«Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ» του Ζανγκ Γιμού


coming-homeαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Μια ιστορία αγάπης στο φόντο της πολιτικής και των πεπραγμένων της. Ο Λου μετά από χρόνια εξορίας, επιστρέφει σπίτι του στις τελευταίες μέρες της «Πολιτικής Επανάστασης» του Μάο. Η αγαπημένη του σύζυγος, η Φενγκ τον περιμένει όλα αυτά τα χρόνια με καρτερικότητα. Ωστόσο, όταν αυτός επιστρέφει δεν τον αναγνωρίζει. Πάσχει από μια μορφή αμνησίας. Εξακολουθεί να πηγαίνει καθημερινά στον σταθμό του τρένου αναμένοντας την άφιξη του αγαπημένου της. Ο σκηνοθέτης Ζαν Γιμού την χαρακτήρισε σαν μια γλυκόπικρη ιστορία αγάπης, αποφεύγοντας να δώσει έμφαση στον πολιτικό χαρακτήρα της ταινίας. Διαφωνώ και στα δύο. Πρώτον πρόσκειται για μια πικρή ιστορία και δεύτερον η ταινία είναι πολιτική. Το όλο περίγραμμα της ιστορίας και όχι μόνο ως φόντο, είναι καθαρά πολιτικό. Το δείχνουν εξάλλου κομμάτια της ιστορίας, όπου φαίνεται η στάση και η συμπεριφορά των διαχειριστών και εκτελεστών των πολιτικών αποφάσεων της Μαοϊκής εξουσίας. Πόσο εύκολα κανείς μπορεί να βρεθεί στο περιθώριο, διωγμένος και κατατρεγμένος, επειδή απλά διαφωνεί με ένα καθεστώς και τις αντιλήψεις του. Εκείνο που ξεχωρίζει στην ιστορία, εκτός από την αμοιβαία αφοσίωση τόσο της Φενγκ κατά την απουσία του αγαπημένου της, όσο και αυτού μετά την επιστροφή του, είναι ο ρόλος της κόρης τους. Ένα παιδί πληρώνει το τίμημα της στάσης και συμπεριφοράς των γονιών. Η πολιτική εξουσία κρίνει με την λογική των ημετέρων. Και τούτο είναι εγνωσμένο διαχρονικά, για κάποιους ίσως και αυτονόητο. Ωστόσο η τροχοπέδη αυτή στην καριέρα, στην υλοποίηση επιθυμιών, αλλά και στην υιοθέτηση στάσεων και συμπεριφορών, θα είναι εσαεί το αρνητικό πρόσημο της εκάστοτε εξουσίας. Κάποια γίνονται με τους «δικούς μας», όχι και όλα διάολε. Τι πάει να πει αξιοκρατία; Αξιοκρατία των ημετέρων; Γιατί και τούτο το γνωρίζουμε. Και μετά η μικρή Νταν –Νταν της ταινίας θα ενοχοποιήσει τους γονείς της για την τροχοπέδη που έχει υποστεί λόγω των πολιτικών επιλογών τους. Και ίσως όχι άδικα. Θα χρειαστούν δεκαετίες για τη συμφιλίωση και φυσικά το τρένο της όποιας επιθυμίας, του όποιου ονείρου, της όποιας επιδίωξης ή φιλοδοξίας φεύγει και χάνεται στον ορίζοντα χωρίς αυτήν.

Μια καθόλα ενδιαφέρουσα ταινία, μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Γκέλινγκ Γιαν. Η ερμηνευτική συνδρομή εξαιρετική τόσο της Γκονγκ Λι και του Τάομινγκ Τσεν, όσο και της νεαρής Χουιβέν Τσαν. Θέλω να σταθώ στην παράμετρο ενοχές, τις οποίες έχει τόσο ο πατέρας, όσο και η κόρη. Δεν γνωρίζω αν τελικά θα απαλλαγεί κανείς από τις ενοχές. Τόσο ο πατέρας, του οποίου η στάση και η συμπεριφορά καθόρισαν την μοίρα της κόρης με αρνητικό τρόπο, όσο και της κόρης , της οποίας η στάση  συνέδραμε στη σύλληψη του πατέρα. Η ζωή είναι πεπραγμένα και άλλα μη γενόμενα, δηλαδή οι πράξεις και οι αδράνειές μας. Και ότι γίνεται δεν αλλάζει, παρά ξεθωριάζει και σβήνει στον χρόνο. Και ο χρόνος που χάθηκε δε ματαγυρίζει. Και μένει να σκέφτεσαι πως άραγε θα ήταν αλλιώς; Ζούμε άπαντες με τα επίχειρα μας, αλλά συχνά και με αυτά των άλλων, βλέπε γονείς και τέκνα. Ήτοι εδώ, Νταν-Νταν, Φενγκ, Λου και στο βάθος Μάο.

Η απορία μου είναι γιατί τούτη η ταινία καθυστέρησε να διανεμηθεί στη χώρα μας δύο χρόνια, όταν τόσες και τόσες μετριότητες έχουν βγει στις αίθουσες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s