ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ


«ΟΤΑΝ ΞΕΣΠΑΣΕ Η ΒΙΑ» του Μπογκντάν Μίριτσα

από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Μια αχανής έκταση 5000 στρεμμάτων  στα σύνορα Ρουμανίας-Ουκρανίας, κληρονομεί ο Ρόμαν από τον παππού του. Ο Ρόμαν που, ζει μόνιμα στο Βουκουρέστι δεν τον συνδέει τίποτα με την γενέτειρά του, έρχεται για να πουλήσει την κληρονομούμενη γη. Ωστόσο δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση τούτη η αγοραπωλησία, καθότι ο βίος και η πολιτεία του παππού είχε σκοτεινές πλευρές τις οποίες αγνοούσε ο Ρόμαν. Από την πρώτη στιγμή της ταινίας υπάρχει μια διάχυτη ατμόσφαιρα εκκολαπτόμενης βίας , παρότι δεν προσδιορίζεται, ούτε η πηγή της, ούτε η αιτία της. Βέβαια σε προδιαθέτει και ο ελληνικός τίτλος, αλλά στην ουσία το ενδιαφέρον εντοπίζεται στη διαδρομή και στην εκκόλαψη της βίας. Ένα κομμένο πόδι στο ύψος της ποδοκνημικής, εξετάζεται με πρωτόγονα μέσα, πλην όμως σχολαστικά  από τον τοπικό αστυνομικό. Και τούτο κρατά περίπου 5 λεπτά και έχει χαρακτήρα ιεροτελεστίας. Ο Μπόγκταν Μίριτσα έφτιαξε μια βίαιη ταινία, χωρίς στη ουσία να δείχνει την ίδια την βία, πλην τη διαδρομή προς αυτήν, ή τα αποτέλεσμα αυτής . Όλα γύρω από τους χαρακτήρες, αλλά και μέσα τους είναι άβολα και προμηνύουν το ξέσπασμα της βίας. Ένας κόσμος, αλλόκοτος, παράξενος, παραιτημένος από την ιδέα του καλού, που ξέρει να προχωρά μόνον με την άσκηση βίας. Χαρακτήρες απελπισμένοι, ματαιωμένοι, εγκλωβισμένοι στον κόσμο της παρανομίας, του λαθρεμπορίου και της παράδοσης της μαφίας , η οποία λειτουργεί σαν το σπίτι που θάλπει. Από την άλλη αυτός του πολιτισμού, αν όχι με λόγιους χαρακτήρες, με ανθρώπους καθημερινούς και σκεπτόμενους. Πως αγόρασε όλη αυτή την έκταση ο παππούς μου, ρωτά ο Ρόμαν. Μα δεν την αγόρασε, απλά την είχε, απαντά ένας ντόπιος. Η παρουσία του νόμου και η εφαρμογή του πενιχρή, έως ανύπαρκτη. Ένας αστυνομικός λίγο πριν τη σύνταξη, με έναν χωροφύλακα, που κλείνουν τα μάτια σε ότι λαμβάνει χώρα στην περιοχή της αρμοδιότητάς τους. Εξάλλου με τι προσόντα και προϋποθέσεις να τα βάλλει με την Μαφία. Όμως όλα τα πράγματα και κυρίως οι άνθρωποι έχουν κάποια όρια. Ο Ρόμαν καβάλα στο τζιπ του, θα κάνει μανούβρα στον δρόμο για τον συμβολαιογράφο, να προστατέψει την φίλη του, αλλά και τον εαυτό του. Ο αστυνομικός θα κάνει την υπέρβαση εφαρμόζοντας τον νόμο παρεκτρεπόμενος από την νομιμότητα. Άλλοι το λένε υπερβολικό ζήλο καθήκοντος. Ναι, σε εποχή που δυσκολευόμαστε να βρούμε ανθρώπους, πολίτες, πολιτικούς με υψηλή αίσθηση καθήκοντος. Και ο μαφιόζος Σαμίρ, θέλει να υποστηρίξει τα «κεκτημένα» της παρανομίας, με θράσος περισσό και υπερβολική αυτοπεποίθηση, που την απέκτησε με την πολύχρονη ανοχή του συστήματος. Επικαλείται την παράδοση, αυτήν την εγνωσμένη κακή παράδοση, που επιβάλλεται να αλλάξει, αν θέλουμε το καλύτερο για τους ανθρώπους. Καλός ο Μπόγκταν Μίριτσα στην πρώτη ταινία μεγάλου μήκους, με μιαν αυθεντική ιστορία, με αφήγηση που στηρίζεται στις σιωπές, στα βλέμματα και στη δημιουργία μιας κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, που μυρίζει μπαρούτι. Είναι η βία που βλέπεις να έρχεται και αδυνατείς να τη σταματήσεις, γιατί όλα είναι παραλυμένα, θεσμοί, ψυχικό σθένος, αλλά και ο διάχυτος  φόβος του πολέμου. Τελικά κάποιος θα βρει το κουράγιο να δώσει τέλος ή μια νέα αρχή και αυτός είναι ο εξ ανάγκης παρηκμασμένος αστυνομικός. Υπάρχει ελπίδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s