“JULIETA”


 

(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 23/10/2016)

 

julieta

Αναζητώντας τη χαμένη αρχή

του Στράτου Κερσανίδη

Κάποιες φορές ανακαλύπτουμε με τρόμο πως δεν γνωρίζουμε τίποτε αν και πιστεύαμε ως τότε το αντίθετο. Δε γνωρίζουμε ούτε τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους αλλά και τον εαυτό μας ακόμη.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σκηνοθετεί τη “Julieta”, δίνοντας στην ταινία του όνομα της ηρωίδας του. Η Χουλιέτα, λοιπόν, είναι μια γυναίκα η οποία ξαφνικά έμεινε μόνη να μεγαλώσει την κόρη της, Άντια, μετά το θάνατο του συζύγου της. Τα πηγαίνουν πολύ καλά και η μία στηρίζει την άλλη. Όταν όμως η Άντια θα γίνει 18 ετών θα εγκαταλείψει τη μητέρα της, θέλοντας να μείνει μόνη της και χωρίς να της εξηγήσει το λόγο. Τα χρόνια περνούν και η Χουλιέτα ζει μέσα στη θλίψη, με την προσμονή ενός μηνύματος, ενός γράμματος από την κόρη της. Κι όταν έχει πια σταματήσει να την αναζητά θα συναντήσει στο δρόμο μια φίλη της Άντια και αυτό θα είναι η αφορμή να αναζητήσει εξηγήσεις για τις αιτίες που η κόρη της έφυγε. Όλα θα αρχίσουν να ξεκαθαρίζουν με τρόπο οδυνηρό και η Χουλιέτα μόνο τότε θα αρχίσει να συνειδητοποιεί τι είχε συμβεί.

Αυτό στο οποίο καταλήγω κάθε φορά που βλέπω μια νέα ταινία του Αλμοδόβαρ είναι πως γίνεται όλο και καλύτερος. Η ταινία είναι ένα κλασικό δράμα το οποίο όμως κινείται επάνω στις ράγες που συνηθίζει ο ισπανός σκηνοθέτης. Συγκίνηση και ανθρώπινες σχέσεις ιδωμένες από τη γυναικεία πλευρά. Για μια ακόμη φορά ο δαιμόνιος Αλμοδόβαρ επιλέγει γυναίκες για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους, με τους άνδρες να υπάρχουν ως αναγκαίοι για το συμπλήρωμα της δραματουργίας. Όχι πως τους υποτιμά ή τους περιφρονεί αλλά προτιμά να δίνει στις γυναίκες πρωταγωνιστικούς ρόλους. Λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος ο σκηνοθέτης: “Η γυναίκα όχι μόνο δίνει ζωή αλλά είναι δυνατότερη έτσι ώστε να παλέψει, να συντρέξει, να υποφέρει και να απολαύσει όλα όσα φέρνει η ζωή. Μόνο η μοίρα είναι δυνατότερη από εκείνη”.

Μια άλλη εμμονή του είναι το έντονο χρώμα. Αυτό το οποίο χαρακτηρίζει τις ταινίες του, συχνά κραυγαλέο και εξεζητημένο αλλά πάντοτε ενταγμένο με έναν μαγικό τρόπο στην ιστορία χωρίς να προκαλεί. Τα πλάνα του πάντοτε μετρημένα αποτελούν υπόδειγμα κινηματογραφικής γεωμετρίας. Γιατί ο Αλμοδόβαρ εκτός από θαυμάσιος αφηγητής ιστοριών είναι και φανατικός εικονολάτρης. Και για όλα αυτά τον αγαπάμε και λατρεύουμε τις ταινίες του. Και η “Χουλιέτα” έρχεται να προστεθεί σε αυτές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s