Η ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ.Ή ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ;


Κριτική τριών  ταινιών της νέας εβδομάδας

Τέλειοι  ξένοι

Τέλειοι ξένοι

Η άποψη του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Ο Θοδωρής Αθερίδης δείχνει να γνωρίζει καλά το πως οι πολύ κοντινοί, ακόμα και οι σύζυγοι, μπορούν να μεταβληθούν σε τέλειους ξένους, όπως αναφέρει και ο τίτλος της ομώνυμης ταινίας του. Για την αποξένωση μας εχει μιλήσει πάρα πολλές φορές ο κινηματογράφος, όπως στις ταινίες Η περιπέτεια (1960), Η νύχτα (1961), Η έκλειψη (1964). Ο Έλληνας σκηνοθέτης και ηθοποιός αντιλαμβάνεται στην ταινία του το θέμα από την κωμική πλευρά, συνδυάζοντάς το με την αμέτρητη εξέλιξη της τεχνολογίας. Εδώ θριαμβεύει το λαϊκό σλόγκαν “τι να πει κανείς για το κινητό της αλληνής;”. Ωστόσο, στην περίπτωσή μας έχουμε και το κινητό του αλλουνού. Ένα βράδυ, κάποια ζευγάρια παίζουν ένα ιδιαιτερα επικίνδυνο παιχνίδι. Αφήνουν ελεύθερα τα κινητά τους για να δουν μηνύματα και κλήσεις οι σύντροφοί τους αλλά και οι άλλοι φίλοι. Αυτό που αρχίζει ως κωμωδία εξελίσσεται σε χιτσκοκικό σασπένς παράλληλα με ανάδειξη χαρακτηριστικών κοινωνιολογικών στρωματώσεων. Με γρήγορους κινηματογραφικούς ρυθμούς μαθαίνουμε τελικά πόσο εύκολα γίνεσαι τέλειος ξένος, ειδικά όταν επεμβαίνει η τεχνολογία. Με την ταινία περνάς ευχάριστα, αλλά εμείς συνιστούμε να δείτε τουλάχιστον τη Νύχτα του Αντονιόνι για να νιώσετε καλά πως παίζεται το παιχνίδι των σκιών και των αποστάσεων στις σχέσεις ενός ζευγαριού.

Αντίθετα, αν πηγαίνετε στον κινηματογράφο απλά για να περάσετε καλά (μια και το feel good είναι απενοχοποιημένο), να δείτε το ο Άη-Βασιλης είναι πολύ λέρα με τον Μπίλι Μπομπ Θόρντον. Συνέχεια της πρώτης μεγάλης επιτυχίας, καταφέρνει και ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στο κωμικό και στο ελαφρά δραματικό. Η πρωτη ταινία ήταν σαφώς καλύτερη, μια και πραγματευόταν την ανοχή και την κατανόηση του άλλου και του διαφορετικού, ενώ η δεύτερη ταινία απλά “ακολουθεί”.

Ωστόσο, υπάρχει και η κινηματογραφική αναπαράσταση ενός πραγματικού τραγικού γεγονότος στην γαλλική ταινία Καλίνκα. Είναι η ιστορία του Αντρέ (τον παίζει εκπληκτικά ο Ντανιέλ Οτέιγ), του οποίου η κόρη πεθαίνει κακοποιημένη και κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες. Ο πατέρας της κυνηγά την υπόθεση για 28 ολόκληρα χρόνια και στο τέλος καταφέρνει να παγιδεύσει τον δολοφόνο και να τον παραδώσει στη δικαιοσύνη. Είναι άκρως θετικό οτι δεν υπάρχει εδώ περίπτωση αυτοδικίας, που είναι μορφή κοινωνικού φασισμού, και πολύ ελπιδοφόρα η κινηματογραφική προσέγγιση. Έχουμε αποφυγή της χαρακτηρολογίας του Αντρέ, αλλά ταυτόχρονα πληροφορούμαστε τον τρόπο ζωής του, τις εμμονές του, τη θυσία των προσωπικών του απολαύσεων και την ανάγκη του για συνεχή ιχνηλάτηση. Τα πραγματικά γεγονότα αλλά και η μελαγχολία του τέλους είναι αδιάσειστα. Και τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s