ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ»  του Ανρί-Ζορς Κλουζώ ΓΚΑΚΙΔΗΣ 1

από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Αβάσταχτη ακόμη και η θέαση από τα ασφαλή καθίσματα της κινηματογραφικής αίθουσας, η θέαση ενός ξεχειλισμένου ρεαλισμού. Κάπου στην Λατινική Αμερική, σ΄ ένα καφέ, επί το πλείστον θαμώνες αλλοδαποί, τυχοδιώκτες, χωρίς σέντσι στην τσέπη τους, με στόχο το όνειρο μιας ευκολότερης ζωής. Μιας ζωής που δε φαινόταν εφικτή εκεί στην όποια γενέτειρά τους, αλλά εδώ στο Αλλού. Πάντα η ελπίδα θα στηρίζεται στο Αλλού, ίσως γιατί μας είναι άγνωστο, ίσως γιατί πλείστοι αστικοί μύθοι το συνοδεύουν. Ναι, αν όχι εδώ, κάπου αλλού, το όνειρο του γρήγορου πλουτισμού πρέπει να είναι εφικτό. Φτώχεια, εξαθλίωση, σκοτωμένη ελπίδα, μα και ελαφρότητα τέτοια, που δίνει γεύση στη ζωή, όπως το αλάτι στο φαγητό. Κάπως έτσι ήταν και εξακολουθεί να είναι η Λατινική Αμερική, έστω και με τις σύγχρονες παρεκκλίσεις της. Το αμερικάνικο όνειρο, δεν έχει τελικά πατρίδα, είναι μια ιδεολογία, σαράκι στην ανθρώπινη ψυχή. Ο Λουίτζι αγκομαχά, όπου υπάρχει μεροκάματο, μα ο Μάριο αργόσχολος μεν, αλλά εργάζεται με το μυαλό. Και ο νεοφερμένος Τζο, με την κουστουμιά του, με φρουφρού κι αρώματα, εντυπωσιάζει, δίνει ελπίδα ακόμη και στον άρτι απολυθέντα κακομοίρη που, τον εκλιπαρεί για 100 δολάρια για να εξασφαλίσει τη παραμονή του σε τούτη την ιδιότυπη φυλακή. «Εύκολα μπαίνεις, αλλά δεν υπάρχει έξοδος». Όλοι θέλουν να φύγουν, από τούτη την κόλαση της αναγκαστικής ρεμπελιάς. Και οι αμερικάνοι δίπλα να κάνουν τις μπίζνες, με θανατηφόρα καμιόνια που κουβαλούνε νιτρογλυκερίνη. Δύο χιλιάδες δολάρια για τον οδηγό, που θα καταφέρει να οδηγήσει το φορτωμένο με το εκρηκτικό μίγμα στον προορισμό του. Σκοτώνονται άπαντες για το ταξίδι του θανάτου. Ακόμη και την ελάχιστη ελπίδα, θέλουν να την εξαντλήσουν. Ο Λουίτζι, ο Μπίμπα, Ο Μάριο και ο νεοφερμένος Τζο θα είναι οι «τυχεροί», οι οποίοι θα ξεκινήσουν το ταξίδι του θανάτου, με την  ελπίδα να νικήσουν και να γεμίσουν τις τσέπες τους με δολάρια. Στο φόντο το πετρέλαιο, αυτό που άλλαξε τον πολιτισμό μας, μαύρο, να μας θυμίζει, πως δεν είναι μαύρος χρυσός μόνον, αλλά εμπεριέχει και την καταστροφή. Δεν είναι τυχαία η σκηνή, με τον Τζο ή τον Μάριο, αλλά και το καμιόνι μέσα σε λίμνη πετρελαίου. Αυτό το ταξίδι, θα μας κάνει να ξεχάσουμε για λίγο την αφόρητη εξαθλίωση, στο μπαρ του Χερνάντεζ, αλλά και της πόλης ολόκληρης, όνειρο και φυλακή για τους αλλοδαπούς τυχοδιώκτες, αλλά για τους γηγενείς. Η αγωνία και το σασπένς, τσακίζει κόκαλα. Η καταγραφή της απόλυτης λεπτομέρειας από την κάμερα του Αρμάν Τιράρντ εκπληκτική, η σκηνοθετική καθοδήγηση του Κλουζώ εξαιρετική. Ο τρόμος δεν είναι μόνο για τους πασχίζοντες του μεροκάματου, αλλά και για τους θεατές. Η νουβέλα του Ζορς Αρνό κάτι παραπάνω από ρεαλιστική, σχεδόν προβοκατόρικη, για όσους νομίζουν πως, πρόκειται απλά για μυθοπλαστική επινοητικότητα. Ο Κλουζώ θα επιλέξει να πάει στα άκρα, χωρίς μυθοπλαστικές και αφηγηματικέ στρογγυλεύσεις, με γωνιές οξείες, κοφτερές πιότερο κι από ακονισμένη λεπίδα. Ναι δεν υπάρχει ελπίδα, στο «τρένο» που ήταν επιβιβασμένοι, όλοι εκείνοι κάπου σε μια κωμόπολη στην Βενεζουέλα ή όπου αλλού. Τι τρένο πήγαινε, μα και πηγαίνει στα βράχια. Ο μόνος δρόμος η αποβίβαση. Τώρα με το μέσο θα πορευτούμε, είναι ένα άλλο θέμα, σοβαρό, πολύ σοβαρό. Δε χρειάζεται προσπάθεια για να κάνει κανείς προβολή του τότε στο σήμερα, οι εκλεκτικές συγγένειες βγάζουν μάτι. Κι αν ζούμε με την ελπίδα πως, τελικά δε θα καταλήξουμε στο μπαρ κάποιου Χερνάντεζ, ιδρωκοπώντας απ’  την αφόρητη ζέστη, μα και τη σκοτωμένη ελπίδα, φρονώ πως μάλλον πλανώμεθα. Κι αν η όποια απόδραση μας φαίνεται εφικτή και σωτήρια, όπως για παράδειγμα οι μεταναστεύοντες νέοι έλληνες επιστήμονες, η κρίση είναι παλιρροϊκό κύμα και θα φτάσει παντού. Τώρα για την απόδραση από τον πλανήτη που τόσο και τόσα χρόνια μας φιλοξενεί, δε γνωρίζω. Αν είναι όμως να πάμε να τα κάνουμε και κει σκατά, ας κάτσουμε στ’  αυγά μας.ΓΚΑΚΙΔΗΣ 2Στην ερμηνευτική συνδρομή οι εξαιρετικοί, προεξάρχοντος του Ιβ Μοντάν, Σαρλ Βανέλ, Πέτερ Βαν Ντάικ, Φόλκο Λούλι, Βέρα Κλουζώ, Ντάριο Μορένο, Αντόνιο Τσέντα. Αξιομνημόνευτη η μουσική του Ζορς Αουρίκ. Με βραβεία σε Βερολίνο, Κάννες και BAFTA και προβλήματα διανομή στις ΗΠΑ, ως αντιαμερικανικής ιδεολογίας. Και κάτι ακόμη. Οι εκ των πρωταγωνιστών μόνο ο τότε «γηραιότερος» Βανέλ έζησε μέχρι τα 96 του, οι άλλοι πεθάνανε πριν απ’ αυτόν και νεότατοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s