57ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ


ΤΜΗΜΑ : ROUND MIDNIGHT

 « ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΓΕΛΑΣΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ»photo_07Για πρώτη φορά η ταινία  προβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη από την Κινηματογραφική λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ3 και το ΚΕΜΕΣ  την Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015  στο ΒΑΚΟΥΡΑ 2 στα πλαίσια του αφιερώματος Ο Κίτρινος Τρόμος (Cinema Giallo) κι έτσι πρωτοπόρησαν σε μια ανατρεπτική πρόταση ,παρά τις βαθύτατες σκοταδιστικές αντιδράσεις  ενός κοινωνικού τμήματος  της πόλης  που αντέδρασε σ΄ αυτή την πρωτοπορία.

Κριτική του Κώστα Τσιναρίδη  για την ταινία.

«Η “τρέλα” του καλλιτέχνη είναι ένα χαρακτηριστικό που έχει απασχολήσει κατά καιρούς κοινό και κριτικούς. Μπορεί να οδηγήσει τον καλλιτέχνη σε μεγάλη έμπνευση και δημιουργικότητα. Μπορεί όμως και να τον στιγματίσει ως κοινωνικά παράξενο και να τον οδηγήσει στην απομόνωση. Και τότε μπορεί να γεννηθεί μέχρι και ο τρόμος αν ο καλλιτέχνης επιμείνει στη δημιουργία του. Ακριβώς πάνω σε αυτές τις συμβάσεις ξεδιπλώνονται οι προβληματισμοί του Πούπι Αβάτι στο “Σπίτι με τα γελαστά παράθυρα”.

Ένας συντηρητής έργων τέχνης (Λίνο Καπολίτσιο) καλείται να επιδιορθώσει μια τοιχογραφία σε μια εκκλησία μιας μικρής επαρχιακής πόλης. Εντυπωσιάζεται από το θέμα της και αποφασίζει να μάθει περισσότερα για τον δημιουργό της. Το εγχείρημά του δεν είναι εύκολο, καθώς δέχεται απειλητικά τηλεφωνήματα, ενώ γρήγορα αρχίζουν και οι φόνοι των ανθρώπων που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν στην έρευνά του. Φυσικά, όλα σχετίζονται με την απομόνωση που είχε δεχτεί ο εκκεντρικός ζωγράφος από τους κατοίκους, κάτι που τον οδήγησε στην αυτοκτονία.

Ο Αβάτι εξερευνά τον ψυχισμό του αυτόχειρα ζωγράφου με τρόπο που τον κάνει να φαίνεται ωσεί παρών, παρά τη φυσική του απουσία. Ο ζωγράφος ήταν αφοσιωμένος στη ρεαλιστική απεικόνιση των ανθρώπινων συναισθημάτων, κάτι που ενόχλησε το κοινό του. Αυτή η δεικτική του ματιά τον δυσκόλευε να βρει μέχρι και μοντέλα, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να ποζάρει ο ίδιος για τα έργα του. Ίσως και η σιωπή της κοινωνίας σχετικά με τους φόνους να είναι ένας τρόπος εσωτερικής εξαγοράς των τύψεών της για την απομόνωση των πρωτοπόρων καλλιτεχνών.

Οι παραπάνω προβληματισμοί του Αβάτι δε βαίνουν εις βάρος των συμβάσεων των ταινιών τρόμου. Αντίθετα, δένουν αρμονικά μαζί τους. Ο συντηρητής προσπαθεί να λύσει το μυστήριο και σταδιακά οδηγείται στη συνειδητοποίηση ότι και ο ίδιος είναι ένα υποψήφιο “μοντέλο” προς θυσία. Οι κοινωνικές του επαφές και η ερωτική του σχέση κάνουν ακόμα πιο πικρή την πορεία του προς το τέλος.

Το φινάλε της ταινίας είναι εντέλει διδακτικό για τον ήρωα. Όταν η κοινωνία αδιαφορεί μπροστά στο ανθρώπινο δράμα των μεμονωμένων μελών της, τότε η απομόνωση των “τρελών” είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Το μόνο που μένει είναι η πικρή και αναπάντεχή τους εκδίκηση.»

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s