«Η ΤΡΕΛΗ ΧΑΡΑ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 20/11/2016)

paolo_virzi-la_pazza_gioia-1

Πέρα από τα συρματοπλέγματα

του Στράτου Κερσανίδη

Τα όρια μεταξύ λογικής και τρέλας μεγαλώνουν ή μικραίνουν ανάλογα με την εποχή, τον τόπο, τον πολιτισμό. Η έννοια της ψυχικής νόσου υφίσταται μεν αλλά οι προσεγγίσεις της βρίσκονται εν εξελίξει και μέσα από διαφορετικές οπτικές.

Η Ιταλία είναι μια χώρα η οποία έχει εφαρμόσει με επιτυχία την ψυχιατρική μεταρρύθμιση από τις δεκαετίες του 1970-80. Σε αυτή λοιπόν τη χώρα και με φόντο ένα προοδευτικό ψυχιατρικό ίδρυμα, εκτυλίσσεται η υπόθεση της ταινίας, «Η τρελή χαρά» (La pazza gioia), του Πάολο Βίρτζι.

Ο σκηνοθέτης του συγκλονιστικού «Ανθρώπινου κεφαλαίου» (2013), επ[ανέρχεται με ακόμη μια ανθρωποκεντρική ταινία. Η Μπεατρίς συμπεριφέρεται ως εκατομμυριούχος αριστοκράτισσα, ντύνεται με φαντεζί ρούχα και βλέπει τους πάντες αφ’ υψηλού. Η Ντονατέλα είναι μια πολύ ευαίσθητη νεαρή μητέρα, η οποία έχασε την επιμέλεια του γιου της, λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει. Οι δυο αυτές γυναίκες συναντιούνται στη Βίλα Μπιόντι, μια ψυχιατρική κλινική. Θα αναπτύξουν μια ιδιαίτερη φιλία μεταξύ τους η οποία θα δυναμώσει όταν θα το σκάσουν από την κλινική. Μαζί θα προσπαθήσουν να φτάσουν στο σπίτι του πρώην συζύγου της Μπεατρίς αλλά και στην οικογένεια που έχει την επιμέλεια του παιδιού της Ντονατέλα.

Αν αναζητήσουμε αυτό το κάτι το οποίο σηματοδοτεί την ταινία του Βίρτζι, είναι η μεγάλη επιθυμία της αποδοχής, της ένταξης αλλά και της κοινής προσπάθειας. Οι δύο ηρωίδες της ταινίας, η κάθε μία από τη δική της πλευρά, αποζητούν την ευτυχία σε αυτό που για τους περισσότερους ανθρώπους είναι καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα τέτοια που οι περισσότεροι δεν αντιλαμβανόμαστε τη σημασία της.

Ζώντας μέσα σε ένα περιβάλλον, όχι κατ’ ανάγκη εχθρικό αλλά απορριπτικό, οι δύο γυναίκες δένονται με μια δυνατή φιλία και αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν μαζί, βοηθώντας η μία την άλλη, την κοινωνία των λογικών.

Ο σκηνοθέτης δεν υπερβάλλει ούτε δημαγωγεί βάζοντας μανιχαϊστικά διλήμματα. Πρόθεσή του δεν είναι να καταγγείλει το ψυχιατρικό σύστημα –που δε θα είχε και λόγους- αλλά να εξερευνήσει τη φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσα στη Μπεατρίς και την Ντονατέλα και το πώς αυτές από τη μεριά τους βλέπου έννοιες όπως η αγάπη, η ευτυχία, η συντροφικότητα. Και εκείνο είναι το σημείο που τα σπάζουν τα συρματοπλέγματα και τα όρια αναιρούνται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s