«Η ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΚΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ»


«Ο ΕΜΠΟΡΑΚΟΣ» του Ασκάρ Φαραντί

%ce%bf-%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%83-%cf%86%cf%89%cf%84του Γιάννη Ν. Γκακίδη

Το σινεμά σου δίνει τη δυνατότητα να ταυτιστείς με τον ήρωα της αρεσκείας σου και να συμπορευτείς συμπάσχοντας στη διάρκεια της θέασης. Αν σου βγει η άφιξη στο τέρμα της αφηγηματικής πορείας, όλα καλά και μπορείς να συνεχίσεις και στα όνειρά σου. Αν δε σου βγει, αποστασιοποιείσαι  με τη σκέψη, μυθοπλασία ήτανε, πάμε για άλλα. Τι γίνεται όμως όταν η κατάληξη της μυθοπλαστικής διαδρομής είναι ένα δίλλημα; Τι γίνεται όταν η μίμηση της σπουδαίας και τελείας πράξεως, δεν οδηγεί στην κάθαρση, τουλάχιστον στο μυαλό σου ως θεατή; Που να πάρει, με ποιον να πάς και ποιον να αφήσεις;

Η Ράνα και ο Εμάντ είναι ένα ζευγάρι που, μόλις έχει μετακομίσει σε καινούργιο διαμέρισμά τους. Παρά την αναστάτωση της αιφνίδιας και αναγκαστικής μετακόμισης, συνεχίζουν την προετοιμασία της θεατρικής παράστασης στην οποία συμμετέχουν, «Ο Θάνατος του Εμποράκου» του Άρθουρ Μίλλερ. Ωστόσο η ανατροπή στη ζωή τους θα έρθει από μιαν αναπάντεχη επίσκεψη, ελέω και της κακής συγκυρίας. Στο διαμέρισμα που έχουν μετακομίσει, έμενε πριν μια κοπέλα που δεχόταν πολλές επισκέψεις και δη ερωτικής συναλλαγής. Ένα βράδυ που, η Ράνα περιμένει τον άνδρα της, θα δεχτεί την επίσκεψη ενός αγνώστου, στον οποίο μάλιστα ανοίγει την πόρτα νομίζοντας, πως είναι ο αγαπημένος της σύζυγος. Η Ράνα θα βρεθεί αιμόφυρτη στο νοσοκομείο με την βοήθεια κάποιων γειτόνων. Αρχικά εικάζεται βιασμός. Μετέπειτα αφήνεται να εννοηθεί η συντέλεση απλής απόπειρας. Σε κάθε περίπτωση η Ράνα είναι τρομαγμένη και αδυνατεί να επανέλθει στην καθημερινότητά της. Η άσκηση βίας και ιδιαίτερα σε μια γυναίκα με σεξουαλικό κίνητρο, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, σαφώς καταδικαστέα, αλλά δυστυχώς όχι για όλους του πολιτισμούς. Νομίζω πως, είναι η χειρότερη μορφή βίας που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Ο Εμάντ θέλει σε κάθε περίπτωση να βρει τον δράστη. Η Ράνα αρνείται την καταγγελία και τη συνδρομή της αστυνομίας. Εδώ που τα λέμε, ποιος δεν θα σκεφτόταν δύο φορές, μια τέτοια ιδέα περί εμπλοκής της αστυνομίας και δη σε ένα ανδροκρατούμενο θεοκρατικό καθεστώς. Μην ξεχνάμε πως σε ανάλογες περιπτώσεις, η διαδικασία δεν είναι εύκολη, ούτε στα υποτιθέμενα αναπτυγμένα κράτη με θεσμούς που περιφρουρούν την ισότητα και ισονομία. Κάθε κοινός θνητός σε τέτοιες περιπτώσεις, επιζητά διακαώς την τιμωρία του δράστη. Μάλιστα το θυμικό είναι τόσο φορτισμένο που, συχνά παρακάμπτει τη νόμιμη διαδρομή και αναζητά τη σύντομη και άμεση διαδρομή της αυτοδικίας. Συχνά βέβαια η αυτοδικία αν δε νομιμοποιείται, τουλάχιστον καλλιεργείται από την κωλυσιεργία των θεσμών, αστυνομία, δικαστήριο κλπ.

