ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ “JACKIE”


Από την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» 7/1/2017

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΔΥΝΑΜΙΚΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

tools-otenet-grτου Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Η Jackie του Πάμπλο Λαρέν, που θα προβληθεί στους κινηματογράφους , έχει στο βασικό ρόλο τη Νάταλι Πόρτμαν, που ενσαρκώνει τη σύζυγο του δολοφονημένου Τζον Κένεντι. Η ιστορία μάς μεταφέρει τέσσερις μέρες μετά τα τραγικά γεγονότα στο Ντάλας του Τέξας. Παρακολουθούμε τη δύσκολη πορεία της, ενώ σας θυμίζουμε ότι πολύ αργότερα παντρεύτηκε το δικό μας Αριστοτέλη Ωνάση. Η ταινία Jackie, που θα είναι από τις πρωταγωνίστριες του 2017, μας μεταφέρει κινηματογραφικά ένα ακόμα πορτρέτο δυναμικής γυναίκας. Όσο για την ίδια την Τζάκι Κένεντι, θα τη θυμόμαστε ιδιαίτερα από το αποκαλυπτικό φιλμάκι των 8 mm του Ζαπρούντερ, που τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια της δολοφονίας. Εκεί τη βλέπουμε μέσα στο ανοιχτό προεδρικό αυτοκίνητο να σκύβει πάνω στο θρυμματισμένο κεφάλι του συζύγου της.jfkΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΔΑΜΕ

Το φιλμάκι του Ζαπρούντερ το είδαμε ενσωματωμένο στο διεισδυτικό οσκαρικό φιλμ του Όλιβερ Στόουν JFK (1993) και σε κάποια ντοκιμαντέρ. Το νοσοκομείο Parkland ήταν εκεί όπου μεταφέρθηκε ο σχεδόν νεκρός πρόεδρος. Από το όνομα του νοσοκομείου προήλθε η ομώνυμη αμερικανική ταινία, που δεν προβλήθηκε στους κινηματογράφους στην Ελλάδα. Παρατηρούμε την ηθοποιό που παίζει την Τζάκι Κένεντι να έχει το φόρεμά της γεμάτο με το προεδρικό αίμα. Στο πολύ ενδιαφέρον φιλμ του Τζόναθαν Κάπλαν Ο τόπος του έρωτα (1992), η Μισέλ Φάιφερ παίζει το ρόλο μιας ασήμαντης νοικοκυράς που θαυμάζει απεριόριστα την Τζάκι Κένεντι. Έτσι, το πρωί της ημέρας της δολοφονίας στριμώχνεται στο αεροδρόμιο για να δει το προεδρικό ζεύγος και να χειροκροτήσει την πρώτη κυρία, την οποία βλέπουμε φευγαλέα.

Φεύγοντας από τη Τζάκι Κένεντι, της οποίας υπάρχουν σύντομες παρουσίες σε πολλές άλλες ταινίες, θα συναντήσουμε το κινηματογραφικό πορτρέτο μιας πολύ δυναμικής γυναίκας πολιτικού, της Σιδηράς κυρίας. Ως γνωστόν, η Μέριλ Στριπ υποδύθηκε εκπληκτικά τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ, που εφήρμοσε σκληρά το νεοφιλελευθερισμό. Το Όσκαρ που κέρδισε η Αμερικανίδα ηθοποιός ωχριά μπρος στις επιδόσεις της πραγματικής Θάτσερ, η οποία, εκτός των άλλων, πιστώθηκε και τη νίκη των Βρετανών επί των Αργεντινών στα νησιά Φόκλαντ.

Η ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ ΕΒΙΤΑ

Και μια και αναφερόμαστε στην Αργεντινή, θα σταθώ οπωσδήποτε στην περιβόητη και τόσο δημοφιλή Εβίτα Περόν, που από πρώην πόρνη έφτασε να γίνει αντιπρόεδρος της χώρας. Ο περονισμός υπήρξε ένα ιδιαίτερο λαϊκιστικό κίνημα. Διέθετε ακτιβιστικά χαρακτηριστικά, αντικαπιταλιστικό λόγο και φιλεργατικές πολιτικές. Ο Χουάν Περόν έδωσε πολλές δικαιοδοσίες στη γυναίκα του, που ανέπτυξε πολλαπλή δραστηριότητα. Στα 1952, όμως, πέθανε, 33 ετών, από καρκίνο και έγινε ίνδαλμα. Να θυμίσουμε το εξαιρετικό μιούζικαλ Εβίτα (1996) με μουσική του Άντριου Λόιντ Γουέμπερ που έγινε εξαιρετική ταινία από τον Άλαν Πάρκερ με τη Μαντόνα στο βασικό ρόλο και τον Αντόνιο Μπαντέρας ως Τσε. Στην Ελλάδα, στο θεατρικό μιούζικαλ, πρωταγωνιστούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη.evitaΟΙ ΑΛΛΕΣ ΥΠΟΔΥΣΕΙΣ

