ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ “ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ”


Ο ΗΧΟΣ ΩΣ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΠΛΟΚΗΣ

Η συνομιλία

Η συνομιλία

Του Κώστα Τσιναρίδη

Στον Δολοφόνο του Μεσονυχτίου (1981) του Μπράιαν ντε Πάλμα, η καταγραφή μιας κασέτας οδηγεί έναν ηχολήπτη (Τζον Τραβόλτα) στην υποψία ότι η περίπτωση ενός φαινομενικά φυσικού θανάτου είναι τελικά δολοφονία. Δεν είναι λίγες φορές που ο ήχος υπάρχει σε μια ταινία είτε ως βασικό είτε ως δευτερεύον στοιχείο.

Στην ταινία του Ντάριο Αρτζέντο Το πουλί με τα κρυστάλλινα Φτέρα (1970), ο ήχος του πουλιού που ακούγεται από το τηλέφωνο βοηθά τον ήρωα να προσανατολιστεί καλύτερα στις έρευνές του.

Ο Αρτζέντο χρησιμοποιεί τον ήχο ως στοιχείο της πλοκής και στον Γάτο με τις Εννιά Ουρές (1971). Ο τηλεφωνικός εκβιασμός που ακούει τυχαία ένας τυφλός (Καρλ Μάλντεν) παίζει καταλυτικό ρόλο στην πρόγνωση ενός εγκλήματος.

Η πρόγνωση του εγκλήματος μέσω του ήχου γίνεται και στην εξαιρετική Συνομιλία (1974) του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο έντιμος ντετέκτιβ Τζιν Χάκμαν βρίσκεται σε δίλημμα για το αν πρέπει να δημοσιοποιήσει το προϊόν μιας υποκλοπής για να σώσει μια ανθρώπινη ζωή. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Στο Τέταρτο Πρωτόκολλο (1987) του Τζον Μακένζι, ο κλοιός κλείνει γύρω από τον ξένο κατάσκοπο χάρη στους ήχους των αεροπλάνων που ακούγονται από τις υποκλοπές, κάτι που οδηγεί στον εντοπισμό του.

Το πουλί με τα κρυσάλλινα φτερά

Το πουλί με τα κρυσάλλινα φτερά

Το εύρημα της φωνής ενός νεκρού εμφανίζεται στο Σπίτι με τα γελαστά παράθυρα (1976) του Πούπι Αβάτι. Η φωνή που ακούγεται από το μαγνητόφωνο κάνει ακόμα πιο αισθητή την οιονεί παρουσία του ζωγράφου, παρά το θάνατό του. Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και στην πολύ διασκεδαστική περιπέτεια του Τζον Χιούστον Οι 5 ύποπτοι (1963), όπου η ακριβής μίμηση της φωνής ενός δολοφονημένου προσανατολίζει έναν αστυνομικό (Τζορτ Σκοτ) στην αναζήτηση του ενόχου και των κινήτρων του.

Αρκετές φορές οι ήχοι προϊδεάζουν τον ήρωα για την εξέλιξη μιας υπόθεσης, που εξαρχής δεν είχε καν φανταστεί. Στον Απόρρητο Φάκελο Ίπκρες (1965) του Σίντνεϊ Φιούρι η έρευνα ενός μυστικού πράκτορα (Μάικλ Κέιν) σκοντάφτει πάνω σε ένα αλλόκοτο ηχητικό σήμα, που η σημασία του αποδεικνύεται αργότερα, ενώ στον Ένοικο (1976) του Ρόμαν Πολάνσκι, το ενοποιητικό στοιχείο των δύο θυμάτων του διαμερίσματος είναι μια, φαινομενικά ακατανόητη, κραυγή αγωνίας αλλά και επίγνωσης.

Η συνολική αναφορά στα παραπάνω γίνεται στο Lisbon Story (1994) του Βιμ Βέντερς. Ένας σκηνοθέτης (Φριντριχ Μονρόε) γυρίζει μια βουβή ταινία για τη Λισαβώνα αλλά οδηγείται σε αδιέξοδο. Η περιήγησή του στην πόλη και η εξερεύνηση άγνωστων εικόνων τον βοηθά να ολοκληρώσει το έργο του. Ένα κριτικό σχόλιο πάνω στην ενότητα ήχου και εικόνας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s