Τέλος, ο Εσμάντ θα βρει τον δράστη. Όμως εδώ είναι που γίνεται η κυριολεκτική εμπλοκή, τόσο συναισθηματική, όσο και λογική. Ο δράστης δεν είναι κάποιο ανθρωπόμορφο τέρας, σφριγηλό, ή έστω με υφέρπον θράσος, ούτε βέβαια με την αλκή ενός νέου. Είναι ένας καθημερινός, νομοταγής πολίτης, συνεπής σύζυγος, πατέρας κόρης που, προετοιμάζει τον γάμος της. Μάλιστα τυγχάνει και φιλάσθενος, πάσχων από την καρδιά του.

Τώρα πια έχει αρχίσει η αντίστροφη πορεία. Το ερώτημα είναι ποια θα είναι η τιμωρία; Για τους περισσότερους το σημαντικότερο που, χρήζει περιφρούρησης είναι η αξιοπρέπεια. Αυτή λοιπόν πρέπει να τρωθεί. Όρμα λοιπόν Εμάντ.

Και έρχομαι σε μένα τον θεατή. Αδυνατώ να γείρω με την μια ή την άλλη πλευρά. Αμφότεροι θύματα. Η Ράνα έτσι κι αλλιώς, αφού δέχτηκε με τον έναν ή άλλο τρόπο βία, ούσα αδύναμη όχι μόνο σωματικά, αλλά και «χωροχρονικά». Διευκρινίζω το χωροχρονικά, γυμνή στο μπάνιο και βράδυ. Ο άλλος όντας θύτης, πέραν πάσης αμφιβολίας, κυριαρχήθηκε από το ένστικτο, το ανεξέλεγκτο από τη λογική του πολιτισμού και της καλλιέργειας. Μεταμελείται  γρήγορα, ωστόσο το κακό διεπράχθη. Το δίλλημα ορθώνεται μπροστά μου ως ανυπέρβλητος τοίχος. Δεν το μπορώ, δεν το αντέχω φεύγω και παίρνω τα βουνά. Άγριο πράμα, άβολο, αφόρητο, η κακή συγκυρία. Το καλύτερο θα ήταν να μην είχε συμβεί, όμως «ὃ γέγονε, γέγονε». Και το δίλλημα που αναφέρω, δε σχετίζεται με την όποια χριστιανική συγχώρεση. Τη  συγχώρεση εξάλλου τη βρίσκω, ως ένα καλό τερτίπι για επανάληψη λαθών. Αλλά γαμώτο μου, βρίσκω θλιβερό, τόσο τη θέαση της πληγείσας από την άσκηση βίας, όσο και τη θέα του καταρρακωμένου δράστη. Είναι επώδυνα προβλήματα που, οφείλεις να διαχειριστείς προσδοκώντας στη γιατρειά της λήθης. Γίνεται;

Αυθεντικό και άγριο, όπως η ίδια η γαμημένη η ζωή. Ο Ασκάρ Φαραντί έχει επιλέξει τον δύσκολο δρόμο της ζωής των εκκρεμοτήτων και των διλλημάτων. Το είδαμε στο «Αναζητώντας την Έλλη» και στο «Ένας Χωρισμός», το βλέπουμε ακόμη πιο επώδυνα στον «Εμποράκο». Ωιμέ φίλε μου, είσαι καλός, αλλά σφίγγεις το μέσα μου, με πονάς. Το ξέρω η ζωή είναι πρωτίστως άγρια με τις κακές της συγκυρίες. Αλλά… Please give me a break.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s