Η Φέι Ντάναγουεϊ υποδύθηκε εξαιρετικά την Εβίτα Περόν, δυναμική και αισθησιακή, στην τηλεταινία του Μάρβιν Τσόμσκι Εβίτα Περόν. Θεωρώ, όμως, ως την πιο συγκλονιστική δημιουργία που έγινε πάνω στο πρόσωπό της τη φετινή Η Εβίτα δεν κοιμάται πια εδώ του Αργεντινού σκηνοθέτη Πάμπλο Αγουέρο, με τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ. Έχουμε ένα συνδυασμό επικαίρων και μεγάλων κινηματογραφικών κεφαλαίων, που το καθένα τους διαθέτει και έναν διαφορετικό τίτλο, με μια μπρεχτική αφήγηση που ουσιαστικά διερευνά την ίδια την Ιστορία. Στα 1956 έγινε δικτατορία στην Αργεντινή και θα δούμε πώς αυτή επηρέασε την από τετραετίας νεκρή Εβίτα Περόν.

Η Εβίτα δεν κοιμάται πιά εδώ

Η Εβίτα δεν κοιμάται πιά εδώ

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Όταν πέθανε στα 1952, το κορμί της ταριχεύθηκε. Οι υπεύθυνοι της δικτατορίας, φοβούμενοι ότι ήταν λαϊκό σύμβολο, ξέθαψαν το φέρετρό της και το μετέφεραν αλλού. Η ταινία διαιρείται σε τρία κεφάλαια με τους εξής τίτλους: Ο ταριχευτής, Ο μεταφορέας και Ο δικτάτορας. Από την ταρίχευση του σώματος, λοιπόν, στην απαγωγή του, και από εκεί στο δράμα της ιστορικής περιπλάνησης. Ο Αγουέρο βραβεύεται στο Φεστιβάλ της Αμιάν και αξιοποιεί ένα εκπληκτικό εύρημα. Στο μυθοπλαστικό πεδίο, η Εβίτα είναι πάντα εκτός πεδίου (ως το νεκρό σημαίνον της Ιστορίας) και υπάρχει μόνο ως απεικόνιση επικαίρων, ενώ παρακολουθούμε συνεχή σχόλια μέσα από τους διαλόγους. Θα έλεγα τολμηρά πως Η Εβίτα δεν κοιμάται πια εδώ είναι ένα είδος θεάτρου της ίδιας της ιστορίας. Ένα δύσκολο καλλιτεχνικό φιλμ, που οι τίτλοι των τριών κεφαλαίων του παραπέμπουν σε ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις. Από την ταρίχευση να θυμηθούμε και τον δικό μας “γύψο”, που παραπέμπει στην ακαμψία των απολυταρχικών καθεστώτων, στη μεταφορά και τη διασπορά κάποιων ευρύτερων τεχνικών της εξουσίας για εκμαίευση φιλολαϊκών λύσεων ως τον δικτάτορα που παραπέμπει στις τυπικές δικτατορίες, που είναι σκληρές και κυνικές. Είναι αυτές που τρέμουν από ένα πτώμα, φοβούνται ένα ταριχευμένο κορμί, ξεθάβουν κουφάρια για να διαγράψουν ιστορικά ίχνη και πρόσωπα. Δε γνωρίζουν, όμως, πως η Ιστορία καταφέρνει και δραπετεύει και, για να θυμηθούμε τον Σαίξπηρ, επιστρέφει ως φάντασμα εκδίκησης, αναμόχλευσης ενοχών και παλιννόστησης. Είτε η Εβίτα κοιμάται πια εδώ είτε εκεί, η Ιστορία πάντα θα καραδοκεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s