MOONLIGHT, του Μπάρι Τζένκινς


moonlightτου Κώστα Γ. Καρδερίνη

Αμερικάνικο Μουνλάιτ… Τι σε έστειλε ο πατέρας σου να σου πω παιδάκι μου; Που τα ξέρω εγώ τα Μουνλάιτ, τα πεύκα και τα Σαντιμένταλ; Εγώ είμαι ακόμα στην πρώτη-μικρή! (Ο Θόδωρος και το δίκαννο, 1962)

Εδώ όμως βλέπουμε μια ερωτική ιστορία με πολλές ανάποδες πλευρές, μελανές και μελαμψές. Έχουμε και λέμε και λογαριάζουμε. Το φεγγαρόφωτο είναι θλιμμένο-μπλε και βάφει τους ερωτοχτυπημένους με την ίδια διάθεση. Αυτοί είναι έγχρωμοι, μαύροι και μπλε δηλαδή. Η μάνα είναι εθισμένη κι όχι συνηθισμένη. Ο φερόμενος ως πατρική φιγούρα είναι κάργα παραβατικός, κατάμαυρος. Η συνοικία είναι κάργα υποβαθμισμένη, σκηνικό για πολλές ύποπτες υποθέσεις. Από μπούλινγκ άλλο τίποτα. Ο αποπλανών είναι γήινος μα ο αποπλανημένος είναι τύπος Μουνλάιτ και Σαντιμένταλ, από άλλον πλανήτη. Γι’ αυτό και περιπλανιέται αέναα, μακριά από την αγαπημένη του… παραλία του Μαϊάμι. Η σκληρή πλευρά της ζωής είναι φυσικά μαύρη κι αυτή.moonlight-harrisΣτο καπάκι έρχονται οκτώ υποψηφιότητες για θείο-Όσκαρ, για καλύτερη: ταινία, σκηνοθεσία (πρώτη ταινία του το Παυσίλυπον, 2008), διασκευασμένο σενάριο (Τζένκινς & ο συγγραφέας Τάρελ Άλβιν Μακάρνεϊ), φωτογραφία, μοντάζ, μουσική (ο Νίκολας Μπρίτελ του Whiplash / Χωρίς μέτρο), δεύτερο γυναικείο (Ναόμι Χάρις θεά, εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα) και δεύτερο ανδρικό ρόλο (εκπληξάρα ο Αλί Μαχερσάλα). Μια Χρυσή Σφαίρα κερδισμένη, τέσσερις εκκρεμείς υποψηφιότητες BAFTA και πολλές ντουζίνες βραβεία.

Οκ τραβάει πολύ την προσοχή και την αξίζει. Η σύνθετη πραγματικότητα γίνεται καμβάς και κάνναβος, πότε τρέχει ο χρωστήρας απάνω της και πότε φρενάρει σαν γίδα στο… τζατζίκι. Η σκηνοθεσία δένει με υπέροχο τρόπο τους τρεις ερμηνευτές που είναι οι τρεις διαφορετικές φάσεις της ζωής, από τον πιτσιρίκο ως τον ενήλικα. Η μάνα-κουράγιο Ναόμι Χάρις πετάει με άνεση κάθε φορά που κάνει την τελευταία της δημόσια εξαφάνιση. Ο δε Μαχερσάλα είναι ο απόλυτος πατέρας που δεν θα θέλαμε να έχουμε. Με την καμία.moonlight-jenkinsΕμένα με ξεπερνάει το φιλμ. Αισθάνομαι σαν τον Θόδωρο που δεν ήξερε κατά που πέφτουν τα πεύκα. Ο συναισθηματικός κόσμος όμως, ο σεντιμένταλ, είναι ένας, κοινός τόπος για κάθε θλιμμένη καρδιά. Είτε μαύρη είτε μπλε. Με αξιοπρέπεια ακόμα και στον βούρκο. Χωρίς βουρκώματα, με την ανάμνηση της παραλίας και της θάλασσας που γαληνεύει τα πάθη.

Μουνλάιτ (2016 ΗΠ, 111λ) Barry Jenkins

Κατά τον ρουν των γεγονότων… https://www.youtube.com/watch?v=kTE1l7fbp-o

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s