57ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


ΟΙ ΕΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ

Κάποιες γυναίκες

Κάποιες γυναίκες

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Bλέποντας τις ενδιαφέρουσες ταινίες, που δεν συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ, παρατηρούμε κοινά συμπτώματα που επισημαίνουμε στα εκτεταμένα κείμενά μας στις εφημερίδες ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Το κοινό σύμπτωμα “ξένοι μέσα στον εαυτό μας”, οι αντονιονικές προσεγγίσεις των σχέσεων, η εταιρότητα και το “άλλο”, κυριαρχούν: υποχωρούν μαζικά οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι κραυγαλέες καταγγελτικές ταινίες, και τα περισσότερα θέματα των ταινιών είναι κατά κάποιο τρόπο “ραψωδίες ντυμένες στα μπλε”. Ωστόσο, οι απογοητεύσεις δεν λείπουν. Η ελβετική Aloys, που κέρδισε το Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Βερολίνου, παραπαίει μεταξύ διλημμάτων και επιλογών που δίσταζε να πάρει ο σκηνοθέτης. Το θέμα της μας το είχε δώσει πολύ καλύτερα ο Αυστριακός Σπίλμαν στο Αντάρες, αποδίδοντας εξαιρετικά τις παγωμένες αποχρώσεις του κοινωνικά ανώνυμου. Αντίθετα, το Aloys επιχειρεί να επιλέξει λύσεις μεταξύ του σύγχρονου σκανδιναβικού θρίλερ αλλά και εκ του παρελθόντος giallo. Ο σκηνοθέτης τελικά εναλλάσσει παρόν, παρελθόν, διεισδυτικά πλάνα με φλασάκια, με ένα ελεύθερο “σουηδικό” μοντάζ συνειρμών και καταλήγει στην πλήρη σύγχυση. Με το πρόσχημα της ευαισθησίας και των αργών ατμοσφαιρικών ρυθμών ενδέχεται να “ξεγελάσει” τον κόσμο. Αντίθετα, η ανεξάρτητη αμερικανική ταινία Κάποιες Γυναίκες με κορυφαίες Αμερικάνες σταρ, με μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ του Λονδίνου και θεματολογία που κινείται μεταξύ Αντονιόνι, Μπέργκμαν και Γούντι Άλεν(Εσωτερικές Σχέσεις). Με δομή σπονδυλωτής ταινίας, με μια σταρ σε καθε επεισόδιο (Λόρα Ντερν, Μισέλ Γουίλιαμς, Κρίστεν Στιούαρτ), με μια εξαιρετική παγωμένη φωτογραφία στους τόνους του καφέ, δείχνει οτι μπορεί να κάνει καριέρα στα πλαίσια των διανομών του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά. Αυτό που πραγματεύεται η ταινία είναι κατ’ουσίαν η μεταποίηση σε αντονιονική αξία της γουελσικής λύσης (δε μπορούμε να διεισδύσουμε στις προθέσεις και το φαντασιακό του άλλου). Κάθε αυτόνομο επεισόδιο διαθέτει ένα τέλος-έκπληξη, παγωμένο και αποστασιοποιημένο. Η επιρροή του Αντονιόνι είναι τόσο φανερή ώστε να μη χρειόζονται καν αναφορές. Κατά τα άλλα, έχουμε δει πολλές ταινίες με αυτό το στυλ, ωστόσο εδώ οι καλές σταρ και η παγωμένη ατμόσφαιρα που θυμίζει το Στην Καρδιά του Χειμώνα μας κάνουν να καταλάβουμε καλά πως όσο κι αν το καλοριφέρ καίει, η παγωνιά είναι μέσα μας και η ζεστασιά παραμένει το μεγάλο σύγχρονο ανέκδοτο!…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s