ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ


(αναδημοσίευση από την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ,27/12/2013)

Η ΧΡΟΝΙΑ ΚΛΕΙΝΕΙ ΜΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ

Εγώ,ο Ντάνιελ Μπλέικ

Εγώ,ο Ντάνιελ Μπλέικ

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

Το κινηματογραφικό 2016 κλείνει και μας αφήνει πολλά ερωτηματικά. Ο ελληνικός κινηματογράφος, όπως ήδη υποστηρίξαμε από το 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δείχνει να υποχωρεί συνεχώς, ενώ και με το ξένο σινεμά δεν είχαμε ιδιαίτερα ευτυχείς στιγμές. Παράλληλα, φέτος χάσαμε πολλές αξιόλογες προσωπικότητες που μας είχαν προσφέρει αξέχαστες ταινίες. Τα προγνωστικά για τα βραβεία Όσκαρ δίνουν και παίρνουν αλλά δε φαίνεται να υπάρχει κάτι το ιδιαίτερα συναρπαστικό. Παράλληλα, το χολιγουντιανό κινούμενο σχέδιο έδειξε και πάλι μεγάλη άνοδο και έκαμε πολλές εισπράξεις στις ΗΠΑ αλλά και στη χώρα μας. Με τόλμη, δύναμη και φαντασία, οι Αμερικανοί δημιουργοί του καρτούν στην κυριολεξία κατέπληξαν. Το 2016 είναι μια ακόμα χρονιά με θαυμάσια κινούμενα σχέδια μεγάλου μήκους. Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος έδειξε να έχει ως χώρες αιχμής, πέραν της Γαλλίας, την Ιταλία και την Ισπανία. Οι Ισπανοί μάλιστα έδειξαν μια εξαιρετική εξειδίκευση στα κοινωνικά θρίλερ, γυρισμένα με πρωτοτυπία και ένταση. Κατά τα άλλα, εντυπωσίασαν δημιουργίες με γνωστές υπογραφές,δηλαδή, των Κλιντ Ίστγουντ, Πολ Φερχόφεν, Τσάρλι Κάουφμαν, Πάολο Βίρτζι, Ζανγκ Γιμού, Πέδρο Αλμοδοβάρ, Τσου Γουν Παρκ,Ατόμ Εγκαγιάν.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΜΑ

Όπως ήδη γράψαμε, η ελληνική κινηματογραφία εμφάνισε μεγάλη πτώση, ιδίως σε θέματα σεναρίων. Πολλά φιλμ θα μπορούσαν να ήταν μικρού μήκους, ενώ έλειψαν οι ιδεολογικές και κοινωνικές προτάσεις. Αντίθετα, είχαμε μια εξαιρετική άνοδο των κατασκευαστικών αξιών τους: Μοντάζ, ηχοληψία, φωτογραφία, ντεκόρ άψογα, ενώ εμφανίστηκαν και πολλοί άξιοι νέοι ηθοποιοί. Σε πολλά ελληνικά φιλμ η σκηνοθτική διαχείριση ήταν μεν άψογη και πειστική αλλά μιμητική ξένων κινηματογραφικών μοντέλων όπως πχ του αμερικανικού. Εκ των πραγμάτων, τα καλύτερα ελληνικά φιλμ ήταν ο Νοτιάς του Τάσου Μπουλμέτη, το Suntan του Βασίλη Παπαδημητρόπουλου. Επίσης, το εξαιρετικό και ευαίσθητο μινιμαλιστικό φιλμ της Πένυ Μπούσκα Κοινός Τόπος. Εντυπωσίασε ακόμη η τελευταία ταινία του Νίκου Τριανταφυλλίδη 90 χρόνια ΠΑΟΚ :Νοσταλγώντας το μέλλον, που κέρδισε μάλιστα το βραβείο της ΠΕΚΚ. Να τονίσω για μια ακόμη φορά πως φέτος οι Έλληνες κινηματογραφιστές έδειξαν και πάλι μια αγάπη προς το φιλμ νουάρ και γύρισαν 5-6 από αυτά.

ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

Οι ταινίες που αγαπήθηκαν και βρέθηκαν στην κορυφή της προτίμησής μου είναι οι ακόλουθες, αρχίζοντας από τις αμερικανικές:

Οι μισητοί οχτώ

Οι μισητοί οχτώ

1.Οι μισητοί 8, του Κουέντιν Ταραντίνο, ένα νεογουέστερν που αδικήθηκε στα Όσκαρ και κέρδισε μόνο δύο από αυτά. Με τη δράση να διεξάγεται σε έναν κλειστό χώρο, με τρομερά φονικά, με δομή νουάρ, έχουμε ουσιαστικά μια έξυπνη ανάλυση της αμερικανικής ιστορίας και ιδεολογίας.

2.Anomalisa. Είναι ένα εκπληκτικό κινούμενο σκίτσο του Κάουφμαν που, πέρα από τις εξαιρετικές του τεχνικές, καταγράφει μια βαθύτατη μελαγχολία και έναν σκεπτικισμό για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Ανομαλισα

Αnomalisa

3.Το δωμάτιο, του Λένι Έιμπραχαμσον. Συμπαραγωγή ΗΠΑ και Ιρλανδίας, όπου η Μπρι Λάρσον κέρδισε με άνεση το βραβείο Όσκαρ ‘Α γυναικείου ρόλου.Είναι εδώ σε μια πολύ πρωτότυπη ταινία, με την ιστορία του εγκλεισμού μιας γυναίκας σε μια αποθήκη, τη γέννηση του παιδιού της και την ανακάλυψη του κόσμου από τον μικρό.

Το δωμάτιο

Το δωμάτιο

4.Η αλήθεια, του Τζέιμς Βαντερμπιλτ. Θεωρώ αυτή την ταινία, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, καλύτερη από το οσκαρικό Spotlight: Όλα στο φως, που βασίζεται και αυτό σε πραγματικά γεγονότα. Με εξαιρετικούς τους Κέιτ Μπλάνσετ και Ρόμπερτ Ρέντφορντ, παρακολουθούμε τον τρόπο που η δημοσιογραφία εμποδίζεται στο έργο της από τη διαπλοκή πολιτικής εξουσίας και τηλεοπτικών συμφερόντων.

5.Ως έκπληξη θεωρώ το φιλμ του Σ. Κρεγκ Ζάχλερ Τσεκούρι από κόκκαλο, όπου έχουμε ένα καλτ νεογουέστερν με στοιχεία φανταστικού κινηματογράφου αλλά και έντονης ψυχολογικής αναζήτησης.

6.Η Τζέιν πήρε το όπλο της, υπέροχο και πάλι νεογουέστερν του Γκάβιν Ο’Κόνορ, όπου η Νάταλι Πόρτμαν είναι εξαιρετική στο ρόλο της. Με αργούς ρυθμούς, έχουμε την αφήγηση μιας σύνθετης ιστορίας με έντονα ψυχολογικά στοιχεία και μεγάλες ανατροπές στους χαρακτήρες.

 ΟΙ ΑΕΙΘΑΛΕΙΣ 80ΑΡΗΔΕΣ

7.Προσωπικά, με εξέπληξε η νέα ταινία του Γούντι Άλεν Cafe Society και θεωρώ πως θα είναι υποψήφια για τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Ο 80αρης Άλεν αντιμετωπίζει με βαθιά φιλοσοφική διάθεση αλλά και απλότητα όχι μόνο τον χώρο του κινηματογράφου και γενικά του θεάματος, αλλά και τον τρόπο που επηρεάζουν τις αυστηρά διαπροσωπικές σχέσεις. Ο Γούντι Άλεν απέδειξε πως όταν είσαι σπουδαίο ταλέντο δε σε επηρεάζει η ηλικία.

Cafe society

Cafe Society

8.Sally. Ο Kλιντ Ίστγουντ, μεγαλύτερος σε ηλικία από τον Γούντι Άλεν, βασίζει την ταινία του σε πραγματικά συνταρακτικά γεγονότα. Καταφέρνει μέσω αυτών να κάνει πολλαπλά αιχμηρά σχόλια σε διάφορους τομείς. Η ταινία θα βρίσκεται σίγουρα στα Όσκαρ της φετινής χρονιάς.

