«ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΑΜΑΞΙΔΙΑ»


(από την ΕΠΟΧΗ, 5/2/2017)

tiszta1epohi

Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι

 Του Στράτου Κερσανίδη

 Και ενώ πηγαίνεις να δεις μια ταινία, βρίσκεσαι ξαφνικά αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα την οποία οφείλεις να κοιτάξεις κατάματα. Χωρίς υπεκφυγές και ωραιοποιήσεις, πρέπει ξεπεράσεις αφελείς βεβαιότητες και ζητήματα που δεν τολμάς να αγγίξεις.

Ε, ναι, οι ομάδες ανθρώπων με προβλήματα, δεν αποτελούνται σώνει και καλά από αθώες περιστερές! Και έτσι είναι και το σωστό, δηλαδή όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως από την κοινωνική ομάδα που μπορεί να ανήκουν είναι ίσοι και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται τόσο στο καλό όσο και στο κακό. Δηλαδή, μπορεί όλοι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες να είναι ευπαθής κοινωνική ομάδα η οποία αξίζει της αλληλεγγύης μας αλλά ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν και άνθρωποι με αποκλίνουσα –για να το πώς κομψά- συμπεριφορά. Εν προκειμένω δεν είναι όλοι οι άνθρωποι με αναπηρία (ΑΜΕΑ) αγγελούδια. Ανάμεσα τους υπάρχουν και διαβολάκια.

Αυτό ακριβώς μας λέει με τον τρόπο του ο ούγγρος σκηνοθέτης Άτιλα Τιλ στην ταινία «Δολοφονικά αμαξίδια» (Tiszta Szivvel), η οποία κέρδισε το Χρυσό Αλέξανδρο στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ο Ζόλι και ο Μπάρμπα είναι δυο νεαρά παιδιά που ζουν σε ένα κέντρο περίθαλψης για αναπήρους. Στον ελεύθερο χρόνο τους σχεδιάζουν κόμικς και έχουν σκοπό να πάρουν μέρος σε έναν διαγωνισμό , να τον κερδίσουν ώστε το έργο τους να εκδοθεί.

Στο κέντρο γνωρίζονται με το Ρούπασοφ, έναν πρώην πυροσβέστη, καθηλωμένο κι αυτόν σε καροτσάκι ο οποίος έμεινε ανάπηρος εξαιτίας ενός δυστυχήματος πάνω στη δουλειά του. Ο τελευταίος διατηρεί επαφές με ένα σέρβο μαφιόζο και του κάνει διάφορες δουλειές. Όταν ο μαφιόζος του ζητά να καθαρίσει κάποιους αντιπάλους του, θα ζητήσει τη βοήθεια των δύο παιδιών. Όμως το παιχνίδι γίνεται όλο και πιο φονικό, ενώ την ίδια ώρα τα δυο παιδιά μεταφέρουν τις εμπειρίες τους στο κόμικς. Είναι όμως έτσι;

Τα «Δολοφονικά αμαξίδια» ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία των ταινιών, οι οποίες πιάνουν το θεατή από το αυτί και τραβώντας τον, τον πηγαίνουν μέχρι το τέλος! Θέλω να πω, πως καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας υπάρχει ένα σφίξιμο, ένας πόνος, μιας και οι πρωταγωνιστές είναι ανάπηροι. Όμως εκτός από τον πόνο, το πιάσιμο στο αυτί σε οδηγεί, σε κρατά εν καθηλώσει, αφού υπάρχει δράση και αγωνία για την εξέλιξη. Πάνω απ’ όλα όμως διαθέτει ένα υποδόριο μαύρο χιούμορ, κάτι που αποθεώνεται στο φινάλε, με το σκηνοθέτη να μας λέει πως «εντάξει, μην τα παίρνεται όλα όσο σοβαρά!».

Ο Τιλ χτίζει μια εξαιρετική ταινία η οποία δεν επιδιώκει να δημιουργήσει ψεύτικη συγκίνηση ούτε συμπόνια για τους ήρωές της. Άλλωστε πως μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο όταν οι τρεις αυτοί άνθρωποι, λειτουργούν ως φονικές μηχανές. Κι επίσης ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στη σχέση τους, τη δυνατή φιλία και την αφοσίωση. Τέλος, υπάρχει και το στοιχείο του πόνου που φέρνει η απόρριψη. Και αναφέρομαι σε ένα από τα παιδιά που νιώθει πως ο πατέρας του δεν το θέλει επειδή είναι ανάπηρος. Κι αυτός είναι ο λόγος που σχεδιάζει και δημιουργεί ιστορίες σε κόμικς, είναι η διέξοδος και, όπως αντιλαμβανόμαστε στο φινάλε, η λύτρωση. «Μπορεί να είμαι ανάπηρος, αλλά μπορώ να είμαι κι εγώ το ίδιο καλός αλλά και το ίδιο κακός, όπως όλοι». Έξυπνο και πρωτότυπο σινεμά από την εν υπνώσει για πολλά χρόνια, μεγάλη ουγγρική κινηματογραφική σχολή, που ελπίζουμε σκηνοθέτες όπως ο Άτιλα Τιλ, να της δώσουν την ώθηση που χρειάζεται. Ταινία γεμάτη και χορταστική η οποία καθηλώνει, συγκινεί και μας κάνει να μειδιούμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s