ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ:ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ


ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ (ΜΕΡΟΣ 3o)

Κοινός τόπος

Κοινός τόπος

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Συνεχίζουμε και σήμερα την κριτική παρουσίαση των ελληνικών ταινιών του 2106 διευκρινίζοντας πως είναι μια καλοπροαίρετη ετήσια έρευνα ,ταξινομητικός απολογισμός  του εθνικού κινηματογράφου για το 2016.Σ΄ αυτόν χωράνε και οι «κομένες» ταινίες και εκείνες που γυρίστηκαν από ΄Ελληνες της διασποράς και όσες παρουσιάστηκαν  σε άλλες εκδηλώσεις κάνοντας την πρεμιέρα τους εκεί.Γενικά η αναζήτηση επιχειρεί να βρεί το άλλο (αν υπάρχει) που γεννιέται στον εθνικό κινηματογράφο. Καινοτόμες προτάσεις ,νέες αισθητικές αντιλήψεις, νέα θέματα και η διαφορετική διαχείριση. Αρχίζω με το Short fuse (κοντό φυτίλι) των Ανδρέα Λαμπρόπουλου και Κώστα Σκούρτη ,που παίρνει την μεγάλη διανομή. Οσοι θυμούνται ένα πρόσφατο ισπανικό κοινωνικό θρίλερ ,το Με απόκρυψη, θα βρούν ομοιότητες σ΄ ένα μεγάλο μέρος του. Δηλαδή ο βασικός ήρωας (΄Αρης) βρίσκεται ζωσμένος με εκρηκτικά και κάποιος δια του κινητού τηλεφώνου τον απειλεί πως θα τον ανατινάξει εάν δεν εκτελέσει ορισμένες εντολές.

short-fuse

Short fuse

Ο ΠΟΛΑΝΣΚΙ ΠΑΡΩΝ

Το φίλμ με εξαιρετικό πρωταγωνιστή, είναι κατά κάποιο τρόπο ομοίωμα του αμερικάνικου θρίλερ, με επιταχύνσεις ,δυνατό μοντάζ, ιλιγγιώδες ρυθμούς, οικειοποιούμενο και τις φόρμες των οδοιπορικών καταδίωξης. Κάπου εισέρχεται και το ψυχολογικό στοιχείο ενώ στο τέλος  εμφανίζεται το «ψαχνό». Δηλαδή, όπως και στο ισπανικό θρίλερ, μαθαίνουμε  τον ισχυρότατο κοινωνικό πυρήνα των αιτιών μόνον που οι τελευταίες διαθέτουν  μια βαρύγδουπη επιθετική καταγγελία.

Αντίθετα η Ευτυχία του Χρήστου Πυθαρά ,που σπούδασε στο Εδιμβούργο, υιοθετεί μια ελλειπτικότητα μέσα στους κανόνες του ψυθοπαθολογικού θρίλερ με υπεραξία και αξιοποιώντας στοιχεία  ενδείξεων σχιζοφρένειας και σινεφίλ αναφορές. Κατ΄ ουσία αυτό το όμορφο φίλμ, που θα μπορούσε να ήταν ένας φόρος τιμής στον Πολάνσκι ,διαθέτει έντονες κοινωνικές ρίζεις.Είναι μια πλάγια αλλά ουσιαστική ματιά στα  προβλήματα των νέων που εγκλωβίζονται μέσα σε διαφορετικές καταστάσεις .Αποχωρισμός από το σπίτι, βαρετή δουλειά, έλλειψη ερωτικών σχέσεων ,βαθύτατη μοναξιά.

