ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«NIGHTFALL» του Ζακ Τουρνέρnightfallαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Ο Τζέημς Βάνινγκ θα βρεθεί στο στόχαστρο, δύο κακοποιών, ενός  ντετέκτιβ ασφαλιστικής εταιρείας και εν δυνάμει της αστυνομίας, έστω κι αν αυτή δε φαίνεται στην ταινία.  Ο λόγος που βρίσκονται στο κατόπι του όλοι αυτοί, είναι μια τσάντα με 350000 δολάρια, λεία ληστείας μιας τράπεζας, η οποία, από σύμπτωση βρέθηκε στα χέρια του. Ο Βάνινγκ είναι μπλεγμένος σε μιαν ιστορία παρανομίας, από σύμπτωση, χωρίς ο ίδιος να είναι παράνομος. Την ίδια στιγμή δεν μπορεί να καταφύγει στην αστυνομία, ούτε καν σε φίλο ή γνωστό για να αφηγηθεί τον πόνο του, καθότι η ιστορία του δεν μπορεί να γίνει πιστευτή από την κοινή λογική. Το στόρι από μόνο του δεν είναι το σπουδαιότερο, εκτός βέβαια από την ανάδειξη του τυχαίου ως παράγοντα καθορισμού της ζωής και της μοίρας ενός ανθρώπου. Υπάρχουν και μερικά επιμέρους ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως η εγνωσμένη αναζήτηση του καλλιτεχνικού ονείρου στην πόλη των Αγγέλων. Και αυτό συνάγεται τόσο από την ιδιότητα του Βάνινγκ, όσο και της Μαρί, αμφότεροι μπλεγμένοι στο κύκλωμα μόδας, μάρκετινγκ, προμόσιον στον χώρο της σόου μπιζ . Να επισημάνω εδώ την αντιδιαστολή, ανάμεσα στην ανεξάρτητη και δυναμική Μαρί που, πασχίζει από μόνη της για την τύχη της και στο καθιερωμένο πρότυπο της γυναίκας-νοικοκυράς, εκφρασμένης στο πρόσωπο της συζύγου του ντετέκτιβ. Το ενδιαφέρον έγκειται στην αφηγηματική φόρμα, με την εξύφανση της ιστορίας με ενδιαφέροντα αποσπασματικά φλας μπακ που, δημιουργούν εξαιρετικά το παζλ της ιστορίας. Προσωπικά μου άρεσε  αυτή η ασφυκτική και έμπλεης αβεβαιότητα νουάρ ατμόσφαιρα, η οποία δημιουργείται από την υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία Μπάρνετ Γκάφεϊ, η οποία είναι  αισθητικό χάρμα και με τις ιδιαίτερες δυσκολίες φωτισμού, ένεκα νύχτας. Ενδιαφέρον επίσης είναι η καθαρότητα του χαρακτήρα του Βάνινγκ, η οποία γοητεύει και την Μαρί και συνάδει με το χιονισμένο φόντο, ως υπονοούμενο καθαρότητας. Όπου βέβαια στο ίδιο χιόνι  , έχουμε το κοντράστ, να βρίσκεται η χαμένη τσάντα της «βρώμικης» λείας της ληστείας. Και μια επισήμανση άσχετη με την νοηματοδότηση της ταινίας, αλλά ενδιαφέρουσα με τα πολιτισμικά στάνταρτ της εποχής. Άπαντες καπνίζουν, στο σπίτι, στο λεωφορείο, στον δρόμο με το τσιγάρο να έχει την λειτουργία σταθερού αξεσουάρ, ή και ασυνείδητης τελετουργίας της καθημερινότητας. Ένα άλλο χάρισμα της ταινίας είναι οι κοφτοί διάλογοι και τα υπονοούμενα. Ωστόσο ενώ το τρένο της αφήγησης πάει σφυρίζοντας, όταν φτάνει στον προορισμό του, ο σταθμός είναι  συμβατικός.  Νομίζω πως ο Ζακ Τουρνέρ συμβιβάστηκε με τις χολιγουντανές ανάγκες, ενός τέτοιου τέλους. Ωστόσο υπάρχει κάτι το αντισυμβατικό, η δημιουργία ενός ειλικρινούς αμοιβαίου έρωτα, εκεί που δεν το περιμένεις, στην ύποπτη νύχτα και στο φόντο της σαπίλας και της παρανομίας. Στο μαύρο τούτο φόντο προβάλλει αισιόδοξα ένας έρωτας, αυτός των καλών ή των αναγεννημένων. Η δικαίωση του καλού παρά τις ταλαντεύσεις του, μπορεί να είναι διδακτισμός και σύμβαση, αλλά και ελπίδα για το καλύτερο. Από την μια η οπτική της εγνωσμένης αφηγηματικής στρογγυλοποίησης και από την άλλη η ανάδυση της αλήθειας και της ομορφιάς μέσα από το διεφθαρμένο. Διαλέγετε και παίρνετε.vlcsnap-2013-08-30-11h21m35s91Σημαντική συνδρομή στην ομορφιά της ταινίας η χαμηλών τόνων ερμηνεία, με τη βραχνή φωνή του εγκλωβισμένου στην μοίρα Άλντο Ρέη και αυτή της φωτεινής και γοητευτικής Αν Μπάνκροφτ. Καλοί είναι και οι Μπράιαν Κηθ, Ρούντι Μποντ, Τζέημς Γκρέγκορι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s