57o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ


(αναδημοσίευση από την ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ,31/10/2016)

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΟΥΑΟΥ ΚΑΙ Η …ΕΠΑΝΕΚΙΝΗΣΗ

Πάτερσον

Πάτερσον

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

 Την  προσεχή Πέμπτη ,με εναρκτήρια ταινία το  Πάτερσον του Τζίμ Τζάρμους ,αρχίζει το 57ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. ΄Ηταν Νοέμβριος πέρυσι όταν ο τότε διευθυντής ,παρουσιάζοντας τους πρωταγωνιστές  του Chevalier  της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη, ανέκραξε Ουάου. Τότε αυτοματικά σκέφτηκα « Όλα τελειώσανε. Θα έχουμε μια νέα αρχή».Χωρίς αυτό με τίποτα να σημαίνει κάτι για το εκπληκτικό βιογραφικό του προηγούμενου διευθυντή ,ούτε για  την μεγάλη προσφορά του.Τι σημαίνει το Ουάου.Μα μια  επίκληση στο αδιέξοδο.Αυτή δεν είναι μόνον μια νεανική κραυγή αλλά απευθύνεται και στο μεγαλοαστικό δήθεν  «ελεύθερο» κοινό. Είναι μια πρόσκληση  σε αποδοχή κάτι  του σπουδαίου, του γκλαμουράτου,του μοδάτου και του εντυπωσιακού.

ΤΟΝΩΣΗ ΣΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ

Παράλληλα έτσι υπήρξε μια  ουσιαστική παραδοχή  πως το φεστιβάλ έχει τελματώσει ως επιλογές και αναζητάει  νέο κοινό.Το τελευταίο όμως το βρίσκεις και με άλλες ταινίες. Διακεκριμένος συνάδελφος έγραψε σε έντυπο μεγάλης κυκλοφορίας, πως «το φεστιβάλ είχε καταντήσει  εξειδικευμένη  κινηματογραφική λέσχη».Είχε απόλυτο δίκιο .Και εγώ θα προσθέσω πως οι επιλογές αυτού του club είχαν συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Δεν είναι ντροπή να προβάλλεις μερικές μεγάλες  εμπορικές αξιοπρεπείς πρεμιέρες και ούτε το σύγχρονο μαζικό αμερικάνικο  σινεμά είναι για πέταμα. Οι επιλογές μόνον από το  «ανεξάρτητο» αμερικανικό δεν  σημαίνουν τίποτα.Κι ακόμα η γαλλική κινηματογραφία έχει πολλά να πεί. Βέβαια σε κάθε φεστιβάλ  είχαμε και ένα γαλλικό αφιέρωμα αλλά δεν ήταν πάντα το ενδεδειγμένο.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΙΔΕΕΣ ΠΟΥ ΒΟΗΘΟΥΝ

Και μια και μιλάμε για  αφιερώματα τι ωραία έκπληξη θα ήταν νάχαμε μια αναδρομή – επαναανακάλυψη  του Ανατόλ Λίτβακ (Αναστασία) ή τις τάσεις του γαλλικού νουάρ από το 1938 ως σήμερα με μια ένθεση στο έργο  του αδικημένου Ζάκ  Ντερέ.Τί να πώ για μια τιμή στον Ζώρζ Φρανζύ, αφήνοντας για το τέλος ,αυτό που αιτώ για χρόνια,την αναδρομή  στο έργο του Μπίλλυ Γουάιλντερ.

Το 57ο φεστιβάλ αρχίζει με  κάτι ιδιαίτερα σημαντικό στις αποσκευές του.Επί χρόνια έγραφα  πως ,χωρίς να παρακαμφθεί  ο νόμος, υπάρχει  τρόπος να επαναφερθεί το φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου. Οι δικές μας ταινίες προβαλλόντουσαν περιθωριακά και ιδίως στο λιμάνι και γενικά περνούσαν (οι περισσότερες) απαρατήρητες.

