Η ΤΖΟΥΛΙ ΚΡΙΣΤΙ, ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΤΟΥ “ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ”


%cf%84%ce%b6%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b9-%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b9Η Τζούλι Φράνσις Κρίστι γεννήθηκε το 1940 στο Ασάμ της Ινδίας, τότε αποικία της Μεγάλης Βρετανίας από τον Φρανκ Σαιντ Τζον Κρίστι, ο οποίος είχε φυτεία τσαγιού στις Ινδίες και τη Ρόζμαρί Ράμστεν, μια Ουαλή ζωγράφο και παιδική φίλη του Ρίτσαρντ Μπάρτον. Η Τζούλι Κρίστι φθάνοντας στην ενηλικίωση κι έχοντας ήδη τα ερεθίσματα για να γίνει ηθοποιός γράφτηκε στο London’s Central School of Speech Training.

Πρώτα βήματα ως ηθοποιός

Το ντεμπούτο της ήρθε αρχικά από τη μικρή οθόνη και τη σειρά Ανδρομέδα το 1961, η επιτυχία της σειράς κι η ομορφιά της έκανε τους παραγωγούς του Τζέιμς Μποντ να την σκεφτούν για την πρώτη ταινία του Μποντ Δόκτωρ Νο. Ο ρόλος πήγε τελικά στην Ούρσουλα Άντρες. Την επόμενη χρονιά έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με ένα μικρό ρόλο στην ταινία Ανώνυμοι απατεώνες και το 1963 έγινε το σύμβολο του νέου αγγλικού σινεμά του ’60 διαπρέποντας στο ρόλο της Λιζ στην ταινία του Τζον Σλέσιντζερ Μπίλι, ο Ψεύτης. Ο σκηνοθέτης είχε αναθέσει αρχικά το ρόλο σε άλλη ηθοποιό και η Κρίστι πήρε τη θέση της όταν εκείνη αρρώστησε. Η ταινία θεωρείται μέχρι και σήμερα αριστούργημα του αγγλικού σινεμά και σηματοδότησε την πρώτη από τις τρεις συνεργασίες της Κρίστι με τον Σλέσιντζερ.

Το 1965 η Τζούλι Κρίστι ήταν το μεγάλο ανερχόμενο όνομα του κινηματογράφου, καθώς όλοι μιλούσαν για το ταλέντο της και συμμετείχε σε δυο πολύ σημαντικές ταινίες της χρονιάς το Ντάρλινγκ, δεύτερη ταινία με τον Σλέσιντζερ και το Δόκτωρ Ζιβάγκο του Ντέιβιντ Λιν. Οι ρόλοι αυτοί της απέφεραν πολλά βραβεία, με αποκορύφωμα το Όσκαρ Ά γυναικείου ρόλου για το ρόλο της ως κακομαθημένη Νταϊάνα Σκοτ στην ταινία Ντάρλινγκ. Ο ρόλος της στην ταινία Δόκτωρ Ζιβάγκο είναι ο διασημότερός της μέχρι σήμερα κι η ταινία βρίσκεται στην όγδοη θέση με τις εμπορικότερες όλων των εποχών.

Το 1966 συνεργάζεται με τον Γάλλο σκηνοθέτη Φρανσουά Τρυφό σε μια λιγότερο συμβατική ταινία, το Φαρενάιτ 451, ενώ το 1967 επιστρέφει στο δράμα εποχής ερμηνεύοντας την Μπαθσίμπα, ηρωίδα του Τόμας Χάρντι στη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του βιβλίου του Μακριά απ’το αγριεμένο πλήθος. Η ταινία αυτή αποτελεί την τρίτη συνεργασία της με τον Τζον Σλέσιντζερ και στα γυρίσματά της συνάπτει δεσμό με το συμπρωταγωνιστή της Τέρενς Σταμπ. Το 1968 όντας στο μεταίχμιο της καριέρα της παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Πετούλια, ενώ την ίδια χρονιά γνωρίζει τον Γουόρεν Μπίτι και τον ερωτεύεται.

Η σχέση της με τον Μπίτι έβαλε τέλος στην πρώτη φάση της καριέρας της καθώς η Κρίστι αποσύρθηκε όντας αφοσιωμένη σε αυτόν κι άρχιζε να απορρίπτει σημαντικούς ρόλους σε ταινίες όπως: Σκοτώνουν τ’άλογα όταν γεράσουν, Η Άννα των χιλίων ημερών και Νικόλας και Αλεξάνδρα, ταινίες που χάρισαν στις πρωταγωνίστριές τους υποψηφιότητα για Όσκαρ.

Σύμβολο της δεκαετίας του ’60

Η φιγούρα της θα αποτελέσει στερεότυπο της αλλοπρόσαλλης δεκαετίας του ’60, η καλλονή επαναστάτρια, η εκκεντρική, η αντικορφορμίστρια που μισεί τον γάμο και τα αξεσουάρ του νοικοκυριού, που φοράει μίνι φορέματα στις απονομές ή φορέματα που έχει η ίδια σχεδιάσει και αλλάζει τους ερωτικούς συντρόφους σαν τα παρδαλά πουκάμισα που επιμένει να λανσάρει. Το περιοδικό Time είχε γράψει μάλιστα ότι οι ενδυματολογικές επιλογές της Κρίστι έχουν μεγαλύτερη επιρροή από εκείνες δέκα καλοντυμένων γυναικών μαζί.

