Ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι


thanos septemvrios 2015

του Δημοσθένη Ξιφιλίνου

Αυτό το κείμενο δεν είναι για σένα, αν περιμένεις να ξαναδιαβάσεις πότε ο Θάνος ανακοίνωσε ότι πάσχει από μεταστατικό καρκίνο στα οστά… Δεν είναι για σένα, αν περιμένεις να ξαναδιαβάσεις το τυπικό σύντομο βιογραφικό, το δικό του ή του συγκροτήματος… Δεν είναι, τέλος, για σένα, αν περιμένεις ένα κείμενο γραμμένο σε τρίτο ενικό, απρόσωπο, γενικόλογο, τυπικό…

Ήταν Απρίλης του 1995, όταν μετά από πρόσκληση ενδιαφέροντος του Τάσου Μιχαηλίδη, του πλέον καινοτόμου εκδότη που γνώρισε η Θεσσαλονίκη, αν όχι η Ελλάδα, μπήκα στον όμορφο κόσμο του «Εξώστη». Ένα κείμενο κριτικής (η ταινία ήταν το «Lamerica» του Τζιάνι Αμέλιο) ως δείγμα πρωτόλειας γραφής, μαζί με σύντομη αυτοπαρουσίασή μου ήταν αρκετά για να αρχίσει η μύηση στον κόσμο του γραπτού δημοσιογραφικού λόγου.

Το πρώτο δωρεάν διανεμόμενο περιοδικό στη χώρα είχε ήδη αποκτήσει μετά πολλών κόπων και βασάνων του Τάσου το κοινό και την απήχησή του, εντός και εκτός των τειχών της πόλης μας. Έφτανε ως την Αθήνα η φήμη του, κάτι που αντιλήφθηκα για τα καλά ένα χρόνο αργότερα. Βρίσκομαι στο γραφείο της  Ισαύρων, είναι νωρίς το απόγευμα και χτυπά το κουδούνι. Ένα cd παραδίδεται για δισκοκριτική. Λέγεται «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας» κι ανήκει στη Wipe-out records. Τo συγκρότημα λέγεται «Διάφανα Κρίνα». «Πάρε να το ακούσεις εσύ, εγώ δεν προλαβαίνω αυτές τις μέρες» μου λέει η σπουδαία φίλη Βούλα Παλαιολόγου. «Γιατί όχι;».diafanaΈτσι κάπως άρχισε μια ιστορία αγάπης. Αγάπης για το ένα από τα δύο σημαντικότερα ροκ σχήματα του τόπου μας. Ενόσω οι Τρύπες κορύφωναν τη μουσική προσφορά τους, τούτοι εδώ, οι ρομαντικοί και μελαγχολικοί από το Περιστέρι ξεκινούσαν. «Ξέρω πως θα ‘ρθει, και δεν θα ‘μαι όπως είμαι, να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου… Θα ‘ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη»: ποίηση Διονυσίου Καψάλη στις «Μέρες αργίας», εναρκτήριο σοκ. Τα χτυπήματα απανωτά με θέτουν νοκ-άουτ: «Η Γυναίκα Που Διάβαζε Ποιήματα», «Κλόουν Την Τετάρτη Την Κυριακή Νεκρός», «Ρίξτε Τις Καρδιές Σας Στα Σκυλιά», «Η Γιορτή», «Μίζερο Φως», «Όπως Τα Χιόνια», «Δ», «Έγινε Η Απώλεια Συνήθειά Μας», «Απέραντη Θλιμμένη Ανταρκτική», «Δίπλα Σου Σαν…Πάντα», «Αυτό Το Τραγούδι Δεν Είναι Για Σένα», «Φαρμακωμένη», «Τελευταία Μέρα».

Ακολούθησαν τα χρόνια του στρατού. Το τρένο φεύγει στις 8 ταξίδι για την Κατερίνη και κάπου στην Ανδρομάχη, στην 65 ΜΕ, ανάμεσα στα σκυλάδικα, τολμώ να βάλω στη διαπασών στο ΚΕΠΙΚ το «Βάλτε να πιούμε», ενός άλλου ποιητή. Ο Κώστας Καρθαίος είχε σειρά να πέσει στα μαγικά χέρια τους. «Κάτι σαράβαλες καρδιές» στους θαλάμους απορούν λίγο και ρωτούν περί τίνος πρόκειται. Ο γιατρός της μονάδας ενθουσιάζεται και μέσω αυτού παραμερίζονται οι διοικητικές αντιστάσεις. Τακτικά πια ο δίσκος συντροφεύει τα μερόνυχτά μας.