ΟΛΙΚΗ  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

Η απόφαση  του νέου διευθυντή ,να κάμει την σχεδόν ολική επαναφορά, είναι η απόλυτα ενδεδειγμένη. Τα βραβεία αποκτούν την σημασία τους , και τελικά εκείνο της ΠΕΚΚ από κατατρεγμένο, δείχνει πως θάναι το κορυφαίο. Μένει να γίνουν κάποια απλά πραγματάκια.1.Συνενόηση με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (ΕΑΚ) από του χρόνου(για φέτος είναι τεχνικά αδύνατο)για να απονέμονται εδώ στην Θεσσαλονίκη σε ιδιαίτερα λαμπερή τελετή  στο Μέγαρο Μουσικής τα βραβεία της.2.Να υπάρξει αυτόνομη διεύθυνση του φεστιβάλ ελληνικών ταινιών. Δεν απαιτούνται προσλήψεις, διαβουλεύσεις και προϋπολογισμός.Το πρόσωπο αυτό ήδη υπάρχει, γνωρίζει απ΄έξω και ανακατωτά την εθνική κινηματογραφία, δουλεύει επί χρόνια στο φεστιβάλ και είναι η κυρία Ελένη Ανδρουτσοπούλου

ΝΑ ΓΙΝΕΙ «ΑΝΟΙΓΜΑ» ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Κατά τα άλλα  θεωρώ πως η φετινή χρονιά είναι μεταβατική. Δεν μπορούμε να τα θέλουμε όλα εδώ και τώρα.Οι αλλαγές μπορούν να γίνουν σταδιακά  και να τις δούμε από τα χειμερινά προγράμματα ρεπερτορίου σε κάποιες αίθουσες (π.χ Παύλος Ζάννας, λιμάνι).

Το σύνθημα Φεστιβάλ σ΄ όλη την διάρκεια του χρόνου θεωρώ πως εκπροσωπεί και την νέα διεύθυνση. Φυσικά να θυμίσω πως το σινεμά ,εντός των άλλων(πολιτισμός, ψυχαγωγία, τέχνη, επικοινωνία, γνώση) είναι και ελκυστικό θέαμα.

Θεωρώ-διαισθάνομαι πως αυτό θα τόχουμε. Όταν προφέρεις ελκυστικό θέαμα, μαγεύεις, προσελκύεις τους θεατές και ιδίως  παίρνεις με το μέρος και άλλους, αυτούς που είχαν πάψει  να επισκέπτονται το φεστιβάλ. Θεωρώ επίσης πως είναι  άκρως απαραίτητο (το γράφω εδώ και χρόνια) να ανοιχτεί και πάλι το φεστιβάλ στο κέντρο της πόλης (Αλέξανδρος, Αριστοτέλειον, Μακεδονικόν ,Βακούρα ως μια επιλογή) θα πολλαπλασιάσουν τους θεατές, εδικά αν υπάρχει μια έξυπνη επιλογή. Να προβάλλονται δηλαδή εκεί αφιερώματα ελκυστικά και ταινίες κράχτες.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τώρα σε σχέση με τις ταινίες που γνωρίζω ή είδα, οι μέχρι στιγμής προτάσεις  μου για το τι δεν πρέπει να χάσετε  στο φετινό φεστιβάλ είναι οι ακόλουθες ,με την απαραίτητη διευκρίνιση. Όταν θα δώ και θα γνωρίζω και  άλλα φίλμ ,θα επαναδιατυπώνω  πιθανές νέες απόψεις. Την προσεχή Πέμπτη λοιπόν το Πάτερσον,η ταινία  έναρξης με την υπογραφή του Τζίμ Τζάρμους με βατό αφηγηματικό στύλ.Από Ελλάδα,όσοι δεν έχουν δεί το Suntan του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, αξίζει να προσέλθουν στην αίθουσα.Το ίδιο ισχύει και για το ευαίσθητο Νoτιά  του Τάσου Μπουλμέτη.Από τα νέα εθνικά φίλμ βλέπουμε το νεονουάρ του Κάρολου Ζωναρά Πέντρο Νούλα και το ανατρεπτικό,κοινωνικό,σινεφίλ,υπαρξιακό νουάρ του Κώστα Ζάππα Αγάπη -αγάπη.Ακόμα προσέχουμε το Interlude  city of a dead woman της ΄Αντζελα Ισμαήλου.

