ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΤ-3


«ΗΤΑΝ ΔΥΟ ΦΥΓΑΔΕΣ» του Σαμ Πέκινπα800-getaway-5από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Ο Ντοκ είναι φυλακισμένος εδώ και τέσσερα χρόνια, εκτίοντας ποινή για ληστεία. Τα «φιλαράκια» του τον είχαν παρατήσει μόνο, όταν κάτι είχε στραβώσει, στη διάρκεια της ληστείας. Η αίτηση για αποφυλάκιση λόγω καλής διαγωγής, δε γίνεται δεκτή. Αναγκάζεται να επιλέξει τη συνδρομή του Μπένι, ενός πολιτικού παράγοντα της περιοχής με τις απαραίτητες παράνομες δραστηριότητες και περισσή επίφαση νομιμότητας. Βέβαια όχι με το αζημίωτο. Το σχέδιο περιλαμβάνει μια ληστεία τραπέζης με λεία 750.000 δολάρια. Και κατά τα συνήθη σε τούτες τις δουλειές, βάζει το χεράκι της η εγνωσμένη ανθρώπινη απληστία και το αρχικό σχέδιο πάει περίπατο, τουλάχιστον στο κομμάτι της μοιρασιάς. Έτσι λοιπόν, ο Ντοκ μετά και από κακές συγκυρίες, κυνηγιέται από όλη την αστυνομία και τους δύο εταίρους της ληστείας. Με μια τσάντα που περιέχει 500.000 δολάρια, ο Ντοκ και η αγαπημένη του γυναίκα Κάρολ, τρέχουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, με στόχο να καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα προς το Μεξικό. Μια αστυνομική περιπέτεια στην επιφάνειά της, αλλά στον πυρήνα της νουάρ μέχρι το μεδούλι. Η μοιραία γυναίκα είναι η Κάρολ, όντως ωραία και ελκυστική, θα ενδώσει στις ερωτικές διαθέσεις του Μπένι, για να αποφυλακιστεί ο σύζυγος. Βέβαια υπάρχει και ένα σχέδιο, κατά το οποίο θα πρέπει να πουλήσει τον αγαπημένο της. Ωστόσο αυτό το αγνοούμε τόσο εμείς, όσο και ο Ντοκ, ο οποίος προσπαθεί να εξοικειωθεί με την ιδέα, ότι η γυναίκα του, «στήθηκε» στον Μπένι, για χάρη του. Για χάρη του; Ένας άνδρας, φύση και θέση μάτσο, προσπαθεί να ξεπεράσει το εγώ του, να γίνει ρεαλιστής και στη συνέχεια να κουλαντρίσει τα αισθήματά του για τη γυναίκα του. Η διαδρομή του ζεύγους είναι απίθανη και ευφάνταστη, τόσο στο μυθιστόρημα του Τζιμ Τόμπσον , όσο και στην κινηματογραφική εκδοχή του Πέκινπα. Η φυγή, μοιάζει μόνο με θαύμα. Αλλά ποιος να κάνει το θαύμα για έναν ληστή και μια μοιχαλίδα; Πάντως ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα του εγχειρήματος των ηρώων μας, εμείς είμαστε μαζί τους, όπως και στο «Μπόνι και Κλάιντ» του Άρθουρ Πεν, ή στο «Ο Πεταλούδας» του Φράνκλιν Τζ. Σάφνερ, όπου έχουμε και πάλι την ερμηνευτική παρουσία του αείμνηστου Στηβ ΜακΚουίν, αλλά σε τόσες και τόσες ταινίες, εμείς είμαστε με τους «κακούς». Γιατί άραγε; Προφανώς δεν είμαστε αρκούντως ικανοποιημένοι, από τη θεσμοθετημένη δικαιοσύνη του συστήματος. Ή απλά παθαίνουμε μια μικρή κρίση διαστροφής κατά τη θέαση. Εκεί όμως που επιβάλλεται να σταθεί κανείς, είναι στους πάσχοντες χαρακτήρες. Αρχικά η συμπεριφορά του Ντοκ, αλλά και της Κάρολ εμπεριέχει μιαν αμηχανία, η οποία δικαιολογείται με τον μακρύ χρόνο απουσίας σωματικής επαφής ανάμεσα στους δύο. Ωστόσο αυτή η αμηχανία γρήγορα μετατρέπεται σε συγκράτηση συναισθημάτων, κάτι σαν έλλειψη εμπιστοσύνης, που στην πορεία μετεξελίσσεται σχεδόν σε αποστασιοποίηση από τα τεκταινόμενα. Παρά τις αντιδράσεις του Ντοκ,   αρμόζουσες στη συμπεριφορά ενός μάτσο, δηλαδή χαστούκισμα κλπ., εντούτοις στο πρόσωπό του διαβλέπει κανείς μιαν αδιαφορία. Ανάλογη ψυχρή συμπεριφορά έχει και η Κάρολ. Από αυτήν δεν εξαιρείται και ο Ρούντι με τη Φραν, ένα άλλο ιδιότυπο ζευγάρι στον αντίποδα του κεντρικού ζευγαριού, που υπάρχει στον αφηγηματικό καμβά. Όπου βέβαια εδώ έχουμε την ακραία συμπεριφορά ενός μάτσο, με μια γυναίκα να κάνει οτιδήποτε για να γλιτώσει ή να ενδώσει. Ίσως γι’  αυτό κατηγορήθηκε ο Πέκινπα ότι προβάλλει μάτσο συμπεριφορές και υποτιμά το γυναικείο φύλο. Πάντως οι ήρωές του δείχνουν σα να έχουν συναισθήματα φυλακισμένα και εγκλωβισμένα, που φοβούνται ή δε θέλουν να εκφράσουν. Ή ίσως ακόμη να εκπορεύεται από την εμπειρία της ζωής μια ασφαλιστική αποστασιοποίηση. Κάτι που αντικατοπτρίζει και τον τρόπο ζωής και τις σχέσεις στις ΗΠΑ. Εξάλλου ο Πέκινπα είχε σχολιάσει πως, «στην Αμερική κλείνουν τα μάτια απέναντι στην πείνα και στη βία ». Το τέλος αποκλίνει από τα εγνωσμένα και έχει ενδιαφέρον, παρότι πληροφορίες αναφέρουν πως υπήρχε διαμάχη, για το αν θα είναι έτσι ή συμβατικό και απαισιόδοξο,. Διαμάχη ανάμεσα σε Πέκινπα, Τόμπσον και ΜακΚουίν.800-getaway-13Στην ερμηνευτική συνδρομή ο εξαιρετικός και πρόωρα χαμένος Στηβ ΜακΚουίν, και οι καλοί Αλις ΜακΓκρόου, Μπεν Τζόνσον, Αλ Λετιέρι, Σάλι Στράσερς.  Στη φωτογραφία με τις απαιτητικές σκηνές καταδίωξης ο εξαιρετικός  Λουσιέν Μπάλαρντ και στην μουσική ο Κουίνσι Τζόουνς. Να αναφέρω πως, ο Πέκινπα γύρισε την ταινία, με τη σειρά που τη βλέπουμε στην οθόνη και χρησιμοποίησε πραγματικούς φυλακισμένους, και τελωνειακούς υπαλλήλους στα σύνορα για χάρη της αληθοφάνειας και της αυθεντικότητας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s