Δεκαετία του ’70

Μετά από διετή απουσία η Κρίστι επιστρέφει το 1971 με δυο ταινίες: Ο Μεσάζων, ταινία του Τζόζεφ Λόουζι, όπου συμπρωταγωνιστεί με τον Άλαν Μπέιτς, και την ταινία Η Έντιμη Κυρία και ο Χαρτοπαίκτης που, εκτός το γεγονός ότι σημαδεύει την πρώτη της συνεργασία με τον Γουόρεν Μπίτι και το σκηνοθέτη Ρόμπερτ Όλτμαν, της χαρίζει και τη δεύτερή της υποψηφιότητα στα Όσκαρ, το οποίο χάνει από τη Τζέιν Φόντα για την ταινία Εξαφάνιση.

Ο Όλτμαν θα πει για αυτήν: Η Τζούλι δε θέλει να είναι σταρ, θέλει απλά να ερμηνεύει, αν ήταν στο χέρι της θα επέλεγε ένα καλούτσικο ρόλο που θα την κρατούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Από εδώ και στο εξής οι εμφανίσεις της λιγοστεύουν όλο και περισσότερο.

Το 1973 εμφανίζεται με το Ντόναλντ Σάδερλαντ στην καλτ ταινία μυστηρίου του Νίκολας Ρεγκ Μετά τα Μεσάνυχτα. Την ίδια χρονιά εμφανίζεται στο θέατρο στο Μπρόντγουέι στο Θείο Βάνια του Τσέχοφ. Το 1974 τελειώνει το δεσμό της με τον Γουόρεν Μπίτι, αλλά το 1975 εμφανίζεται στο πλάι του στην ταινία Shampoo. Το 1976 κάνει μιά σύντομη εμφάνιση ως ο εαυτός της στην κλασική ταινία του Όλτμαν Νάσβιλ. Το 1977 εμφανίζεται στην ταινία τρόμου του Ντόναλντ Κάμελ Η επανάσταση των ρομπότ και το 1978 πραγματοποιεί την τελευταία της εμφάνιση στο πλευρό του Μπίτι στην ταινία Ο παράδεισος μπορεί να περιμένει, ριμέικ της ταινίας του 1941 Ο αόρατος κύριος Τζόρνταν. Μετά από αυτή την ταινία επιστρέφει μόνιμα στην Αγγλία, αποσύρεται για πολύ καιρό κι οι εμφανίσεις τις είναι πλέον σποραδικές.

Η δεκαετία του ’70 χαρακτηρίζεται κι αυτή, όπως κι εκείνη του’ 60 από απόρριψη σεναρίων όπως εκείνα των ταινιών: Τσάιναταουν και Ο Νονός. Ήταν να ξανασυνεργαστεί με τον Σλέσιντζερ το 1976 στην ταινία Ανθρωποκυνηγητό και να συνεργαστεί για πρώτη φορά με τον Αλ Πατσίνο, ο οποίος τη χαρακτήρισε ως την πιό ποιητική ηθοποιό, αλλά τα σχέδια τους ναυάγησαν κι οι αντίστοιχοι ρόλοι πήγαν στους Ντάστιν Χόφμαν και Μάρτε Κέλλερ. Επίσης επρόκειτο να παίξει στις ταινίες Άγκαθα (1977) και American Gigolo (1980).

Από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και σήμερα

Έχοντας αποσυρθεί στην Ουαλία την δεκαετία του ’80 η Κρίστι κάνει σποραδικές εμφανίσεις σε ταινίες, με πιο σημαντική ίσως την ταινία Κάψα και σκόνη του Τζέιμς  Άιβορι το 1983, παρόλο που οι σκηνοθέτες ακόμα τη ζητούν. Κι αυτή τη δεκαετία απέρριψε σημαντικούς ρόλους στις ταινίες Ετυμηγορία του Σίντνεϊ Λουμέτ και Οι Κόκκινοι του Γουόρεν Μπίτι.

Κάνει δυναμική επανεμφάνιση το 1996 παίζοντας τη Γερτρούδη στον Άμλετ του Κένεθ Μπράνα και το 1997 προτείνεται για Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου για τρίτη φορά, για την ταινία του Άλαν Ράντολφ Συζυγικά Παραστρατήματα. Η ερμηνεία της βραβεύεται από τους κριτικούς της Νέας Υόρκης αλλά τη βραδιά των όσκαρ χάνει από την Έλεν Χαντ για το Καλύτερα δε Γίνεται. Τα επόμενα χρόνια συμμετέχει σε δεύτερους ρόλους σε ταινίες όπως: Τροία, Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ κ.α. Και το 2007, όντας ηλικιωμένη πλέον, πρωταγωνιστεί, μετά από επίμονες προσπάθειες της σκηνοθέτιδος Σάρα Πόλεϊ να την πείσει, στην ταινία Υστερόγραφο μιας Σχέσης, όπου ερμηνεύει μια ηλικιωμένη γυναίκα που πάσχει από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Ακολουθούν διθυραμβικές κριτικές και τα βραβεία των ενώσεων κριτικών το ένα μετά το άλλο καθώς και η Χρυσή Σφαίρα, προτείνεται για τέταρτη φορά για όσκαρ, αλλά το χάνει από τη Μαριόν Κοτιγιάρ για την ταινία Ζωή σαν Τριαντάφυλλο.

Η Τζούλι Κρίστι δήλωσε ότι το Υστερόγραφο μιας Σχέσης ίσως και να είναι η τελευταία της ταινία, αποζητώντας πλέον τη γαλήνη, δουλεύοντας στη φάρμα που έχει στην Ουαλία, αλλά τελικά η τέχνη την κέρδισε εφόσον δέχτηκε να συμμετάσχει στη σπονδυλωτή ταινία New York, I love you που προβλήθηκε το 2009.

Πηγή: ell.wikipedia.org

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s