Οιδίνους ή Ποιός φοβάται την Ευτυχία


Ευτυχία Γιακουμή

Ευτυχία Γιακουμή

του Κώστα Γ. Καρδερίνη

Ο λόγος στην Ευτυχία Γιακουμή. Έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην τελευταία προφητική ταινία του τρισμέγιστου Νίκου Νικολαΐδη, The Zero Years (2005). Σημαίνοντα ρόλο και στην τελευταία και καλύτερη ταινία του Νικόλα Τριανταφυλλίδη, Οι Αισθηματίες (2014). Έπαιξε Περάκη (Ψυχραιμία), Τσεμπερόπουλο (Πίσω πόρτα), Νούσια (Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων), Σολδάτο (Υποβρύχιος έρωτας, Φίοντορ ο Παίκτης), Μαλέα (Η διακριτική γοητεία των αρσενικών), Νιζήρη (Είναι ο Θεός Μάγειρας;) και Κουτσιαμπασάκο (Ύψωμα 33).

Πώς όμως μια ηθοποιός που γεννήθηκε από τη λατρεία της για το σινεμά έφτασε ως τη θεατρική επιτυχία του Οιδίνοα, ακροπατώντας ανάμεσα στο οιδιπόδειο δράμα και στη Βιρτζίνια Γουλφ του Έντουαρντ Άλμπι; Ποιος φοβάται την Ευτυχία Γιακουμή;

Είχα την εντύπωση ότι η γυναίκα φέρνει στον κόσμο την καινούργια ζωή. Στα έργα του Θανάση Τριαρίδη βλέπουμε ότι φέρνει και τον θάνατο!

Όταν κάποιος προεκτείνει-συνεχίσει τη ζωή που θα φτάσει; Στον θάνατο θα φτάσει! (αναπόφευκτα, συμπληρώνω) Η γυναίκα είναι συνδεδεμένη με τη μνήμη αρχαιόθεν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συχνότεροι επισκέπτες στα μνήματα είναι γυναίκες, για να τα καθαρίσουν ν’ ανάψουν το καντήλι κ.λπ. Ο Θανάσης το έχει συνειδητοποιήσει αυτό και το λέει. Εξάλλου η πρακτικότητα της γυναίκας συνεχίζει τη ζωή. Ο άντρας μπορεί να παραλύσει σε κάποια στιγμή, η γυναίκα θα τη συνεχίσει τη ζωή. Ωστόσο κάποιες φορές ο θάνατος φαντάζει η μόνη λύση. Αυτή είναι η μοίρα της δικής μου ηρωίδας, της Ι [Γιώτα ή Ιοκάστη].psychraimia-0Ο θάνατος έχει ιδιαίτερη σχέση με αρκετές ταινίες σου.

Είμαι μια «θανατερή» ηθοποιός!!! [γέλια] Με απασχολεί πολύ ο θάνατος, από μικρή. Όταν ήμουν 7 χρονών, αλλοπρόσαλλο και παρασάνταλο παιδί, είπα στον μπαμπά μου, φιλόλογο και συγγραφέα και λίγο ποιητή: Μπαμπαά, αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις! Από που το ‘βγαλα αυτό, τί είδα στον ύπνο μου, δεν ξέρω. Πάντως από πολύ μικρό με απασχολούσε, είχα μια τάση να συγκινούμαι ακόμα και από την πτωματική κατάσταση ενός μυρμηγκιού. Δεν ξέρω τι με τραβάει, αλλά με ενδιαφέρει στην τέχνη να εξερευνώ τη ζωή που οδεύει πρόωρα προς τον θάνατο. Δεν το θεωρώ τυχαίο ότι μου έρχονται συνέχεια τέτοιοι ρόλοι και τέτοια έργα. Σα να μαγνητίζομαι απ’ αυτά κι εκείνα από μένα. Το έχει επισημάνει πολύ σωστά ότι σχεδόν όλοι οι ρόλοι μου έχουν στενή σχέση με τον θάνατο.

