ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ» του Σαμ Πέκινπαles-chiens-de-paille-1από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Βία, κάποιοι την αποκαλούν και μαμή της ιστορίας. Εδώ στην μικρή ιστορία του Γκόρντον Γουίλιαμς, έχουμε μια μορφή βίας εκφρασμένης σε έναν περιορισμένο κύκλο ανθρώπων σε κάποιο χωριό της Αγγλίας. Ο δημιουργός του εμβληματικού «Άγρια Συμμορία» Σαμ Πέκινπα γνωρίζει όσο κανείς, να καταγράφει τη βία με εικόνες, μάλιστα τέτοιες που κινούνται στα όρια της χορογραφίας. Βέβαια εδώ δεν έχουμε να κάνουνε με τέτοια καταγραφή, ωστόσο η δραματική κλιμάκωσή της είναι εξαιρετική. Και βέβαια για ακόμη μια φορά επιβεβαιώνεται πως η βία, μπορεί εύκολα να κλιμακωθεί και δη ανεξέλεγκτα. Αλλά το ερώτημα παραμένει, για το πώς παράγεται η βία.

Ο αμερικανός Ντέιβιντ Σάμερ και η εγγλέζα σύζυγός του αποφασίζουν να ζήσουν στην ηρεμία της γενέτειρας της Έϊμι, ένα χωριό κάπου στην Αγγλία. Ο Ντέιβιντ, που είναι μαθηματικός, προσδοκά να βρει στην ηρεμία του χωριού, το περιβάλλον για  να ολοκληρώσει την μαθηματική έρευνά του και να ολοκληρώσει τη συγγραφή του βιβλίου που, έχει αρχίσει. Από την πρώτη στιγμή της άφιξή τους και με τις πρώτες επαφές με τους κατοίκους, διαπιστώνουν μια ατμόσφαιρα διάχυτη και απειλητική. Μια απειλή απροσδιόριστη, κάτι σαν επερχόμενη καταιγίδα, χωρίς τον ακριβή χρόνο της εκδήλωσής της.  Μια συγκρατημένη με δυσκολία βία, που σιγοβράζει και αναζητά διέξοδο. Η παρουσία της όμορφης Έϊμι μοιάζει ως πρόκληση και πρόσκληση στα ανδρικά μάτια και είναι μάλλον η αφορμή και όχι η αιτία. Η Έιμι είναι σαφώς το αντικείμενο του πόθου και σε τούτο βοηθά, εκτός από την εκφρασμένη γυναικεία φιλαρέσκειά της και η φυσική ομορφιά της. Όλα δείχνουν να είναι η πέτρα του σκανδάλου. Ένας εκ των επίδοξων εραστών που, υπήρξε και πρώην φίλος της, πιστεύει πως «νομιμοποιείται» να έχει εκ νέου ερωτικές βλέψεις. Μια φορά γκόμενα, πάντα γκόμενα, λέει η ρήση του ρηχού μυαλού ενός μάτσο. Με αφορμή την παλιά φιλία τους, ο Νόρμαν και η παρέας του θα προσληφθούν για να επισκευάσουν τη στέγη της αποθήκης στο σπίτι του ζεύγους. Η πρώτη μορφή άσκησης βίας παρατηρείται με τα βλέμματα, καχύποπτα, σκωπτικά, ζηλόφθονα, φιλήδονα, ειρωνικά, επηρμένα και κυρίως με υπονοούμενα και προοπτική μιας επερχόμενης καταιγίδας. Πότε όμως θα ξεσπάσει; Όπως όλα και τούτη θέλει τον χρόνο της. Στο νου μου έρχεται η «Καταιγίδα» του Στρίνμπεργκ.vlcsnap-2011-05-17-18h36m58s64Στο επόμενο στάδιο η βία θα εκφραστεί σωματικά, μέσα από μια ερωτική συνεύρεση. Η εκμαιευτική  συναίνεση της Έιμι δε θα αποτρέψει τον ωμό βιασμό και δη κατά συρροή. Ο Ντέιβιντ  δε γνωρίζει για τον βιασμό, καθότι απών, εντούτοις αντιλαμβάνεται το κλιμακούμενο εχθρικό κλίμα και την εκκολαπτόμενη βία στον περίγυρο του. Μέχρι που ο Χένρι, με μια μορφή νοητικής στέρησης, «κάτι σαν