ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΕΞΑΨΗ» του Λώρενς Κάσνταν%ce%b5%ce%be%ce%b1%cf%88%ce%b7από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Ένας δικηγόρος στην κάψα του καλοκαιριού, φλερτάρει μια γοητευτική κυρία, η οποία φαίνεται να ενδίδει αρκετά γρήγορα. Το ερωτικό πάθος κλιμακώνεται σε αντιστοίχιση με το πολύ θερμό και υγρό κλίμα που, επικρατεί  στη Φλώριδα. Μέχρι που καταστρώνουν σχέδιο δολοφονίας του πλούσιου συζύγου της. Για ακόμη μια φορά η Εύα παρασύρει τον Αδάμ. Η εγνωσμένη Εύα της ιδιοτέλειας και της απληστίας που ξεχειλίζει. Από κοντά και ο Αδάμ μην χάσει τη γλύκα της σαρκικής επαφής, αυτού του ένστικτου που, έλκει τριήρη. Ένα ένστικτο που συνδυάζεται με ένα άλλο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και αμφότερα μαζί πυροδοτούμενα από την ανασφάλεια, οδηγούν στην καταστροφή. Όμως τα δύσκολα αρχίζουν μετά τη δολοφονία, όπου τα σχέδια ανατρέπονται, για τον έναν και βαίνουν καλώς για τον άλλον. Η ανατροπή λοιπόν προέρχεται από εσωτερικούς προμελετημένους και όχι εξωτερικούς αστάθμητους παράγοντες. Το καταλάβατε, κάποιος χαλάει την ισορροπία ελέω ανεξέλεγκτης ιδιουτέλειας. Στο τέλος θα γίνουμε κοινωνοί μιας πλεκτάνης, οργανωμένης με περισσή ραδιουργία και κίνητρο, τι άλλο την εγνωσμένη ανθρώπινη απληστία. Το όλο σχέδιο εδράζεται στην  οικειοποίηση της ταυτότητας του Άλλου. Βέβαια αυτά μας τα είπε εξαιρετικά ο σπουδαίος Μπίλι Γουίαλντερ στην «Διπλή Ταυτότητα», αλλά και ο Λώρενς Κάσνταν δεν τα πάει άσχημα και μάλιστα στην πρώτη του ταινία. Ομολογουμένως έχει και δύο καλά ερμηνευτικά εργαλεία, την δυναμική και ελκυστική Κάθλιν Τέρνερ και τον γοητευτικό Γουίλιαμ Χαρτ, έτοιμο να διολισθήσει στα άκρα. Πέρα από το αφηγηματικό και μυθοπλαστικό ενδιαφέρον με την ανατροπή στο τέλος, τίθενται για ακόμη μια φορά ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου. Είναι όντως έρμαιο του ερωτικού του πάθους; Γιατί άραγε τον χαρακτηρίζει η απληστία; Μπορεί κανείς να διεκδικήσει την ευτυχία δρώντας ανήθικα; Υπάρχουν ερινύες; Μπορεί κανείς να ξεμπερδεύει βαπτίζοντας μια γυναίκα διάβολο και να την ξορκίσει για όλα τα κακά; Τι είναι αυτό που οδηγεί ακόμη και στο έγκλημα και ενδύεται τον μανδύα του έρωτα; Αιώνια ερωτήματα με ελλιπείς ή ανεπαρκείς απαντήσεις, που ωστόσο πάντα πυροδοτούν ενδιαφέρουσες συζητήσεις, δημιουργώντας ταυτόχρονα περισυλλογή. Στον αφηγηματικό καμβά και η φιλία, η ανδρική φιλία, αλλά και η σύγκρουση ανάμεσα στο καθήκον και τη φιλία. Στιγμιαία τίθεται και το ερώτημα μιας άλλης ηθικής, αυτής «στο διάολο οι κακοί» με χροιά ταξικής συνείδησης, ή «ένα κάθαρμα λιγότερο». Στην ερμηνευτική συνδρομή εκτός των προαναφερθέντων και οι καλοί: Τεντ Ντάσον, Τζ. Α. Πρέστον, Μίκι Ρουρκ. Στα θετικά τόσο η φωτογραφία του  Ρίτσαρντ Χ. Κλάιν και η μουσική του Τζον Μπάρι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s