ΧΟΥΛΙΕΤΑ


(Αναδημοσίευση απο την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ,16/10/2016)

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ  Η ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΜΟΝΤΟΒΑΡjulieta-pedro-almodovar

Του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Η προβολή, από την προσεχή Πέμπτη της νέας ταινίας του Πέντρο Αλμοντοβάρ  Χουλιέτα (δηλαδή Τζουλιέτα) ,μας στέλνει κατ΄ ευθείαν στην ωριμότητα  ενός κορυφαίου  ευρωπαίου δημιουργού που παραμένει και 100% Ισπανός. Ιουλιέτα , όνομα  κατ΄εξοχήν ρομαντικό,  να παραπέμπει στην γνωστή  τραγική ηρωίδα.

Η Ιουλιέτα των πνευμάτων

Η Ιουλιέτα των πνευμάτων

Δεν ξεχνάμε  πως, στην  περίφημη  Ιουλέτα  των πνευμάτων , ο Φεντερίκο Φελίνι  πραγματοποιώντας  και ένα εκπληκτικό χάππενινγκ με την σύζυγό του Τζουλιέτα Μασίνα  στον βασικό ρόλο, αναφέρονται στον χαμένο και τσαλακωμένο σύγχρονο ρομαντισμό. Ο Αλμοντοβάρ   γυρίζει μια πολυεπίπεδη δημιουργία γεμάτη από εσωτερική ωριμότητα. Αναφέρεται στην γυναίκα, στην μητέρα, στον απολεσθέντα ρομαντισμό, στο σινεμά και στα 30 χρόνια Ισπανικής Ιστορίας (1986-2016). Κέντρο της ιστορίας του μια γυναίκα στα 26 της που την παρακολουθεί για 30 χρόνια. Γίνεται  μητέρα, γιαγιά, χάνει  τον σύζυγο ,αποχτά μια νέα σχέση και αφηγείται τις δραματικές εξελίξεις  της ζωής της ,μέσω του ημερολογίου της. Είναι φανερό λοιπόν πως έχουμε μια σειρά αναδρομών στο παρελθόν.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ

Αυτή είναι η ζωή μου

Αυτή είναι η ζωή μου

Παράλληλα  εκείνο που με εντυπωσιάζει  στον Πέντρο είναι η λατρεία  του και μόνον  για την μητέρα  αλλά και για  το ίδιο τα σινεμά και την  εξέλιξή του.  Ο Ισπανός δημιουργός, με μια  σειρά πειραματισμών πάνω στο μοντέρνο και πρωτοποριακό, καταλήγει κάπου, εκεί όπου  βρίσκεται  και στέκει η σημερινή άποψη του γράφοντος.  Επιστροφή δηλαδή στην καλοδουλεμένη ακαδημαϊκή  αφήγηση με στυλ και άποψη. Ο ακαδημαϊσμός (δες και Γουάιλερ Γουάλντερ ) όταν είναι  υψηλού επιπέδου είναι και διαχρονικός και αξεπέραστος. Παράλληλα  ο Ισπανός  κάνει συνεχώς περάσματα από το σινεμά  που αγάπησε. Οι κοινωνικοί κώδικες του Ντάγκλας  Σέρκ είναι εδώ(Σας θυμίζω το Αυτή είναι η ζωή μου)ο Χίτσκοκ, ο Λάνγκ και ο γοτθικός τρόμος παρουσιάζονται και πάλι. Το όνειρο ,το σύμβολο, το ελάφι , η νύχτα στο  τρένο με το χιόνι  να πέφτει έξω, αναφορά στις ονειρικές δημιουργίες. Όλα  αυτά όμως δεν αποτελούν  αυτοσκοπό αλλά  δομικά στοιχεία της αφήγησης.