Suntan

Suntan

ΕΝΑΣ ΦΟΒΕΡΟΣ ΓΚΡΑΝΤΡΙΕ

Συνιστώ ιδιαίτερα τρία φίλμ του Γάλλου Φιλίπ Γκραντριέ ,Μια λίμνη(2008),Λευκή επιληψία(2012), Despite the night (2015).Θα πάθετε σόκ. Οι σινεφίλ αγαπούν  πολύ τις τουρκικές ταινίες. Συνιστώ τις ακόλουθες ταινίες   του Τούρκου Σαμίζ  Ντεμιρκουμπούζ ,Αθωότητα (1997), Μέσα(2012),Πεπρωμένο(2006).Σε πρώτο επίπεδο είναι επηρεασμένες από τον Ντοστογιέφσκι  αλλά στο δεύτερο ,και πιο ουσιαστικό,  κρίνουν έντονα την ιδεολογικοπολιτική κατάσταση της Τουρκίας.Γι΄αυτό τον λόγο εξάλλου ο δημιουργός φυλακίστηκε για 3 χρόνια για την συμμετοχή του σε μια αριστερή ομάδα. Αξίζει να σημειώσουμε πως οι ταινίες του προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Λευκή επιληψία

Λευκή επιληψία

Από τα φίλμ του Αργεντινού  Λεονάρντο Φάβιο θεωρώ  κορυφαίο το Cronica de un nino solo (Το χρονικό ενός μοναχικού αγοριού)(1965) και το προτείνω  ανεπιφύλακτα. Σε αφιερώματα και Highlights υπάρχουν πολλά σπουδαία φίλμ που θα επισημάνω εν καιρώ.Ραντεβού στις αίθουσες λοιπόν.

Το χρονικό ενός μοναχικού αγοριού

Το χρονικό ενός μοναχικού αγοριού

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΚΙΝΗΣΗΣ

Κι εδώ πρέπει να σημειωθεί κάτι. Μπορεί τα περασμένα χρόνια να ανακοινωνόταν πως οι αίθουσες ήταν sold out ,πλήθος οι θεατές, αλλά το φεστιβάλ είχε βαθμιαία τελματώσει. Περιχαρακωμένο στο λιμάνι, δεν αφορούσε σ΄όλη την πόλη αλλά σε 2.000 σινεφίλ, ελάχιστο ποσοστό σε σχέση  με τις μνήμες  του ένδοξου παρελθόντος του, όπου στήνονταν ουρές θεατών από τις 6 το πρωί για να εξασφαλίσουν ένα πολύτιμο εισιτήριο. Το βράδυ όλα τα κοσμικά αλλά και λαϊκά στέκια ήταν γεμάτα από σινεφίλ ,που βασικά και ιδίως σχολίαζαν τις ελληνικές ταινίες οι οποίες στα τελευταία χρόνια πέρασαν στο περιθώριο. Ωστόσο φέτος υπάρχουν κάποια φίλμ εκπλήξεις σόκ. Όταν με το καλό θα παρακολουθήσετε το φίλμ του Φιλίπ Γκραντριέ Λευκή επιληψία(2012),θα νοιώσετε τι εστί το ανατρεπτικό ,ανανεωτικό σινεμά.Δυό σιλουέτες μέσα σε ένα δάσος,όνειρο ή πραγματικότητα, φίλμ του φανταστικού ή κάτι άλλο, φαντασίωση ή εφιάλτης;Δείτε,απολαύστε και συμμετέχετε στην επανεκίνηση του φεστιβάλ.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s