Στο πριν, αλλά και στο μετά, δεν λείπω από καμιά παρουσία τους στη Θεσσαλονίκη. Από το λιγοστό ακροατήριο του ’96 στο club του ΜΥΛΟΥ ως το αδιαχώρητο στην ΑΠΟΘΗΚΗ, στην ΥΔΡΟΓΕΙΟ, όπου αλλού. Η στροφή τους σε ολοένα και πιο μελωδικά μονοπάτια κάποιους τους ξενίζει, αλλά το γκρουπ έχει πια και τον απόλυτο έλεγχο του τι ηχογραφεί, μια που έχει φτιάξει την εταιρεία του. Οι στίχοι, δικοί τους ή ποιητών (αν και Θάνος και Παντελής έγραφαν… θανατηφόρα ποίηση), γίνονται τίτλοι άρθρων. Στα 39 του «έφυγε» το 2000 ο Τάσος και η πρώτη εποχή του «Εξώστη», στα 46 του μας άφησε το 2002 κι ο Χρήστος Αρνομάλλης, ψυχή βαθιά, δημοσιογράφος και ηθοποιός πολύ πάνω του μέσου όρου, που είχα την τιμή να ακολουθήσω στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ από το 1998, όταν κι εκείνος ανέλαβε το πολιτιστικό της τμήμα. «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας», λοιπόν!

Την 3η Σεπτέμβρη του 2002, σε τηλεφωνική συνομιλία μου με φίλο προσκείμενο στο ιδεολόγο ΠΑΣΟΚ (υπήρχε, μην αμφιβάλλετε…) αρχίζω εκστομίζοντας την ατάκα «Ζωή σε λόγου μας». Αναφέρομαι στην ιδρυτική διακήρυξη της πρώτης φοράς αριστερά στην Ελλάδα, που πέθανε πρόωρα λίγα χρόνια αφότου ανέβηκε στην εξουσία. Γυρίζοντας σπίτι, μαθαίνω ότι ο πατέρας μου έχει διαγνωστεί με καρκίνο. Φεύγω τρέχοντας να απομονωθώ, γιατί πρέπει κάπου να ξεσπάσω. Ακούω ασταμάτητα «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι». Κώστας Ουράνης. Διάφανα Κρίνα από το 2000 και «Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές».

Ο πατέρας δεν άντεξε ούτε πέντε μήνες. Η δημοσιογραφική εγκράτεια με σταμάτησε από το να του αφιερώσω έστω ένα κείμενο. Δεν ήταν πρέπον να οικειοποιηθώ ένα πρωτοσέλιδο του «εξώστη», όπου είχα πια την αρχισυνταξία, για να βγάλω τα απωθημένα μου! Ας είναι, τούτο που διαβάζετε γράφεται και για εκείνον. Άλλωστε, υπάρχει μια σύμπτωση: ο Θάνος έφυγε 3η του Σεπτέμβρη, από καρκίνο…

Τα χρόνια κύλησαν. Τα «Κρίνα» κυκλοφόρησαν αριστουργήματα: «Ό,τι απόμεινε απ’ την ευτυχία» το 2003, «Ο γύρος της μέρας σε 80 κόσμους» το 2005, «Κι η αγάπη πάλι θα καλεί» το 2008. Η φαινομενική ευμάρεια κυριαρχούσε, η δηθενιά άπλωνε τα δίχτυα της, το ροκ υποχωρούσε προς όφελος ποπ ριάλιτι σόου. Χαζοχαρούμενοι τραγουδιστές αποθεώνονταν γιατί ο κόσμος ήθελε έξω καρδιά. Ώσπου τα χρήματα στέρεψαν. Σταδιακά, αλλά στέρεψαν.

