Ο ΦΙΝΤΕΛ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΕΙ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΓΕΛΑΕΙ!


kastroΣχόλιο του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Ο Φιντέλ είναι πια στους ουρανούς για να ζεσταίνει τις ελάχιστες ελπίδες των εκατομμυρίων κομμουνιστών που περιμένουν απελπισμένοι τη νέα αρχή. Πέθανε πριν προλάβει να δει να καταργείται το αίσχος του Γκουαντάναμο και το φονικό εμπάργκο. Ο Φιντέλ δε ζει πια εδώ, σε έναν κόσμο χωρισμένο στα τέσσερα και βαθιά τραυματισμένο από την αδυναμία να βρει τη μία και μοναδική λύση. Διότι, κυρίες και κύριοι, δεν υπάρχουν πολλές λύσεις και το τετράγωνο που δημιουργήθηκε τις απομακρύνει συνεχώς: 1) Ο κύριος Ντόναλντ Τραμπ, με την άνεση του πλούτου του και την υπόσχεση ενός νέου αμερικανικού ονείρου. 2) Ο κύριος Πούτιν, με σημαία την ορθοδοξία αλλά και το πάθος για σκληρότητα. 3) Οι Τζιχαντιστές, με το τρελαμένο όνειρο μιας διαστρεβλωμένης ρετρό λογικής τύπου Κάρλος. 4) Η κυρία Λεπέν και ο κύριος Ερντογάν, “αλιείς” μαργαριταριών και σκληρών επιλογών.

Ο Φιντέλ δεν μένει πια εδώ. Η πρωτοχρονιά του 1959 είναι πια μακριά. Όσοι επιχειρούν να θυμηθούν τελικά ξεχνούν, άλλοι λόγω αλτσχάιμερ και άλλοι λόγω ιστορικής αγνωσίας. ΄Ηταν κάποτε η επανάσταση. Ο Φιντέλ, ο Τσε και οι άλλοι. Για μια νέα γη της επαγγελίας. Για μια ταξική ισοπέδωση. Για μια πυρακτωμένη παγκόσμια ενότητα που φλόγισε τους μεγάλους κινηματογραφιστές Κρις Μαρκέρ, Γιόρις Ίφενς, Ζαν Λικ Γκοντάρ, Τόμας Γκουτιερεζ Αλέα, Μιχαήλ Καλατόζοφ. Οι Μνήμες Υπανάπτυξης επανέρχονται σταδιακά στα τελευταία χρόνια. Ο Ρόναλντ Ρίγκαν, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Τόνι Μπλερ και όλοι οι άλλοι ηγέτες μιας πολιτικής που αφαιρεί συνεχώς εργατικά δικαιώματα και όνειρα απ’ όλους “της γης τους κολασμένους”. Η συντηρητική αντεπίθεση του ’80, η ληστρική επιδρομή των τραπεζών, η συστηματική καλλιέργεια της αφασίας και της απάθειας, μέσω του καταναλωτισμού και της τηλεόρασης, παρέσυρε ως πρώτο καρυδότσουφλο την Ελλάδα μας, που της έσκασε το όπλο του καπιταλισμού στα χέρια. Τώρα, χωρίς χέρια και πόδια, με μόνη καταφυγή μια Μαύρη Παρασκευή, άφησαν χωρίς όνειρα νέους, εργαζόμενους και συνταξιούχους.

Ο Φιντέλ δεν μένει πια εδώ. Μας βλέπει από ψηλά και καγχάζει με ειρωνεία τις άδικες επιθέσεις που του έγιναν. Βλέπει στη Ρουμανία μια κοπέλα να εκδίδεται για να αγοράσει ένα φόρεμα. Στην Ουκρανία και στις Βαλτικές Χώρες να αλωνίζουν οι νεοναζί. Στη Γαλλία και την Ουγγαρία έναν μετανάστη να ξυλοκοπείται. Στην Τσεχία έναν νεαρό να εκλιπαρεί για τη δόση του. Και στην Ελλάδα να φεύγουν οι πιο ωραίες για μυστηριώδη ταξίδια στην Ιταλία και την Ολλανδία.

Ο Φιντέλ δεν μένει πια εδώ και, φεύγοντας, έσβησε ως σύμβολο που έδινε πάντα ελπίδα, όπως κάποτε ο υπαρκτός σοσιαλισμός.

Ο Φιντέλ δεν μένει πια εδώ. Φαντάζομαι τον αποτροπιασμό του όταν σε λίγους μήνες οι ελεύθερες αγορές και οι επενδυτές θα μετατρέψουν την Κούβα, σύμφωνα με το προ δεκαετιών σχέδιο τους, σε μια τεράστια ουδέτερη ζώνη όπου η πορνεία θα ανθεί, τα καζίνο θα θησαυρίζουν, τα ναρκωτικά θα χορεύουν και τα πούρα θα πετούν στον αέρα.

Ο Φιντέλ δεν μένει πια εδώ. Ούτε κι εμείς, εδώ και πολύ καιρό, μένουμε πια εδώ. Χωρίς ίχνος ιδεολογίας, αλληλεγγύης, ιστορικής γνώσης, πολιτικής κατάρτισης, μετατραπήκαμε σε απαθή ανθρωποειδή που καπνίζουν επιδεικτικά πούρα Αβάνας στις βίλες της Χαλκιδικής, περιφρονούν τους υποπρονομιούχους και συχαίνονται το διαφορετικό. Δε μας αξίζει αυτή η τύχη, γι’αυτό συμβολικά προτείνω έστω και νοερά το “παιδιά, σηκωθείτε, να βγούμε στους δρόμους”. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά για τη μνήμη του Φιντέλ και για να αποδείξουμε ότι η ζωοποίησή μας δεν ολοκληρώθηκε ακόμα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s