9.Γράμμα από το παρελθόν. Η μεγάλη έκπληξη της χρονιάς, το μοναδικό αριστούργημα του Ατόμ Εγκογιάν για την περιπλανώμενη ένοχη συλλογική συνείδηση.

Γράμμα από το παρελθόν

Γράμμα από το παρελθόν

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Να ξεχωρίσουμε τώρα τις κορυφαίες ευρωπαϊκές ταινίες του 2016:

1.Εγω, ο Ντάνιελ Μπλέικ. Το αριστούργημα του Κεν Λόουτς, που είναι πάντα αγωνιστής, άμεσος αλλά και πεσιμιστής. Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών.

2.Εκείνη. Του Πολ Φερχόφεν. Η εκπληκτική επανεμφάνιση του Ολλανδού δημιουργού, με την Ιζαμπέλ Ιπέρ ασύγκρτη στον κεντρικό ρόλο. Έχουμε μια συναρπαστική δημιουργία, που διαπερνά πολλά κινηματογραφικά είδη.

3.Χουλιέτα, του Πέδρο Αλμοδοβάρ. Μια υπέροχη σινεφίλ δημιουργία με πολλές σινεφίλ και κοινωνικές αναφορές.

4.Η μεγάλη αναμονή, του Ιταλού Πιέρο Μεσίνα. ΄Ενα εξαιρετικό μινιμαλιστικό σχόλιο γεμάτο εκκρεμότητα για την απώλεια.

Η μεγάλη αναμονή

Η μεγάλη αναμονή

5.Η τρελή χαρά, του Πάολο Βίρτζι. Ένα συναρπαστικό αντικομφορμιστικό οδοιπορικό γεμάτο συγκίνηση.

6.Καρδιά βουνό. Μια εξαιρετική ισλανδική ταινία του Νταγκούρ Κάρι. Σε μια παγωμένη ατμόσφαιρα έχουμε την αφήγηση της κωμικοτραγικής ιστορίας ενός υπέρβαρου άντρα.

7.Αποφοίτηση, του μεγάλου Ρουμάνου δημιουργού Κριστιάν Μουντζίου. Μέσα από την ιστορία του βιασμού μιας νεαρής ο σκηνοθέτης καταλήγει σε μια εξαιρετική πολιτική ανάλυση των βρώμικων εσωτερικών της χώρας του.

8.Λουλούδια, των Χον Γκαρσία και Χοσέ Μαρία Γενάγα. Ένα υπέροχο φιλμ έμμεσα μεν, βαθύτατα πολιτικό δε.

Λουλούδια

Λουλούδια

ΟΙ ΥΠΟΛΟΠΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Ο Κινέζος Ζανγκ Γιμού μας κατέπληξε με τη Μεγάλη Επιστροφή,ταινία βαθύτατα πικρή που ασκεί και έντονη πολιτική κριτική. Όσο για την Υπηρέτρια του Κορεάτη Τσου Γουν Παρκ, οι πολιτικές αναφορές είναι μεν πολλές αλλά επικρατούν τα στοιχεία νουάρ των ανατροπών και οι τολμηρές λεσβιακές σκηνές. Αν ψάξει κανείς για τις μεγάλες απογοητεύσεις, ο γράφων τουλάχιστον θα αναφερθεί στη νέα αμερικανική ταινία του Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν Neon Demon. Με άψογη αισθητική και εντυπωσιακό φορμαλισμό, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να συσκευάσει εντυπωσιακά γνωστά στοιχεία μαζί με υπερβολικά σκληρές σκηνές. Κάπως έτσι φεύγει το 2016, θεωρώντας πρόσωπο της χρονιάς τον Ένιο Μορικόνε. Να ευχηθούμε ώστε το 2017 να μας φέρει καλύτερο σινεμά και ιδίως πιο παρεμβατικό κοινωνικά.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s