ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


badlands-2«BADLANDS» του Τέρενς Μάλικ

από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Μια ιστορία των άκρων με χώρο δράσης, που αλλού παρά στις ΗΠΑ και δη στη δεκαετία του 1950. Στον απόηχο του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, αλλά και αυτόν της Κορέας. Ο Κιτ δεν είναι αυτός που ψάχνει το ραντεβού με το αμερικάνικο όνειρο, αλλά ένας νέος ο οποίος, κάνει οποιαδήποτε δουλειά του ποδαριού για βιοπορισμό. Η Χόλυ, είναι μια 15άχρονη ορφανή από μητέρα, που ζει με τον πατέρα της έχοντας μαζί του σχέση αδιάφορη έως ψυχρή. Η συνάντηση και το σμίξιμο των δύο θα δημιουργήσει σε αμφότερους αυτοπεποίθηση. Όταν ο πατέρας της Χόλυ αντιλαμβάνεται τη σχέση τη κόρης του με τον «παρακατιανό» Κιτ, της απαγορεύει κάθε επικοινωνία μαζί του. Όταν ο Κιτ επισκέπτεται τον πατέρα της για να εκφράσει την αγάπη του για την Χόλι, αυτός τον διώχνει χωρίς δεύτερη κουβέντα και τα πράγματα παίρνουν την κατιούσα για όλους. Όταν μάλιστα ο Κιτ πυροβολεί τον πατέρα της, πλέον είναι σαφές ότι οι ήρωές μας, έχουν βγει οριστικά από τη «λεωφόρο» του αμερικάνικου ονείρου, αλλά και από κάθε δρόμο του συνηθισμένου καθημερινού ανθρώπου. Βρίσκονται πλέον σε αδιέξοδη πορεία. Κιτ και Χόλι θα αρχίσουν ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, με βεβαιότητα μόνον την καταστροφή. «Καλύτερα μια εβδομάδα μ’  αυτόν που αγαπώ και μ΄ αγαπά, παρά στην αιώνια μοναξιά» δηλώνει η νεαρά. Και ο Κιτ, κάνοντας μια κακή αρχή, δεν έχει παρά να το συνεχίσει, ευελπιστώντας πως ακόμη και σε πορεία αδιεξόδου, η διαδρομή από μόνη της μπορεί να σε αποζημιώσει. Δεν είναι πάντα ο προορισμός το μείζον. Όσο αυτοπεποίθηση κι αν υποδηλώνουν οι πράξεις του Κιτ, στην ουσία δεν πράττει υπό την καθοδήγηση της ανασφάλειας. Για την ανασφάλεια και την ανάγκη αγάπης της Χόλι δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς. Η αποστασιοποιημένη σχέση με τον πατέρα της και η μητρική απουσία, συνδυασμένα με την εφηβική ηλικία της, αρκούν. Η κλιμάκωση της βίας αναπόφευκτη. Τι ένα πτώμα τι περισσότερα! Όταν μπεις στον «πόλεμο» οι όποιοι συναισθηματισμοί πάνε περίπατο. Και ο Κιτ, μπορεί να μη βρίσκεται στα χαρακώματα της Κορέας, αλλά η κοινωνική ανισότητα αρκεί από μόνη της να σε κάνει θηρίο στο κλουβί., για κάποιους τουλάχιστον. Ο Κιτ αισθάνεται εκ προοιμίου χαμένος στο παιχνίδι του αμερικάνικου ονείρου. Δεν έχει παρά να το υπονομεύσει, να το αμφισβητήσει και εκδικητικά να το σμπαραλιάσει, τουλάχιστον στο μυαλό του. Για κάποιους ίσως είναι η ζωώδικη εκδοχή του ασυμβίβαστου, αλλά και η ορθολογική εκδοχή του, τι θα έπραττε; Τι πράττει σήμερα το πολιτικό ον; Σίγουρα η επιλογή του Κιτ είναι σαφέστατα αδιέξοδη, αυτοκαταστροφή, αυτοχειρία. Επιτρέψτε μου μια παρένθεση. Η Φλέρι Νταντωνάκη άφησε την τελευταία της πνοή, στο Μεταξά ψιθυρίζοντας «τους πούστηδες». Εννοούσε τους πασόκους της υψηλής ιεραρχίας που την εγκατέλειψαν , ούσα μια από τους υποστηρικτές τους και ψυχραίνοντας ακόμη και τη σχέση της με τον Μάνο.  badlands-3Το απολιτίκ του Κιτ είναι ένα δημιούργημα της αμερικάνικης κοινωνίας των «αμέτρητων ευκαιριών», των ευκαιριών όχι για όλους. Αν δεχτούμε πως έχουμε απλά την εκδοχή ενός παρανοϊκού, για να κοιμηθούμε ήσυχα, κινδυνεύουμε να ξυπνήσουμε με εκκολαπτόμενους τρομοκράτες, με πύργους που πέφτουν, με τον φόβο να γίνεται μόνιμος σύντροφός μας, με την απειλή περιορισμένου πυρηνικού πολέμου. Εξάλλου και η ιστορία του Μάλικ, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αληθινό περιστατικό του 1959 με έναν 19άχρονο κατά συρροή δολοφόνο. Αλλά και τα συχνά-πυκνά φαινόμενα σε σχολεία μέχρι και σήμερα, δε μπορεί να είναι μόνο πρακτική τρελών. Κι αν είναι παρανοϊκοί ποιος τους γέννησε, ή καλύτερα ποιος τους δημιούργησε. Σίγουρα δεν είναι γονιδιακό το θέμα.

Η πρώτη ταινία του Τέρνς Μάλικ είναι ένα μνημειώδες road movie,  της  φυγής, με πυροδότη το νεανικό θράσος, αλλά ηθικό αυτουργό το σύστημα και τους διαχειριστές του. Μπορεί να είναι λούμπεν ο Κιτ, η Χόλυ μια παρασυρμένη ανασφαλής κοπελίτσα. Όμως για δέστε τα πρόσωπα αυτών που τον έχουν συλλάβει. Τον βλέπουν σαν σταρ, ίσως και να τον ζηλεύουν. Και είναι όλοι τους συνηθισμένοι άνθρωποι αρωγοί του συστήματος, της καθεστηκυίας τάξης. Πολύ καλή η ερμηνευτική παρουσία των Μάρτιν Σιν, Σίσσυ Σπέισικ, Γουόρεν Όουτς, η μουσική του Τζορτζ Τρίπτον και η φωτογραφία των Τακ Φουτζιμότο, Στίβεν Λάρνερ και Μπράιαν Πρόμπιν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s