ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


n_641«Ο ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ» του Τζακ Κλέιτον

από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Δε λέω, κούκλα η Σιμόν Σινιορέ και χαρά στον Ιβ Μοντάν, τότε στα 50ς και τα 60ς, αλλά ποιος θα αρνιόταν την Μέριλιν Μονρόε. Κάπως έτσι, έχουν τα πράματα στη ζωή και στην αντιγραφή της το σινεμά, μέσα στον ανεμοστρόβιλο του ερωτικού πάθους. Έτσι λοιπόν, ο νεοαφιχθείς στην πόλη του Γιόρκσαϊρ Τζο, ως λογιστής στις υπηρεσίες του Δήμου, φλερτάρει άμα τη αφίξει  του, με τη νεαρά κόρη του οικονομικού μεγαλοπαράγοντα Μπράουν , ωστόσο ερωτεύεται στην πορεία με την γοητευτική και ώριμη Άλις, σύζυγο ενός άλλου οικονομικού παράγοντα της πόλης. Το αποτέλεσμα, δράματα και θάματα, που συνθέτουν το παζλ της ζωής, μέσα από τις ματαιοδοξίες, τις ανθρώπινες αδυναμίες, τις συγκυρίες. Μια ζωή, όπου συχνά φαίνεται να αντιδικούν το συναίσθημα με την λογική, την όποια λογική, αλλά κατά τεκμήριο, αυτήν του συμφέροντος και του χρήματος. Και βέβαια η κοινωνία, καθότι ταξική, υπαγορεύει τρόπο ζωής, νοοτροπία, στάσεις και συμπεριφορές, ανάλογες της τάξης που ανήκεις. Ο Τζο κατάγεται από μια τάξη, όπου το μεροκάματο έβγαινε και βγαίνει δύσκολα, με τις παραστάσεις της ζωής να δείχνουν το άδικο, να γέρνει στην παλάντζα. Από την άλλη, οι ισχυροί της αστικής τάξης θεωρούν δεδομένη την κυριαρχία τους ακόμη και στα συναισθήματα των ανθρώπων. Το χρήμα δεν είναι μόνο μέσο συναλλαγής, αλλά και εξαγοράς συνειδήσεων. Τρώση αξιοπρέπειας, εκμαυλισμός, διάλυση ηθικών αξιών.n_642Πέρα όμως από την λογική και τον χαρακτήρα του Τζο Λάμπτον, η αλήθεια της ζωής επιβάλλεται με τον δικό της τρόπο, έστω και ετεροχρονισμένα. Γιατί όχι ακόμη και για τους προνομιούχους της αστικής τάξης. «Οι άνθρωποι είναι το ίδιο, ανεξάρτητα από την τάξη που ανήκουν» λέει η Άλις, με την πείρα της ζωής στην πλάτη της στον κατά δέκα χρόνια νεότερό της Τζο που, συνοδεύεται από το θράσος της νιότης, συνοδευόμενη και την ματαιοδοξία να αποκτήσει δωμάτιο στα ψηλά. Και που συνίσταται η διαφορετικότητα, ρωτάω εγώ. Στο θράσος της νιότης, έρχεται η απάντηση από την ίδια. Μόνον τότε μπορεί κανείς να κάνει πράγματα πέραν της λογικής, χωρίς τις αναστολές της ανασφάλειας. Ωστόσο όλοι πασχίζουν για την αιωνιότητα και κυρίως οι ερωτευμένοι, αλλά και όλοι οι υποψήφιοι προσκεκλημένοι του χάροντα. Εδώ είναι που πατάνε οι θρησκείες, στον φόβο της ανυπαρξίας. Αλλά ας μην ξεμακρύνω. Η Άλις βρίσκεται σε κατάσταση παραίτησης, παρότι κουκλάρα. Παρά την μειλιχιότητα της πείρας, αναζητά εναγώνια το έναυσμα του έρωτα. Παντρεμένη γαρ και παρατημένη. Εδώ να επισημάνω την ανάγκη του άνδρα να κατέχει τη γυναίκα σαν έπαθλο. Ο σύζυγος της Άλις αρνείται το διαζύγιο και εκβιάζει τον Τζο, σε μια προσπάθεια να κρατήσει την Άλις. Ο Μπράουν κάνει ότι περνά από το χέρι του, να ματαιώσει τα σχέδια του Τζο να τον ερωτευτεί η κόρη του. Στο τέλος οι απόπειρες συμβιβασμών τόσο του Μπράουν, όσο και του Άισγκιλ(σύζυγος της Άλις) θα στριμώξουν για τα καλά τον νεαρό Τζο, με την απόδραση να είναι αδύνατη. Αλλά απόδραση προς τα πού; Είναι και τούτο ένα ζήτημα. Η μόνη που, θα αποδράσει είναι η Άλις, αλλά σ’ αυτήν της ανυπαρξίας. Θα μείνει ο Τζο με τις ερινύες, να συνεχίσει αυτά που του επέβαλλε η τάξη στην οποία δεν ανήκε, και που είναι το εισιτήριο εισόδου σ’  αυτήν.  Συμπέρασμα: το θράσος της νιότης δεν κρατά, όσο αυτή, ο τσαμπουκάς της κατώτερης κοινωνικής τάξης εύκολα σπάζει με το χρήμα, ο άνδρας είναι εφήμερος, όπως και η ζωή μας, ενώ η γυναίκα είναι διαχρονική.

Ο ρόλος της Άλις έχει στοιχεία από την ίδια τη ζωή της Σιμόν Σινιορέ, η οποία υποδύεται εξαιρετικά τη γυναίκα την ευρισκόμενη στα όρια της παραίτησης με την απέλπιδα προσπάθεια να επιβιβαστεί ξανά στο τρένο της ζωής του έρωτα. Βραβείο όασκαρ. Ο Λόρενς Χάρβεϊ καλός, όπως και οι άλλοι, Ντόναλντ Γουόλφιτ, Χήδερ Σίαρς, Ντόναλντ Χιούστον, Χέρμιον Μπάντλεϊ, Άλαν Γκάθμπερτσον. Εξαιρετική η ασπρόμαυρη  φωτογραφία του Φρέντι Φράνσις.

Η ταινία θεωρείται πρόδρομος, του κινήματος του Βρετανικού Free Cinema, με τον ρεαλισμό και τη διεισδυτική ματιά στη ζωή της Βρετανίας πέρα από τη βιτρίνα της πάλαι ποτέ Αυτοκρατορίας. Εκτός από το όσκαρ ερμηνείας της Σιμόν Σινιορέ, βραβεύτηκε και το σενάριο του Νιλ Πέτερσον  που βασίστηκε στη νουβέλα του Τζον Μπρέιν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s