ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ «ΑΝΤΙΟ, ΦΙΛΕ»


ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3 antio file 1

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3 παρουσιάζει στα πλαίσια του αφιερώματός της Γαλλικό νεονουάρ – Τιμή στον Αλαίν Ντελόν τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου στις 21:45 στο θερινό σινεμά ΑΠΟΛΛΩΝ (Σαρανταπόρου 4, κάθετη στη Βασιλέως Γεωργίου, τηλ. 2310828642) το κλασικό νεονουάρ του Ζαν Ερμάν Αντίο, φίλε (Γαλλία, 1968, έγχρωμη, 115′). Παίζουν: Αλαίν Ντελόν, Τσαρλς Μπρόνσον, Όλγα Ζορζ Πικό, Μπριζίτ Φοσέ, Μπερνάρ Φρεσόν. Aπό τις 20:45 ως τις 21:45 θα προηγηθεί μουσική συναυλία με τον συνθέτη Νίκο Γεωργάκη και το πολυπληθές συγκρότημά του αποτελούμενο από πέντε τραγουδιστές και δεκαμελή ορχήστρα. Θα συμμετέχουν ο καλύτερος βιολιστής των Βαλκανίων και ο καλύτερος ηχολήπτης της Ελλάδας, ενώ θα υπάρχει φλάουτο, μπουζούκι, κιθάρες, μαντολίνα και άλλα.

Νίκος Γεωργάκης

Νίκος Γεωργάκης

Η συνδιοργάνωση και καλλιτεχνική επιμέλεια γίνονται από το ΚΕΜΕΣ. Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, του οποίου έντυπη ανάλυση θα διανεμηθεί στους θεατές, ενώ στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο λαϊκό πανεπιστήμιο για τον κινηματογράφο θα είναι: Το γαλλικό νεονουάρ ως όχημα για τη μεταφορά ιδεολογικών θέσεων πέρα των αστυνομικών.

Δύο πρώην μισθοφόροι του πολέμου της Αλγερίας ενώνονται απρόθυμα για να πραγματοποιήσουν μια ληστεία κοσμημάτων.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Επιστροφή από τον πόλεμο της Αλγερίας. Συναντώνται τυχαία ένας γιατρός (Ντελόν) και ένας μισθοφόρος (Μπρόνσον). Αφού χωρίσουν, θα ξαναβρεθούν τυχαία, όταν ο πρώτος, εκπληρώνοντας μια υπόσχεση σ’ ένα φίλο σχετικά μ’ ένα χρηματοκιβώτιο, θα ακολουθηθεί από τον δεύτερο που επιθυμεί να το ληστέψει. Θα συνεργαστούν τελικά, αλλά θα βρεθούν προ απροόπτων, με τη δράση να εξελίσσεται κάποια Χριστούγεννα.

Πρόκειται για τυπικότατο δείγμα μείξης γαλλικού νεονουάρ και νεορομαντισμού στο σινεμά, όπως και Οι 3 τυχοδιώκτες (του Ανρικό), Η μεγάλη διάρρηξη (του Λελούς), Η τροτέζα και οι διαρρήκτες (του Σοτέ) και Ο Ταξιδιώτης της βροχής (του Κλεμάν). Ο Ερμάν καταλήγει στην αποθέωση του buddy-buddy movie και στη σημειολογία των «συγκινητικών» ευρημάτων. Όπως στον Ταξιδιώτη της βροχή, ο Τσαρλς Μπρόνσον πετάει καρύδια που δεν σπάζουν τζάμια, έτσι και στο Αντίο φίλε ο ίδιος τοποθετεί κέρματα σ’ ένα ποτήρι γεμάτο με νερό, χωρίς αυτό να ξεχειλίσει. Στο τέλος και τα δύο κόλπα παύουν να πετυχαίνουν, ενδεικτικό μιας ποιοτικής αλλαγής.

Κλειστοφοβικό φιλμ, που απλά δανείζεται κώδικες του Μελβίλ (η φιλία και ο λόγος), και που, αν διαθέτει κοινωνικοπολιτικές σημασίες (γυρίστηκε το 1968), σίγουρα αυτές δηλώνουν την αδυναμία κοινής σύμπλευσης και την αναβολή του «μαζί» σε ευθετότερους χρόνους (που δεν ήλθαν ποτέ).

Μεγάλη εμπορική επιτυχία, το Αντίο φίλε είναι ταινία συστατικών (ένταση – συγκίνηση, τρικ, τυχαίο, κλειστοφοβία). Αν το Ασανσέρ για δολοφόνους (με ένα παρόμοιο εύρημα εγκλεισμού) είναι ο ύμνος στη μη αναπαραστατική μορφή του σκότους, το Αντίο φίλε είναι το ρέκβιεμ της μη δυνατότητας ολοκλήρωσης. Η εκπληκτική μουσική του μετρ Φρανσουά Ντε Ρουμπέ, που προσφέρεται με λιτότητα, η πολύ καλή φωτογραφία του Ζαν- Ζακ Ταρμπέ και οι δύο δυναμικοί ρόλοι συνθέτουν μια από τις πιο ψυχαγωγικές ταινίες του ’60, απευθυνόμενη και στο μαζικό κοινό αλλά και στους «διανοούμενους». Να τονιστούν τα εισαγωγικά!»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s