τον χαζό του χωριού», θα βρεθεί στον δρόμο του ζεύγους. Συγκεκριμένα θα τραυματιστεί από το αυτοκίνητό τους και θα οδηγηθεί για πρώτες βοήθειες στο σπίτι τους. Σε λίγο θα καταφθάσει η ομήγυρης των θιασωτών της βίας, -ως λύσης όλων των προβλημάτων,- ασθμαίνουσα στην ξώπορτα του ζεύγους. Απαιτεί την παράδοση του Χένρι, ως υπαίτιου της εξαφάνισης της μικρής κόρης και αδελφής της οικογένειας. Αυτό ήταν, το πανηγύρι αρχίζει και κανείς δε γνωρίζει που θα καταλήξει. Ο Ντέιβιντ, θα παραμερίσει την ανατροφή και τον πολιτισμό που φέρει και θα ακολουθήσεο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αλλά πάνω απ’ όλα θα υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια του και την αλληλεγγύη στον αδύνατο. Και τελικά θα αντισταθεί. Σε τι όμως θα αντισταθεί; Εδώ είναι και το ρεζουμέ της ιστορίας. Η ενδοτικότητα δεν κόρεσε  κανέναν και σε τίποτα. Το ναι σε όλα και η υποταγή δεν ωφέλησε ποτέ σε βάθος χρόνου. Εξάλλου και ο Ντέιβιντ, έχει τα όρια του, την κόκκινη γραμμή του, για να χρησιμοποιήσω μια φράση του συρμού των διαχειριστών της εξουσίας. Αν απαιτήσουν το καπέλο σου και το δώσεις, κινδυνεύεις να απαιτήσουν και το σώβρακό σου. Και όπως η ενδοτικότητα έχει κλιμάκωση, έχει κυρίως και η βία. Από δω και πέρα θα αρχίσει ένα κρεσέντο βίας και ο μαέστρος Πέκινπα ξέρει καλά να τη χειρίζεται, να την εκφράζει και δεξιοτεχνικά να την κλιμακώνει. Δεν ξέρω τι απ’ όλα και με ποια ιεράρχηση οφείλει κάποιος να υπερασπίζεται, ξέρω καλά πως επιβάλλεται να υπερασπίζεσαι, αλλιώς είσαι πρόωρα χαμένος. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως και η ομήγυρης της βίας υπερασπίζεται κάτι κι αυτή; Μήπως στο πρόσωπο του αμερικανού εκφράζονται οι ΗΠΑ, με το όποιο ιδεολογικό φορτίο και τις ιστορικές συγκρούσεις του παρόντος και τους παρελθόντος; Απλά υπακούοντας στο σεξουαλικό ένστικτο, διεκδικούν μερίδιο στον έρωτα; Πάντως είναι σαφές πως, παρακάμπτεται κάθε αντίσταση που απορρέει από την πολιτισμική εξέλιξη. Σίγουρο είναι πως η απουσία ερωτικής ζωής δημιουργεί ένταση και πισωγυρίζει τον άνθρωπο σε ικανοποίηση ενστίκτων με πρωτογονικές συμπεριφορές.

Ο ξένος γενικά δεν περνά εύκολα, σε μικρές κοινωνίες, αλλά και στις μεγάλες. Απλά στις μικρές είναι τα πράγματα πιο μετρήσιμα. Βέβαια υπάρχει και το «μικρό χωριό, κακό χωριό». Η αλήθεια είναι πως, ο πολιτισμός είναι δημιούργημα της πόλης, καθότι και παράγωγο. Στο τέλος, ούτε ο «πρωτόγονος» Χένρι, αλλά ούτε και ο πολιτισμένος γνωρίζουν τον δρόμο. Αμφότεροι χαμένοι στην λεωφόρο της βίας.

Με την εξαιρετική ερμηνευτική συνδρομή του Ντάστιν Χόφμαν και της Σούζαν Τζόρτζ, ενώ καλοί είναι και οι Πήτερ Βόγκαν, Ντελ Χένι, Τζιμ Νόρτον, Κεν Χάτσισον κά. Ωραία η μουσική Τζέρι Φίλντιγκ με υποψηφιότητα για όσκαρ, αλλά και η φωτογραφία του Τζον Κουκουγιόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s