ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΕΣ ΜΑΤΙΕΣ


ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΜΑΤΙΑ  ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

  «ΞΑ ΜΟΥ» της Κλειούς Φανουράκη

%cf%87amouαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Είναι ότι πιο αισιόδοξο έχω δει στα χρόνια της κρίσης, για την κρίση.

Ο Τζώνης είναι εδώ και χρόνια διευθυντής σε ξενοδοχεία της Κρήτης. Μισθός καλός, άνετη ζωή. Ξαφνικά η επιχείρηση των ξενοδοχείων που εργάζεται, πωλείται και ο Τζώνης χάνει τη δουλειά του. Σκοτώνει την ώρα του μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, στέλνοντας βιογραφικά σε εταιρείες και παίζοντας διαδικτυακό τζόγο.  Ευρισκόμενος σε δεύτερο γάμο με τη βασιλική έχουν ένα 10άχρονο παιδί, ενώ έχει και δύο μεγαλύτερα από προηγούμενο γάμο. Η κόρη του ζει στο Παρίσι και ο γιος του στην Κρήτη και ετοιμάζεται για πανελλαδικές εξετάσεις. Όλα τα παραπάνω συνεπάγονται μια σειρά από υποχρεώσεις οικονομικές και όχι μόνον. Σκοτώνοντας τον χρόνο του λοιπόν, θα βρεθεί, από συγκυρία να ψαρεύει ολονυχτίς με έναν ψαρά και την αμέσως επομένη να μαζεύει σταφύλια στ’  αμπέλια του Γιώργη του γείτονά του. Μέσα στην αναβροχιά του έρχεται η προσφορά για μια θέση σε ξενοδοχείο με 620 ευρώ τον μήνα. Την ίδια ώρα τον πρεσάρει  και ένας κτηνοτρόφος να προμοτάρει τα προϊόντα του. Η αφήγηση τη ιστορίας της Κλειούς Φανουράκη  έχει ρυθμό και διατρέχεται από χιούμορ, παρά τη δύσκολη και καταθλιπτική περίσταση της αφετηρίας της. Το πρόβλημα της ανεργίας διανθίζεται από την ιδιαίτερη κοσμοαντίληψη, καθημερινών ανθρώπων, γήινων και χωρίς την περιπλοκότητα των λογίων. Ο κεντρικός χαρακτήρας αφήνεται στα γεγονότα, στις συγκυρίες και στις προκλήσεις-προσκλήσεις που του παρουσιάζονται. Θα αλλάξει ρότα με τη συνδρομή της ιδιαίτερης αντίληψης των γήινων, θα αποπειραθεί κάτι διαφορετικό πέρα από τα δικά τους επαγγελματικά εγνωσμένα. Κυρίως όμως έχει και ο ίδιος μια θεώρηση διαφορετική από την εγνωσμένη άσκηση του πατρικού καθήκοντος, στις λεπτομέρειες βέβαια, αλλά που κάνουν και την διαφορά. Αρνείται την ιδέα για περαιτέρω σπουδές της κόρης του στην ΝΥ και την προτρέπει να επιμείνει στην αναζήτηση εργασίας, σε οτιδήποτε. Ο γιος του εργάζεται ως ντελίβερι-μπόι. σε μια πιτσαρία. Βέβαια όλα αυτά και υπό την πίεση της δικής του ανεργίας και συνεπαγόμενης οικονομικής δυσπραγίας, αλλά είναι μια υγιής στάση.  Μια απλή ιστορία βγαλμένη από την πραγματικότητα των ημερών μας, των δύσκολων ημερών βέβαια,  με σημαντικές παραμέτρους, συχνά αθέατες, αλλά ωστόσο πολύ σημαντικές. Εκείνο που μου άρεσε ιδιαίτερα, πέρα από το τεχνικό κομμάτι της αφήγησης από την Κλειώ Φανουράκη, είναι η αισιόδοξη ματιά της, που δεν δίνει προοπτική μόνον στον χαρακτήρα του άνεργου Τζώνη, αλλά και σε μας τους θεατές. Ώστε ο προσανατολισμός μας να μην είναι ενδοσκοπικός, με νοσταλγική μελαγχολία και τελικά κατάθλιψη, αλλά εξωστρεφής με κεραίες τεντωμένες να συλλάβουν και το ελάχιστο σήμα αισιοδοξίας στον αέρα. Εξαιρετική η ερμηνευτική συνδρομή των Γιώργου Χωραφά,  Γ. Σμπώκου, ενώ καλοί είναι και οι Δ. Τσουπέι, Ά. Φόνσου, Ν. Μπουσδούκος, A. Μυλωνάς, A. Ορφανός. Σοφία Χιλ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s