57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης


Σινεμά και πραγματικότητα

της Ελένης Λουαράση

unnamed

Κάτι συμβαίνει στην πόλη της Θεσσαλονίκης τις τελευταίες μέρες, τι όμως, αναρωτιούνται αρκετοί άνθρωποι που είτε κινούνται στο κέντρο είτε προσπαθούν να μετακινηθούν πρως αυτό. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου είναι η αιτία, απαντάω στον οδηγό του ταξί που με μεταφέρει από ανατολικά στο σημείο που χτυπάει η καρδιά της 7ης τέχνης.
Έχοντας επιλέξει τις ταινίες που θα παρακολουθήσω σήμερα, κατεβαίνω βιαστικά την πλατεία Αριστοτέλους με προορισμό το λιμάνι και συγκεκριμένα την αποθήκη Δ’. Καθοδόν, διακρίνω μια γνωστή φυσιογνωμία, τόσο χαρακτηριστική με την εποχή αυτή που παρόλη την στενότητα του χρόνου, δεν μπορώ παρά να σταματήσω για να χαιρετίσω τον Κώστα, ο οποίος έρχεται τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο από το μεγάλο νησί…την Κρήτη και τα ωραία Χανιά…για να τιμήσει τον θεσμό και τις δημιουργίες που φιλοξενεί το φεστιβάλ κάθε χρονιά. Είναι τόσο σπουδαίες αυτές οι σχέσεις μεταξύ των σινεφίλ, που η κατανόηση προηγείται κάθε άλλης κατάστασης. Όποιες άλλες διαφορετικότητες, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και η αγάπη για το καλό σινεμά μας ενώνει.
-Γειά σου Κώστα, τι κάνεις;
-Επ, πως είσαι, που πας;
-Τρέχω, έχω αργήσει για την προβολή. Είσαι καλά; Θα τα πούμε αργότερα. Πηγαίνω να δω μια ταινία που συμμετέχει στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα και ύστερα μια βαλκανική.
-Θα δώσω ιδιαίτερη προσοχή στις βαλκανικές.
-Κι εγώ το ίδιο, είναι όλες ενδιαφέρουσες…θα βρεθούμε σίγουρα κάπου τις επόμενες μέρες.
-Φυσικά, καλή προβολή.
-Χαιρετώ, επίσης.

unnamed19

Είναι εξαιρετική η ηρεμία που συναντάει κάποιος, σαν περάσει την πύλη του λιμανιού και προχωρήσει προς τις αποθήκες. Φτάνω στην αποθήκη Δ’ όπου δεν υπάρχει κανένας άλλος, παρά μόνο η εθελόντρια η οποία βρίσκεται στο σημείο υποδοχής που οδηγεί στις αίθουσες των γυναικών. Στρίβω αριστερά, ανοίγω την πόρτα με προσοχή και προσπαθώντας να βρω μια θέση στο σκοτάδι, βλέπω στην μεγάλη οθόνη μια αγαπημένη σκηνή, από ένα σπουδαίο έργο, το » Νοσφεράτου, μια Συμφωνία Τρόμου » (1922) του F.W. Murnau . Έγιναν και άλλες αναφορές σε ταινίες που προσπαθούν να εξηγήσουν τον κόσμο των βαμπίρ ή που προσπαθούν να δημιουργήσουν μια άλλη έκταση στην ψευδαίσθηση ενός κόσμου που έχει δημιουργηθεί από σκοτεινές δυνάμεις, ωστόσο λειτουργεί ακριβώς όπως η κοινωνία μας…με όλους τους χαρακτήρες που λίγο ή πολύ αιμορραγούν…η οποία εξουσιάζει  και εξουσιάζεται. Στην προσπάθειά μου να ακολουθήσω εκείνες τις λεπτομέρειες που μου δείχνει ο δημιουργός, ξέχασα να θυμηθώ τι θέλει ουσιαστικά να μου μεταφέρει. Την εξουσία του ενός πλευρού του νομίσματος; Διότι εάν θελήσουμε να μιλήσουμε για την αιώνια μάχη, τότε αναφερόμαστε σε εκείνη που έχουμε με τον εαυτό μας. Προσπαθώντας να κατανοήσω την διαταραχή της ψυχικής υγείας εξαιτίας της ψυχρότητας του πραγματικού κόσμου και της λεκτικής βίας που παρατηρείται έντονα στον 21ο αιώνα, εντόπισα μια άλλη παρουσία, αυτή του ρατσισμού με την εγκληματικότητα στις γειτονιές, στο γκέτο, η οποία αναζητά έναν σωτήρα και τον βρίσκει στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή. Όπως ενημερώθηκα για τον σκηνοθέτη, το έργο αυτό ήταν η ιδέα μιας ταινίας μικρού μήκους, που πιστεύω πως έπρεπε να είχε μείνει εκεί. Ως μικρού μήκους ήταν αρκετό για να μας μεταφέρει το χάος που προσπαθεί να αντιμετωπήσει κάθε νέος, κάθε άνθρωπος στη ζωή του.
Η ταινία που αναφέρει συχνά ο πρωταγωνιστής και η ταινία που εμπνεύστηκε ο δημιουργός, είναι η ταινία » Ασε το κακό να μπει/Let the right one in » του (2010)Tomas Alfredson.

unnamed20

Dogs Caini/ Όταν ξέσπασε η βία

Η επόμενη επιλογή είναι στην αποθήκη Α’, που βρίσκονται οι αίθουσες των ανδρών και έρχεται από την Ρουμανία, μια δουλειά του σκηνοθέτη Bogdan Mirica. «Εδώ είναι Βαλκάνια» και βλέπουμε πολλά στοιχεία αυτής της σχολής, που επίσης έχει μια σημαντική θέση στην ιστορία του Κινηματογράφου. Οι χαρακτήρες είναι πολύ εκφραστικοί, ο λόγος είναι σύντομος, τα χρώματα είναι γήινα, μιλάει έντονα για τις αξίες των ανθρώπων και ασχολείται συχνά με την φροντίδα, όπως η μάνα με το πιό αδύναμο από τα παιδιά της. Η υπόθεση είναι τα σύνορα, η γη, οι άγραφοι νόμοι, το νέο και το παλιό, τα σημάδια της ιστορίας και η μπέσα.
Σαμίρ : Αυτοί οι νέοι τα βλέπουν όλα με τη λογική. Δεν βλέπουν όλη την εικόνα. Πως θα καταλάβεις αν δεν βλέπεις.
Αρχηγός : Φοβάσαι κάποιον σ’αυτό τον κόσμο.
Σαμίρ : Τον Θεό, αλλά με φοβάται και αυτός.
( μετά τον θάνατο του πρώτου και πριν εκείνο του δεύτερου, βλέπουμε σε μια σκηνή που διαρκεί κάποια δευτερόλεπτα, το πέταγμα ενός αετού.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s