ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ» του Ντον Ζίγκελ%ce%bf%ce%b9-%cf%86%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%b5%cf%83από τον Γιάννη  Ν. Γκακίδη

Ο Τσάρλι και ο Λη, δύο επαγγελματίες εκτελεστές, εκπληρώνοντας ένα συμβόλαιο των 25000 δολαρίων, σκοτώνουν τον παλιό και γνωστό οδηγό ράλι Τζόνι Νορθ. Ωστόσο οι πληροφορίες μιλούν πως, πίσω από την εκτέλεση αυτή υπάρχει λεία ληστείας ενός εκατομμυρίου δολαρίων, η τύχη των οποίων αγνοείται. Επειδή ο Τσάρλι, με γκρίζα μαλλιά πια, έχει κουραστεί να τρέχει από δω και κει για τον επιούσιο, αποφασίζει να βρει την άκρη στη χαμένη λεία του ενός εκατομμυρίου, με τη συμπαράσταση και του συνεταίρου του Λη. Το αφηγηματικό κουβάρι της ιστορίας, που βασίζεται σε διήγημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ξετυλίγεται με τρία φλας μπακ. Στο επίκεντρο της ιστορίας μια μοιραία γυναίκα, η Σίλα Φαρ, η οποία θα σμπαραλιάσει την ανδρική αξιοπρέπεια εκμεταλλευόμενη ως είθισται στις νουάρ ιστορίες, τον ευάλωτο συναισθηματικό κόσμο του άνδρα. Ενός άνδρα που παρά τη φαινομενική σκληρότητα και αυτοπεποίθηση, στο τέλος και παρά τη δύσκολη διαδρομή και πορεία του, χάνει το τρένο της «ευτυχίας». Μιας ευτυχίας που προϋποθέτει την αγκαλιά μιας γυναίκας.

Αναπόσπαστο μέρος βέβαια της ιστορίας το χρήμα που, πάντα αποκτιέται με παράνομες πράξεις. Στην ιστορία υπάρχει αρκετή δόση ειρωνείας που, αν μη τι άλλο προκαλεί το μειδίαμα στον μέσο άνθρωπο. Όλοι ψάχνουν να κάνουν την καλή σε τούτη τη ζωή. Άλλος προσπαθώντας να τα οικονομήσει δια μαγείας, μέσω του λόττο ή της ευφυούς μπίζνας και άλλος δια της συντόμου οδού της παρανομίας. Η ζωή σε κάθε περίπτωση αρχίζει μετά την κονόμα και το επακόλουθο αραλίκι. Άραγε για ποιον είναι η ζωή, για τους αφελείς, τους μοιραίους ή τους ωραίους; Από όλους περνά το όνειρο του γρήγορου πλουτισμού. Άλλοι το αφήνουν να περάσει και άλλοι το τολμούν, το διεκδικούν, το απαιτούν με κάθε τίμημα. Πάντως στην ιστορία του Χέμινγουεϊ, τόσο στην εκδοχή του 1946 από τον Ρόμπερτ Σιόντμακ, όσο και σε αυτήν του Ντον Ζίγκελ η προδοσία βρίσκεται στο επίκεντρο και φυσικά η εγνωσμένη ανθρώπινη απληστία. Το χρήμα από εργαλείο έχει γίνει αυτοσκοπός και στη διαδρομή για την απόκτησή του, κάπου μας ξεγλιστρά η ζωή. Μικροαστούς και αστούς, νόμιμους και παράνομους, απελπισμένους και αισιόδοξους, έξυπνους και «χαζούς». Καλογυρισμένο, καλοπαιγμένο, ατμοσφαιρικό, με ειρωνικά υπονοούμενα και με το όνειρο του πλουτισμού να καταρρέει μπρος τις απαιτήσεις της μοίρας. Ο Ζίγκελ εστιάζει περισσότερο στους χαρακτήρες των εκτελεστών και κυρίως του Τσάρλι, σε αντίθεση με αυτήν του Σιόντμακ όπου στο επίκεντρο είναι το θύμα. Και το ερώτημα που διατρέχει σε όλη την ταινία είναι, γιατί ο Τζόνι Φορθ, ενώ έβλεπε ο θάνατος να τον πλησιάζει, αυτός δεν έκανε τίποτα, τουναντίον περίμενε το μοιραίο ως λύτρωση. Στο ερώτημα του Τσάρλι την απάντηση τη δίνει ο ίδιος στο τέλος. Η στάση του Τζόνι είναι στα όρια της αυτοχειρίας, η οποία είναι συνεπαγόμενη της διάψευσης, της απογοήτευσης και της ματαίωσης του από μια γυναίκα. Αρκεί μια γυναίκα; Σίγουρα ναι, μας λένε οι νουάρ ιστορίες. Άλλοτε ως θρυαλλίδα και άλλοτε ως η διάψευση και η ματαίωση μιας συναισθηματικής επένδυσης. Καθότι η συναισθηματική επένδυση είναι η πιο βαριά επένδυση για τον άνθρωπο, όπου συχνά  παίζει τα ρέστα του. Στην ερμηνευτική συνδρομή, οι πολύ καλοί: Λη Μάρβιν, Τζον Κασσαβέτης, Κλου Γκιούλατζερ, Άντζι Ντίκινσον (η γυναίκα με τα ωραιότερα πόδια, και όχι μόνον) και ο μετέπειτα πρόεδρος Ντόναλντ Ρήγκαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s