Οι τριβές από τη συμβίωση δεν αφορούν μόνο τα ζευγάρια. Τα «Διάφανα Κρίνα» είδαν τους δύο πυλώνες τους, τον Θάνο και τον Παντελή (Ροδοστόγλου), να χάνουν τον έλεγχο, να συγκρούονται, να διαλύουν το συγκρότημα. «Κι αν έσβησε σαν ίσκιος» κατά Καρυωτάκη η μπάντα, όπως νωρίτερα είχε σβήσει σε τροχαίο ο αδελφός του Θάνου ή όπως έσβησε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος την 6η Δεκέμβρη του 2008; Άλλη μια συγκυρία: εκείνο το βράδυ που η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και η λοιπή πατρίδα γινόταν συντρίμμια και το πολιτικό τοπίο άλλαζε διά παντός, βρισκόμουν (πού αλλού;) στην τελευταία –όπως αποδείχθηκε- συναυλία τους εδώ. Η αφίσα για του λόγου το αληθές…diafana_krina_poster_mylosΤον Ιούνιο του 2009 ήταν ο «Τελευταίος σταθμός» τους. Δραματικό το φινάλε, τραγικό, πώς άλλωστε αλλιώς; Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο… Ένα χρόνο μετά, ο «Εξώστης» έφτασε κι εκείνος στον τελευταίο σταθμό του, λόγω οικονομικών. Ένα χρόνο αργότερα, βέβαια, μπήκε σε άλλες ράγες και κάνει ακόμα δρομολόγια. Εμείς επιστρέψαμε ως «φιλμ νουάρ» για 4 και κάτι όμορφα (ειδικά στην αρχή) χρόνια. Στο ίδιο διάστημα ο Θάνος Ανεστόπουλος έκανε τη σόλο προσπάθειά του, με εξαίρετους και πάλι μουσικούς πλάι του, αλλά χωρίς το μισό του εαυτό: Χωρίς τα «Διάφανα».

Δεν κρύβω ότι είχα μπερδευτεί από τα λεγόμενα των τεσσάρων και του Θάνου. Αρνιόμουν πεισματικά να πάω να δω συναυλία του, μην ξέροντας πώς να συμπεριφερθώ, αν θα μου επέτρεπα να ενθουσιαστώ ή αν θα αυθυποβαλλόμουν να «χαλαστώ». Ωσότου ήρθε μια ανακοίνωση στο facebook, τον Μάη του 2015, που διαδόθηκε γρήγορα από κάθε μουσικό ή ειδησεογραφικό site. Έγραφε: «Η πρακτική της συγκάλυψης της ασθένειάς μου περισσότερο κακό μου κάνει ψυχολογικά, παρά καλό. Επιθυμώ να αρθρώσω αυτήν την ασθένεια και να το μοιραστώ μαζί σας, παρά να συνεχίσω να αποφεύγω την αλήθεια. Πάσχω από μεταστατικό Καρκίνο των Οστών. O οποίος στην διάγνωσή του είναι αρκετά επιθετικός. Βρίσκομαι σε θεραπεία εδώ και τρεις μήνες περίπου… Ζήστε την κάθε ημέρα σας σαν να ήταν η τελευταία σας. Γιατί συχνά στην καθημερινότητα μας μεγεθύνουμε μικρά προβλήματα παραμερίζοντας και ξεχνώντας τι σπουδαίο και μεγάλο δώρο είναι η ζωή που μας δόθηκε…».

Τον Σεπτέμβρη του 2015, τα «Διάφανα Κρίνα» επανενώθηκαν (σμικρύνοντας τα προβλήματα που οδήγησαν στη διάλυσή τους) για δύο μοναδικές συναυλίες στην Τεχνόπολη. Τυχεροί – άτυχοι όσοι τις είδαν, ακόμα περισσότερο τυχεροί – άτυχοι όσοι είδαμε τις δύο οριστικά συναυλίες του Θάνου στο ΠΑΛΛΑΣ της Αθήνας ή εδώ στη ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ στις 29 Ιουνίου. Ο Θάνος απίστευτα καταπονημένος και αδύναμος σωματικά, να πασχίζει να πει «Τα γλυκά απελπισμένα του αντίο». Σήμερα επισημοποιήθηκε το χρονικά προαναγγελθέν.

Ο «Τελευταίος σταθμός» σε μια εικοσαετία, σε μια ολόκληρη εποχή…

Σβήνει το φως από τα μάτια μου κι όλα όσα έζησα μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ στον τελευταίο σταθμό με όλα όσα αγάπησα και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια, όλα ή τίποτα, δάσος και ερημιά, αυτή ήταν η ψυχή μου,

πάει πια.

Σαν νοσταλγώ, πουλιά με παν μακριά, πόνο δεν νιώθω πια, μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες πως η ζωή είν’ στιγμές, κύμα που σκάει σ’ ακτές, κερί που λιώνει.

Δεν μετανιώνω πια, όλα ή τίποτα, δάσος και ερημιά, αυτή ήταν η ψυχή μου,

πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή, είναι ήλιος και μαζί βροχή, κι ούτε για μια αιωνιότητα,

δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή, είναι κόλαση, παράδεισος μαζί.

Κι αυτά που έζησα, είτε άσχημα είτε όμορφα, ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή, είναι ήλιος και βροχή μαζί.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s