ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΟΛΑΣΗ» του Τζων Κρόμγουελ

%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%89%cf%80%ce%b9%ce%bc%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%b1%cf%83%ce%b7-%cf%86%cf%89%cf%84από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Όταν δύο επιστήθιοι φίλοι, ο λοχαγός Ριπ Μέρντοκ και ο λοχίας Τζώνι Ντρέικ,  μετά τον πόλεμο οδηγούνται στην Ουάσινγκτον προκειμένου να παρασημοφορηθούν, ο Τζώνι προς έκπληξη όλων, την κοπανάει. Ο Μέρντοκ, με εντολή και των ανωτέρων του, ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης του φίλου του, αλλά και των αιτιών  που, τον οδήγησαν στην απρόσμενη φυγή. Το αφηγηματικό κουβάρι έχει μεγάλο μήκος, αλλά κυρίως πολλούς κόμπους που, πρέπει να λυθούν, για να οδηγήσουν και στη διαλεύκανση του μυστηρίου. Στον αφηγηματικό καμβά δεσπόζει μια μοιραία γυναίκα η οποία, εντέχνως λανσάρεται ως αδικημένη της μοίρας, αναζητώντας τη θαλπωρή και την προστασία σε στιβαρές ανδρικές αγκαλιές. Και όπως καταλαβαίνετε, όταν μια γυναίκα είναι νέα και όμορφη, ουκ ολίγοι άντρες είναι διατεθειμένοι, να συνδράμουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Αρχίζουμε από τον πλούσιο σύζυγό της, τον εξαφανισθέντα Τζώνι, τον Μαρτινέλι, έναν άνθρωπο της «επιφανούς» και διακριτής, πλην κεκαλυμμένης παρανομίας και φυσικά τον βασικό ήρωα της ιστορίας, τον Ριπ Μέρντοκ. Άπαντες θύματα, έστω και με τη συναίνεσή τους. Όταν μάλιστα τον ρόλο του τελευταίου θύματος τον υποδύεται ένα πρότυπο μάτσο άντρα, όπως ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, το πράγμα έχει επιπρόσθετη γοητεία. Αξιοσημείωτη η αφηγηματική πορεία, με αρκετές ανατροπές και το μοιραίο τέλος. Οι διάλογοι, κοφτοί με σαφή ιδεολογικά υπονοούμενα. Όπως για παράδειγμα τη βεβαιότητα της μάτσο οπτικής του Ριπ και τη θέση της γυναίκας στο κοινωνικό γίγνεσθαι, με αντίστοιχο το υπονοούμενο σχόλιό του. Ενδιαφέρον και ο παραλληλισμός της στάσης των δύο αντιπαρατιθέμενων πλευρών, με την εμπειρία του πρόσφατου πολέμου. Ο ψυχάκιας βασανιστής του Μαρτινέλι, o Κράουζε σε ρόλο που θυμίζει ναζί και ο Ριπ σε ρόλο βασανιζόμενου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αυτό αν δε γίνεται άμεσα κατανοητό στον σημερινό θεατή, ήταν ανάγλυφο για τον θεατή του 1947 με την πρόσφατη εμπειρία του πολέμου. Εξάλλου οι χαρακτήρες έχουν την αφετηρία τους στον συγκεκριμένο πόλεμο. Ο χαρακτήρας του Ριπ αρκούντως κυνικός, με μια μικρή παρέκκλιση αστάθειας, ελέω έρωτα βέβαια. Η δεσπόζουσα γυναικεία φιγούρα της Κοράλ ή Μάικ συνεπής ως φαμ φατάλ με την συνεχή ευελιξία της μέχρι το τέλος. Εκτός από την ακαταμάχητη ερμηνευτική παρουσία του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, η πολύ καλή Λίζαμπεθ Σκοτ , θυμίζει σε μερικά πλάνα τη σύζυγο του Μπόγκαρτ, Λωρίν Μπακόλ ο Μόρις Καρνόφσκι κ.α.  Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Λέο Τόβερ αρκούντως υποβλητική, με του προσεγμένους φωτισμούς να συνάδουν στη νουάρ ατμόσφαιρα, ενώ και η μουσική του Μάρλιν Σκάιλς κινείται σε ανάλογο κλίμα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s