Ευτυχία

Ευτυχία

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΒΙΡΤΟΥΟΖΙΤΕ

Ακροβατικοί στην κυριολεξία οι σκηνοθετικού χειρισμοί ,βιρτουοζιτέ  με ημιτόνια ελλείψεις, «ρήγματα»στην αφήγηση, φλασάκια.Ποτέ άλλοτε ο ήχος ,σε ελληνική ταινία, δεν ήταν τόσο καθαρός, ενώ φωτογραφία και ηθοποιοί έξοχοι.Ο Χρήστος Πυθαράς συντονίζεται με τις σύγχρονες αφηγηματικές προσεγγίσεις και με ελλειπτικό τρόπο μας αφηγείται (και με μια διάθεση «μαύρου» χιούμορ) την κατάρευση μιας νέας που μπορεί  να είναι και η κατάρευση μιας ολόκληρης γενιάς που βιώνει τις ψευδαισθήσεις ,τις παραισθήσεις και τα βαρύτατα «τραύματά»της. Νομίζω πως αυτό το φίλμ μας ενδιαφερει. Αντίθετα, προβλήματα εμφανίζονται  στις ταινίες 3 Μοίραι  και Ουτοπία.Γυρισμένα και τα δύο  σε ασπρόμαυρα «βουβά» και με μεσότιτλους, λειτουργούν ως αδιευκρίνιστα αινίγματα .Για την Ουτοπία,μπορώ να πώ με σιγουρια πως ακολουθεί το κωμικό του Τσάρλυ Τσάπλιν ή τον αναρχικό οίστρο του Ρενέ Κλαίρ.Υπάρχουν μάλιστα χαρακτηριστικά πλάνα  που παραπέμπουν σ΄ αυτούς. Αν η ταινία ήταν πιο σύντομη  και καλύτερα μονταρισμένη,αν το καταγγελτικό ύφος της δεν ήταν τόσο σύντομο, ίσως  μιλούσαμε για μια ενδιαφέρουσα ιδέα.

3 Μοίραι

3 Μοίραι

ΣΕ 13 ΜΟΝΟΠΛΑΝΑ

΄Αφησα για το τέλος τον Κοινό τόπο της Πένυς Μπούσκα,μιας ευαίσθητης σκηνοθέτιδας ,με πολλές σπουδές για τον κινηματογράφο και θεωρητική κατάρτιση. Ανήκει στην ομάδα του ανοίκειου ,κι αυτή είναι η πρώτη της σκηνοθετική προσπάθεια,που αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη. Και τελικά δεν θα γινόταν διαφορετικά ,γνωρίζοντας την σοβαρότητα, την ευγένεια, την καλλιέργεια και την συνέπειά της.Ασπρόμαυρο το φίλμ με πρωταγωνίστρια την Ουκρανή  Σβετλάνα Λεόνοβα.Γυρισμένο σε 13 μονόπλανα,διάρκειας λοιπόν παραπάνω από μια ώρα, κυκλοφορεί μέσα σε διαφορετικά είδη κι αυτό το καταλογίζω ως πλεονέκτημα.

ΠΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΙΔΗ

Μελλοντολογικό θρίλερ, εσχατολογική ταινία, υπαρξιακό θρίλερ, φίλμ νουάρ, οικολογική δημιουργία. Τα συστατικά του Κοινού τόπου είναι ακινησία, νερό ,χώμα, αναμονή, φόβος, σκοτάδι.Στο πρώτο μονόπλανο  λες και τίποτα δεν κινείται σ΄ένα  κλειστό σύστημα που περιμένει το άλλο και φοβάται. Η αντονιονική  αποξένωση είναι χαρακτηριστική, η ερημιά συμβολική, το τοπίο  της ψυχής.Κι ο φόβος έρχεται  από το εσωτερικό , οι άνθρωποι ξένοι ιδίως  με τον εαυτό τους. Αυτός είναι απόλυτα σύγχρονος ,κοινωνιολογικός, ανθρωπολογικός, φιλοσοφικός, ψυχαναλυτικός προσδιορισμός.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Εκείνο ιδίως που μετράει, στην κινηματογραφική ροή της ταινίας, είναι ο χρόνος. Πως τον βιώνουν οι θεατές και πως οι ήρωες ,πως τον αποροφάει η κινηματογραφική μυθοπλασία. Είναι βιοχρόνος, συναισθηματικός χρόνος, είναι χρόνος  συνδεδεμένος με τον χώρο. Αυτό είναι μια σημαντική αισθητική και εννοιολογική πρόταση, αυτό είναι  κάτι το νέο για τον ελληνικό κινηματογράφο. Τα λιτά μέσα,που αξιοποιήθηκαν  για να γυριστεί ο Κοινός τόπος, δεν επηρέασαν καθόλου τις προθέσεις της σκηνοθέτιδας ή το τελικό αποτέλεσμα.Χάρηκα που είδα ένα τέτοιο φίλμ να συνδυάζει την καλλιτεχνική ποιότητα και τον στοχασμό με τις δομές  ενός ανείπωτου ψυχολογικού θρίλερ. Λογικά θα επανέλθω και πολύ σύντομα μάλιστα. Αυτό είναι το εθνικό σινεμά με την ποικιλία, και τις προτάσεις του και αγγίζει  την πολιτική μέσα  από άλλες διαδικασίες, όπως γίνεται π.χ στην  Καύση  του Στράτου Τζίτζη, που κινηματογραφεί έξυπνα και με σημαινόμενα δικό του θεατρικό έργο.

Η Καύση

Η Καύση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s