57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης


«Οι νεολαίοι του σήμερα και το αυγό»
Μάνος Χατζηδάκης στην ραδιοφωνική εκπομπή, Σχόλια του Τρίτου.

της Ελένης Λουαράση

unnamed1

αποθήκη Α’

Αναμφισβήτητα, η γυναίκα και όλοι οι χακακτήρες που αντιπροσωπεύει, ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο της τέχνης. Η ομορφιά της στόλιζε τις αίθουσες, η ιστορία της ζωής της φανερώθηκε στη μεγάλη οθόνη, η επανάστασή της βρήκε καταφύγιο στα βιβλία, η μητρότητά της θεοποιήθηκε, η αγάπη της έγινε τραγούδι και η ψυχή της έμεινε για πάντα ένα μυστήριο που όσους μάγεψε αρχικά, στη συνέχεια την απαρνήθηκαν.

Ο άνθρωπος έκανε πολλά βήματα για την ανθρωπότητα, η γυναίκα έκανε ελάχιστα για τον εαυτό της, μα κυρίως για την δημιουργία της. Ο ασιατικός κινηματογράφος, ο ρωσικός, το νουάρ, ο ιταλικός και ο γαλλικός ( που εκπροσωπούν δικαίως το καλό κλασσικό ευρωπαϊκό σινεμά ) διαθέτουν στα αρχεία τους κάποιους από τους συγκλονιστικότερους γυναικείους χαρακτήρες στην ιστορία της 7ης τέχνης, που έγιναν σταθμοί και για τις εξαιρετικές ερμηνείες των καλλιτέχνιδων που ανέλαβαν να τιμήσουν είτε σπουδαίες προσωπικότητες από διαφορετικούς χώρους οι οποίες μετέτρεψαν την δυναμική τους ενέργεια σε κινητική, ειτε ηρωίδες της καθημερινότητας που δίνουν την μάχη τους με την «κατώτατη» τάξη για να διατηρήσουν τις αξίες, μα και εκείνων των γυναικών που στάθηκαν/στέκονται εμπόδιο στην εξέλιξη της ίδιας τους της φύσης.
Η φιγούρα της γυναίκας στις πατριαρχικές κοινωνίες παραμένει ως έχει ακόμη και μετά την εποχή που όλοι αποδέχτηκαν πως ο πλανήτης είναι στρογγυλός, η βαρύτητα ελέγχει τον κόσμο και καθοδηγεί τις ανθρώπινες σχέσεις, ο χρόνος είναι σχετικός, το ιδανικό μοιάζει δειλό και το όνειρο πως μια μέρα…ώ, αυτό είναι τόσο μακρινό και συνεχώς παρατηρείται πιο απόμακρο…δεν θα υπάρχουν σκιές στο «υπόγειο».

unnamed2

ώρες σιωπής

Έχω θαυμάσει και έχω μισήσει γυναίκες, θα μπορούσε να ήταν ένας τίτλος, όντως πραγματικός και ως ιδέα υπαρκτή. Όμως αυτή τη φορά διόλου θα ασχοληθώ με το συγκεκριμένο…μ’εχει απασχολήσει περισσότερο από πολύ εώς και σήμερα…θα εστιάσω στην ενηλικίωση, καθώς μου τράβηξε την προσοχή, όπως έπραξε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου τούτη τη χρόνια. Σε αρκετές από τις δημιουργίες που παρακολούθησα αυτή τη φορά, υπάρχει μια έντονη παρουσία του φάσματος που αφορά δύο καταστάσεις, τα δύο σημεία, της εφηβείας και της ενηλικίωσης. Τόσο ευαίσθητα και εύθραυστα, μέχρι να ανακαλύψουν την αντοχή που προσφέρουν οι μονωτικές ιδιότητες των χαρακτήρων που οδηγούν στο μονοπάτι ή στο αδιέξοδο.