Ο Νάσος Βαγενάς λέει σ’ ένα ποίημά του: Άμα πεθάνω πώς θα ζήσω χωρίς εσένα;

Είναι πανέμορφο. Σ’ αυτό απαντάει προς το παρόν μόνο η πίστη, με την πιο θρησκευτική έννοια, σε όποιον θεό κι αν πιστεύεις. Η πεποίθηση ότι μετά θάνατον μπορεί να υπάρξει μια συνάντηση, η σκέψη ότι η ψυχή το γνωρίζει… ότι αναγνωρίζει στη μετεμψύχωση κάποιου τον προηγούμενο κάτοχο. Έχοντας χάσει την καλύτερή μου φίλη, τον καλύτερό μου φίλο, από ατύχημα κι από καρκίνο, έχω νιώσει συχνά ότι προτιμάω να πέθαινα εγώ αντί για κείνους. Το βλέπω υπαρξιακά ενώ πιθανώς ο ποιητής να το εννοεί μεταφυσικά ή αλληγορικά. [ίσως να αναφέρεται στον ερωτικό θάνατο, επεσήμανα, αλλά παραδόξως το συγκεκριμένο ποίημα τιτλοφορείται Κλινική].

Με απασχολεί το πιο πρακτικό ζήτημα: αν πεθάνει ο άλλος πώς ζω εγώ χωρίς αυτόν. Αυτός που μένει πίσω τι κάνει; Αυτός είναι σε δυσχερή κατάσταση. Στο έργο μας, τον Οιδίνου, αυτός που μένει πίσω είναι ο Λ [Λάμδα ή Λάιος, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος]. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ι πάει φούντο. Μας αρέσει το υπονοούμενο στο θέατρο, μας αρέσει η σκέψη του άλλου. Ο συγγραφέας το κατευθύνει όπως, θέλει, ο σκηνοθέτης το κατευθύνει κάπου αλλού, η ερμηνεία μπορεί να το κατευθύνει, αλλά στην τελική ο θεατής το προσλαμβάνει και το φιλτράρει όπως θέλει. Αυτή είναι η μαγεία, ότι ένα κείμενο δοσμένο με έναν τρόπο, όσο συγκεκριμένο και να ‘ναι, φαίνεται διαφορετικό στα μάτια του κάθε θεατή.

Είναι η περίφημη τριγωνική σχέση με το κοινό. Το κοινό συμπληρώνει όλη τη δουλειά που κάνουμε εμείς. [τρίγωνο στο τρίγωνο, εν προκειμένω]sentimentalists3Ο κινηματογράφος;

Είναι ένα μεγάλο πάθος. Έγινα ηθοποιός για χάρη του κινηματογράφου. Είναι πολύ μεγάλη χαρά που έχω δουλέψει με τέτοιους σκηνοθέτες, όπως ο Νικολαΐδης, ο Περάκης, ο Τριανταφυλλίδης, ο Σολδάτος κ.α. Οι περισσότεροι έχουν μια καταραμένη πλευρούλα, εκεί είναι που ταυτίζομαι εγώ. Το σινεμά είναι μια μεγάλη αγάπη. Πολύ συχνά σκέφτομαι μεγαλώνοντας ότι δεν πρόλαβα όντας νέα και ακμαία να κάνω αυτά που θα ήθελα. Σε μια εποχή που κατακλύζεται από την εικόνα κι όπου μια γυναίκα δεν επιτρέπεται σχεδόν να γεράσει, δεν με ενδιαφέρει να «παγώσω» τον χρόνο. Η ρυτίδα, η κούραση, όσο και να μην αρέσει σε κάποιους να τα βλέπουν, είναι αυτά που είναι. Μπορεί στα 65 στα 50 να μου τύχει η ευκαιρία που εκκρεμεί μέσα μου και να συνεχίσω να κάνω το σινεμά για το οποίο έγινα ηθοποιός.