ΠΑΣΧΕΙ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

Παράλληλα ο Πέντρο εγκαταλείπει τις  ακρότητες και την gay αισθητική.Κάθε πρόσωπο φέρνει την δική του σηματοδότηση. Η κόρη είναι  φιλόλογος, ωραία, κομψή και εκφράζει την Ισπανία του ΄80 και την νεανική διανόηση Ο σύζυγος με γένια ,νέος, ωραίος, μοιραίος, αποφασιστικός και εραστής, ψαράς στο επάγγελμα, είναι  η παλιά , αδρή, ορμητική Ισπανία. Η καλλιτέχνιδα  φίλη του αξιοποιείται  ως η τέχνη που δεν μπορεί να βρεί τον δρόμο της, αμφιταλαντεύεται. Δεν είναι τυχαίο πως στα 55 της βρίσκεται κατάκοιτη, πάσχουσα από σκλήρυνση κατά πλάκας ,δηλαδή μια πάθηση του κεντρικού νευρικού συστήματος. Με άλλα λόγια ο Αλμοντοβάρ  συνάγει πως κάτι δεν πάει καλά με την κεντρική διαχείριση του κορμιού, την πατρίδα, την Ισπανία ,την τέχνη. Σημαντικό συμπέρασμα σε ότι αφορά  στο 2016,εποχή που η κρίση συνεχίζεται , ενώ αλλεπάλληλα ισπανικά θρίλερ την περικυκλώνουν συνεχώς.

ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΝΟΥΑΡ

΄Ολα για την μητέρα μου

΄Ολα για την μητέρα μου

Ο σκηνοθέτης δεν δείχνει  άλλες αλλαγές , πλην από την χρήση της κινητής τηλεφωνίας. Καταλήγει όμως στο συμπέρασμα πως ζεί, υπάρχει και δημιουργεί σε μια απόλυτα μητριαρχική κοινωνία. Οι γυναίκες  είναι οι βασικοί ήρωες ενώ  οι άνδρες είτε σηματοδοτούν ένα ανεύθυνο πάθος, είτε μια μεσήλικη συμβιβαστική τάση. Κατά τα άλλα ,η αγάπη για την μητέρα είναι φανερή. Τόδειξε και σε άλλες ταινίες του με κορυφαία το  Όλα για την μητέρα μου .Η κοινωνική ματιά  είναι αυτή την φορά συγκεκαλυμμένη και αναδεικνύεται ιδίως  μέσα από τις φόρμες του σινεμά που αγαπάει. ΄Οσο για το κινηματογραφικό είδος  ,που ανήκει η Χουλιέτα ή Τζουλιέτα,  είναι η κοινωνική τοιχογραφία  με στοιχεία νουάρ. Τα τελευταία εκπροσωπούνται από  την αναζήτηση του χαμένου προσώπου (κόρης),μέσα από ένα μυστήριο που δεν φαίνεται ορατό. ΄Ετσι λοιπόν προστίθεται και ένα ακόμα κινηματογραφικό είδος συντεταγμένο στην αφηγηματική δομή. Όλα αυτά προσδίδουν ένα μέγιστο ενδιαφέρον που σε κρατά καθηλωμένο.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ

Αν έκαμα αναδρομή στο έργο του Αλμοντοβάρ ,δεν  θα κατέληγα πως η Χουλιέτα είναι  η πιο ώριμη και κατασταλαγμένη ταινία του. ΄Εργο ζωής και ορόσημο, σε σημείο που, αν ο διακεκριμένος Ισπανός δημιουργός  σταματήσει  να κάνει πιά σινεμά, αυτό το φίλμ θα τον εκπροσωπεί  ως επιτομή του έργου του. Με μια  άλλη οπτική ,η ταινία είναι ύμνος στην γυναίκα και στην μητέρα. Απ΄ αυτή την άποψη ,όλες οι κυρίες του κόσμου οφείλουν να παρακολουθήσουν την  διαχείριση  της θηλυκής παρουσίας  ως ενός γενεσιουργού κυττάρου  της κοινωνίας, ως το τμήμα που θυσιάζεται ,πάσχει, αναζητάει, συγχωρεί, νοιώθει. Η Μητέρα μου, του Νάνι Μορέτι ,ήταν κάτι  στο ίδιο μήκος κύματος αλλά εμφανώς  διαφορετική και αρκετά αυτοβιογραφική. Πραγματεύεται  όμως και εκείνη το σινεμά  ως το τώρα του. Αυτό κάνει και ο Πέντρο, που δηλώνει ξεκάθαρα πως  ο κινηματογράφος  του σήμερα είναι η μνήμη του κινηματογράφου του παρελθόντος και των μεγάλων  μαστόρων του, κάτι που πιστεύει  και ο Βέντερς.

Η Χουλιέτα  μας ενδιαφέρει , γιατί αποτελεί ιδίως μια ανατρεπτική παραλλαγή  και μετάλλαξη ενός κλασικού μύθου ,με τον ρομαντισμό να συναντάει την πεζότητα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s