unnamed4

στιγμές θέασης

Η πέτρα της καρδιάς με τις αναζητήσεις και την τόλμη που σπάνια νικά. Κυλά στο αίμα και ο οργανισμός δέχεται μετάλλαξη, ανήμπορος να σταθεί της πραγματικότητας, προσβάλλει ανεύθυνος τη ζωή μα αργά ή γρήγορα οι συνέπειες πληγώνουν τον εγωιστή γίγαντα. Ο Χέσους, ένας μαθητής, sweet sixteen into bittersweet life, προσπαθεί να ανήκει κάπου για να υπάρχει, μέχρι να ανακαλύψει πως τα φαινόμενα είναι εκεί, αρκεί να κοιτάξεις λίγο διαφορετικά, με την καρδιά…πραγματικά…ακόμη και όταν το δίδαγμα μοιάζει να μην συμβαδίζει με το πατρικό σκέπαστρο. Kekszakallu, παγιδευμένα πορτρέτα νέων γυναικών, που προσπαθούν να προλάβουν τις εξελίξεις της εποχής, χωρίς να έχουν απαντήσεις για το θαύμα αυτής. Δολοφονικά αμαξίδια, μια όμορφη ταινία για την συνειδητότητα και την παγίδα που κρύβει ότι λάμπει. Το αίμα των Σάμι, οι παραδόσεις που θέλουν τους μικρούς πρωταγωνιστές της ζωής, να ωριμάζουν νωρίς. Η μεταμόρφωση, μαθητές και έφηβοι, άλλοι αδύναμοι και άλλοι γενναίοi, προσπαθούν να υπάρχουν στη βία και να επιβιώνουν εξαιτίας της…μέχρι εκείνη να επιστρέψει πίσω…στην τελική της κατάσταση, τον θάνατο. Μικροί κύριοι και οι χαμένες ψευδαισθήσεις. Ο πιστός, με τα μαθήματα ηθικής…ποιός διδάσκει ποιόν!; . Γιος σου δεν είμαι, ναι νέοι που έρχονται αντιμέτωποι με διαφορετικές πραγματικότητες…όντως τα όρια είναι πολλά…μέχρι την αδιαφορία. Λάϊλα Μ. στον κόσμο του Ισλάμ, η επικινδυνότητα που μπορεί να κρύβει ο φανατισμός προς μια μόνο κατεύθυνση. Η Βάλερι και η εβδομάδα των θαυμάτων, στην χώρα του ποτέ με νοσταλγία στον προσωπικό μικρόκοσμο. Γυρίζοντας τον κόσμο, ως κακοί ταξιδιώτες…μα πότε θα λειτουργήσουν τα ένστικτα ορθά!; . Νότιας, μετά την γεύση της μικρασιατικής κουλτούρας, φυσάει νοτιάς, γλυκός και τρυφερός όπως η εφηβεία και οι περιπέτειές τις, παντοτινοί συνταξιδιώτες στη ζωή. Ανισόαρα και τα πρώτα σκιρτήματα του πρώτου έρωτα…το πέρασμα στην ενηλικίωση δεν είναι εύκολη υπόθεση, ούτε κάποιο παιχνίδι…είναι μια μικρή αλήθεια, τόση όσο μετράει η βλάστηση στη Γη και η ενέργεια στο χάος.

unnamed3

οι εικόνες μετατρέποτναι σε έννοιες

Έχουμε ευθύνη για τα παιδιά, όσο έχουν κι εκείνα, μια συνθήκη που λειτουργεί αμφίπλευρα!
» Πρέπει να προστατέψουμε τα παιδιά, πρέπει όλοι να προστατέψουμε τα παιδιά.» M (1931)  ένα από τα αριστουργήματα του Frizh Lang.

Έυχαριστώ πολύ την Μαρία Παπαδοπούλου για τις εικόνες τις, αγαπημένες μικρές καθημερινές ιστορίες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s