ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΟΡΑΤΟ


κριτική απότο ΚΕΜΕΣ για τους «ΦΟΝΙΑΔΕΣ»

oi-foniades-5Ο Ντoν Zίγκελ (1912-1991) ήταν ένας αθόρυβος, αλλά πολύ προικισμένος, εργάτης του αμερικάνικου κινηματογράφου. Ο πολυβραβευμένος Κλιντ Ίστγουντ δεν διστάζει να δηλώσει: «Οτιδήποτε γνωρίζω για τον κινηματογράφο το διδάχτηκα από αυτόν» (από τον Ντον Ζίγκελ). Όταν το 1964 γύρισε τους Φονιάδες, είχε ήδη γυρίσει 11 ταινίες μεγάλου μήκους και δυο μικρού μήκους.

Από ένα ολιγοσέλιδο κείμενο του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Ρόμπερτ Σιόντμακ γύρισε το ομώνυμο κλασικό φιλμ νουάρ του 1946 και ο Αντρέι Ταρκόφσκι γύρισε το 1956 την πτυχιακή του εργασία μικρού μήκους. Στους Φονιάδες του Ζίγκελ, οι οποίοι είναι έγχρωμοι πια, στη θέση του πυγμάχου βρίσκεται ένας πρώην ραλίστας (τον ερμηνεύει ο Τζον  Κασσαβέτης), ο οποίος εργάζεται σε σχολείο για τυφλούς. Οι δυο πληρωμένοι δολοφόνοι μπαίνουν στη σχολή τυφλών και εν ψυχρώ σκοτώνουν τον άνθρωπο που έχουν πληρωθεί για να σκοτώσουν! Στη συνέχεια οι δυο δολοφόνοι, και κυρίως ο μεγαλύτερος, που ερμηνεύεται από τον Λι Μάρβιν, προβληματίζεται με τη δολοφονία (δεν γνωρίζουν ποιος τους ανέθεσε τη δουλειά)! Οι δυο τους αποφασίζουν να «ψάξουν» την υπόθεση. Αυτό το «ψάξιμο» φέρνει το θεατή αντιμέτωπο με μια ενδιαφέρουσα πλοκή. Αλλά και πρόσωπο με πρόσωπο με μερικούς αληθινούς ανθρώπινους χαρακτήρες!

Η ταινία είναι από αυτές που χαρακτηρίζονται μεγάλες παραγωγές. Δεν έχει τα «σκοτάδια» της δουλειάς του Ρόμπερτ Σιόντμακ, την κλασική γραφή του, τη στρωτή αφήγηση. Στη θέση όλων αυτών έχει την περιπέτεια. Η αφήγηση γίνεται με συνεχή φλας μπακ που δημιουργούν μια συνεχή ένταση. Χωρίς, ωστόσο, να χάνονται οι χυμοί του διηγήματος! Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία αρχικά γυρίστηκε για την αμερικανική τηλεόραση, αλλά επειδή θεωρήθηκε υπερβολικά βίαιη, πέρασε σε κινηματογραφική διανομή.

Όσο κι αν αγαπάμε τον κλασικό Σιόντμακ, καταλήγουμε στην άποψη ότι η εκδοχή του Ζίγκελ είναι η καλύτερη. Είναι πιο τραγική, πιο υπαρξιακή και πιο απρόσμενη. Οι ιχνηλάτες είναι δυο πληρωμένοι δολοφόνοι που αποφασίζουν να αποδώσουν δικαιοσύνη σκαλίζοντας το παρελθόν. Τραγική φιγούρα ο Τζον Κασσαβέτης, συναρπαστική η Άντζι Ντίκινσον ως μοιραία γυναίκα, πολύ καλός ο Ρίγκαν στο ρόλο του γελοίου και υποδειγματικός ο Λι Μάρβιν ως ο άνθρωπος που γνωρίζει το μέλλον και την τύχη του. Οι κατά Ζίγκελ Φονιάδες με εξαιρετική φωτογραφία και μοντάζ, πολύ καλή μουσική (του Χένρι Μαντσίνι), είναι από τις πιο πεσιμιστικές και διαχρονικές ταινίες όλων των εποχών, δείχνοντας πως το στίγμα του σύγχρονου ευημερούντος κόσμου ειναι το χρήμα, η απάτη, η ομορφιά, η συναλλαγή και η προδοσία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s