Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΥΚΛΟΣ


ΚΥΚΛΟΣΤης Angelica Κοσμίδου

Τρεις τύποι, που γνωρίζονται λίγο ή καθόλου, αποφασίζουν να ληστέψουν ένα κοσμηματοπωλείο πολυτελείας στο κέντρο του Παρισιού. Και λοιπόν;

Το DVD του “Κόκκινου κύκλου’’ το πήρα πριν από έξι περίπου μήνες και από τότε το έχω δει πέντε, έξι φορές. Όμως ήδη από την τρίτη φορά άρχισε να μου έρχεται στο μυαλό ένα άλλο φιλμ, που είναι ριμέϊκ, το “Ocean’s Εleven”, Τwelve, Τhirteen, κλπ. με τον Μπραντ Πιτ και τον Τζορτζ Κλούνεϊ. Αυτή η ταινία εκτός από τους ανυπόφορα cool χαρακτήρες ασχολείται αποκλειστικά με την ληστεία, έχει συμπληρωματικά μια ιστορία αγάπης και happy end: ένα τυπικό χολυγουντιανό φιλμ.

Ο “Κόκκινος κύκλος” από την άλλη μεριά ασχολείται με τον εξορκισμό των φαντασμάτων του παρελθόντος, το θέμα των αρχών των χαρακτήρων: την πίστη, τη φιλία, την προδοσία, το καθήκον. Είναι φιλμ εξαιρετικά απαισιόδοξο, όλα οδηγούν στο μηδέν και το μόνο που έχει τελικά αξία είναι η αξιοπρέπεια και η συνέπεια σε ευγενικές ιδέες. Πρόκειται για μία καθαρά αντρική ιστορία και ο ρόλος των γυναικών περιορίζεται στην απλή παρουσία τους.

Η αισθητική του έργου είνει υπέροχη, κυριαρχούν τα ψυχρά χρώματα (συμβάλλουν στη σκοτεινή γενικά ατμόσφαιρα του φιλμ και δείχνουν έναν κόσμο κρύο, όπου οι άνθρωποι ακολουθούν την πορεία τους χωρίς συναισθηματισμούς, επειδή έτσι πρέπει να κάνουν: τους το επιβάλλει η συνείδησή τους). Σε αρκετές σκηνές ο θεατής πρέπει να προσέχει όχι μόνο το τι γίνεται σε πρώτο πλάνο αλλά και στο βάθος. Οι τόποι είναι αστικά κυρίως τοπία ενώ στα πρώτα 30 περίπου λεπτά απεικονίζεται η γαλλική ύπαιθρος με τρόπο που θυμίζει τους ανοιχτούς ορίζοντες του γουέστερν.

Η ταινία στην διάρκεια των γυρισμάτων αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα, όπως τη μη τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων, την κούραση του Ανρί Ντεκέ (διευθυντή φωτογραφίας) ή τη δυστροπία του Τζανμαρία Βολοντέ (είχε συνεχείς καβγάδες με τον Μελβίλ για πολιτικούς κυρίως λόγους). Πολύ καλές οι ερμηνείες των Ιβ Μοντάν και Αντρέ Μπουρβίλ (που βρίσκονταν μάλιστα στο τελικό στάδιο της ασθένειάς του και μετά από λίγους μήνες πέθανε). Η ερμηνεία του Ντελόν, που ακολουθεί πιστά τις οδηγίες του Μελβίλ, δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο: είναι μανιέρα (λέει λίγα, πιάνει το όπλο στον αέρα), αλλά συγχωρείται λόγω της ιδιαίτερης ομορφιάς του.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s