BLOW OUT


Της Τζένης Μαρτσοπούλου, μέλος της κινηματογραφικής λέσχης των εργαζομένων της ΕΡΤ3

blow-out-7Ένα θρίλερ όπου ένας ηχολήπτης προσπαθεί να αποκαλύψει την αλήθεια για μια πολιτική δολοφονία. Ευνόητα παραπέμπει στην δολοφονία του Κέννεντυ πράγμα που επιβεβαιώνει η Νάνσυ Άλλεν, υποδυόμενη πολύ πειστικά το γεμάτο αφέλεια και νάζι στυλ της Μονρόε.

Όλα ξεκινούν από μια γυναικεία κραυγή στο μπάνιο, μια αναφορά στην ιστορική σεκάνς του Χίτσκοκ, στο απρόβλεπτο και τραγικό που μπορεί να εισβάλλει στην ζωή του ανθρώπου, με την γυναίκα θύμα και αδύναμο κρίκο. Πίσω, όμως, από την ψεύτικη κραυγή υπάρχει και η αληθινή. Ο κόσμος την αγνοεί και χάνεται μέσα  στις γιορτές και τις φανφάρες. Γίνεται βουβή, απελπισμένη και καταδικασμένη. Το πλήθος  παρουσιάζεται απρόσωπο, ένα κοπάδι που γιορτάζει «κατά παραγγελία» την εθνική απελευθέρωση, ενώ η ατομική ελευθερία καταλύεται την ίδια στιγμή πάνω από τα μάτια τους, με έναν βάναυσο τρόπο. Την αλήθεια την αντιλαμβάνεται μόνο όποιος έχει την όραση και ακοή μιας γλαύκας.

Μια ταινία κριτικής για την υποκρισία των σχέσεων στην αμερικανική οικογένεια, για την έκπτωση των πολιτικών, τις παρακμιακές σχέσεις, για την δύναμη του παρακράτους που οπλίζει τον παρανοϊκό δολοφόνο. Οι καλές προθέσεις εμποδίζονται από λάθη και κακές συγκυρίες και οι “κακοί” αποδεικνύονται πιό αποτελεσματικοί.  Ταινία απαισιόδοξη όσο και ρεαλιστική.

Ο χρόνος οριοθετεί διαρκώς το εφικτό και το ανέφικτο, αυτοσχεδιάζοντας σαρκαστικά, άλλοτε χαρίζοντας την ζωή και άλλοτε θυσιάζοντάς την. Ο ήχος είτε αποκαλύπτει σαν αυτόπτης μάρτυρας, είτε συγκαλύπτει σαν βουητό του πλήθους, είτε σιωπά και καθηλώνει.

Είναι καταπληκτική η σκηνή όπου ο ήχος παύει, με τον πρωταγωνιστή σε έναν αγώνα δρόμου για να προλάβει μία δεύτερη δολοφονία, αυτήν της Νάνσυ. Η θορυβώδης γιορτή ισοπεδώνεται, ο χρόνος σε διττή υπόσταση, να τρέχει αστραπιαία και συνάμα να μένει ακίνητος, και να αναδύεται το μοναδικό σημαντικό γεγονός: ο έρωτας και η άρνηση της φίμωσης του λόγου, κινητήριες δυνάμεις για υπερβατικές προσπάθειες: «Δεν ανέχομαι πια τέτοιους τύπους να μου λένε ότι θέλουν».

Αρκετά καλός ο Τραβόλτα, με το γενναιόδωρο χαμόγελό του να φωτίζει ακόμα και  σκοτεινές ταινίες.

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s