Προς το παρόν με ζητάει και με κερδίζει το θέατρο. Δε θλίβομαι γι’ αυτό, μ’ ενδιαφέρει το μέγεθος του θεάτρου, αλλά ευελπιστώ να επιστρέψω στο σινεμά κι όταν θα πάψω να είμαι ωραία. [ωραία και σκεπτόμενη, γεμάτη αυτογνωσία]

Βέβαια, στις περισσότερες ταινίες που έχω κάνει, δεν μου εμπιστευτήκαν απλά έναν ρόλο. Έχει κονταροχτυπηθεί, έχω διεκδικήσει, έχω ματώσει. Όλα αυτά. Ένας διευθυντής ορχήστρας που έχει 70 όργανα από κάτω, είναι ένας μικρός δικτάτορας, αναλογικά μιλώντας. Έτσι πρέπει να ‘ναι, για να υπάρχει συγκρότηση πρέπει πολλές φορές κάποιος να διατάζει «δικτατορικά». Το θεωρώ αναγκαίο κακό. Με ενδιαφέρουν όμως οι ανθρώπινοι δικτάτορες, αυτοί που λαμβάνουν υπόψη ότι ο ηθοποιός δεν είναι απλά όργανο είναι ψυχισμός. Όσο κι αν κλείνεις απ’ έξω την προσωπική σου ζωή δεν μπορείς να αποδεσμευτείς. Υπάρχουν πράματα που τα κουβαλάς όσο και να αδειάσεις.

Είναι ο θεός μάγειρας;

Είναι ο θεός μάγειρας;

Ο πατέρας σου πως αντέδρασε όταν είδε ότι θα γίνεις ηθοποιός;

Δεν του άρεσε. Τα τελευταία τρία χρόνια δεν ήρθε καν να δει τι κάνω στο θέατρο. Πέρσι έπαιξα τη Λούλου [του Βέντεκιντ και του Παμπστ] και μετά την Καρολίνα στο Καζιμίρ και Καρολίνα [του Έντεν φον Χόρβατ]. Διαφωνεί με τέτοιους ρόλους. Μου είπε: Και πόσοι ρόλοι πια αξίζουν τον κόπο; Δεν πιστεύει σε καταραμένους ήρωες. Γιατί να παίξει κάποιος ένα πρεζόνι, π.χ. Θέλει η τέχνη να δείχνει το καλύτερο όχι το χειρότερο. [καμιά αναφορά όμως στη Μήδεια, στους τραγικούς μας ποιητές, εδώ πέφτουν πολλά γέλια, αλλά αμέσως σοβαρεύει]. Το κεφάλαιο πατέρας και μάνα στην ελληνική πραγματικότητα είναι πολύ μεγάλο. [αυτό άλλωστε πραγματεύεται ο Οιδίνους και μάλιστα μεταξύ φιλολόγων!!!]

Κι ούτε στον Οιδίνου θα του έλεγα να έρθει. Θα στεναχωριότανε. Η μαμά μου με βοηθούσε με το κείμενο και στενοχωριότανε. Κάναμε πρόβες όταν έλειπε ο πατέρας. Οι γονείς δεν έχουν αποδεχτεί το αναγκαίο της δουλειάς μου.

———————–

Πληροφορίες για την παράσταση:

OIΔΙΝΟΥΣ του Θανάση Τριαρίδη (αγάπη είναι αυτό που δεν πρέπει να καταλάβεις).

Σκηνοθεσία: Λάζαρος Γεωργακόπουλος.

Από τις 6 Δεκεμβρίου 2016 και για λίγες παραστάσεις (ως τις 18/12) στο BlackBox (Β. Όλγας 65 & Φλέμινγκ 2, τηλ: 2310829254). Παραστάσεις: Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 9μμ, Κυριακή στις 7μμ. Εισιτήρια: είσοδος 14€,  φοιτητικό, νεανικό (≤22), ≥65 και ανέργων 10€. Διάρκεια: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα).

 

[οι αγκύλες είναι δικά μου σχόλια]

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s