O ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΛΙΝ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΤΟΥ “ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ”


David LeanΟ σερ Ντέιβιντ Λιν (25 Μαρτίου 1908 – 16 Απριλίου 1991) ήταν Βρετανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, μοντέρ και παραγωγός. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του βραβεύτηκε με δύο Όσκαρ και ήταν υποψήφιος άλλες εννέα φορές. Επίσης βραβεύτηκε με τρεις Χρυσές Σφαίρες και Χρυσή Άρκτο από το Φεστιβάλ του Βερολίνου. Το 1990 έλαβε τιμητικό βραβείο από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου για τη συνολική προσφορά του. Έχοντας γνωρίσει παγκόσμια αναγνώριση και επηρεάσει το έργο πολλών μεταγενέστερων συναδέλφων του, τον θυμόμαστε για τη δημιουργία επικών ταινιών μεγάλης κλίμακας, όπως Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι (1957), Ο Λώρενς της Αραβίας (1962), Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965) και Το Πέρασμα στην Ινδία (1984).

Ο Λιν ήρθε στον κόσμο στο Κρόιντον του Λονδίνου, από τον Φράνσις Ουίλιαμ λε Μπλουντ Λιν και την Ελένα Τανγκί. Οι γονείς του ήταν Κουακέροι και ο ίδιος φοίτησε στο Leighton Park School, που είχαν ιδρύσει οι Κουακέροι στην περιοχή του Ρίντινγκ.

Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο από πολύ χαμηλά, σαν βοηθός που χτυπά τις κλακέτες. Μέχρι το 1930 εργάστηκε σαν μοντέρ για τα φιλμάκια των ειδήσεων, σε εταιρίες όπως οι Gaumont Pictures και Movietone. Η καριέρα του σε ταινίες μεγάλου μήκους ξεκίνησε με την «Escape Me Never» το έτος 1935.

Κατόπιν συνέχισε με το μοντάζ δύο ταινιών του Γκαμπριέλ Πασκάλ, μεταφορών στον κινηματογράφο δύο έργων του Τζορτζ Μπέρναρτ Σω: του Πυγμαλίωνα (Pygmalion, 1938) και του Αξιωματικός Μπάρμπαρα (Major Barbara, 1941). Αν και ο Λιν σήμερα είναι ευρύτερα γνωστός ως σκηνοθέτης ταινιών, για την τελευταία του ταινία, Το Πέρασμα στην Ινδία, επέλεξε τόσο να σκηνοθετήσει όσο και να μοντάρει, με τις δύο του ασχολίες να προβάλλονται ισότιμα στους τίτλους τέλους της ταινίας. Ο Λιν, μάλιστα, κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ τόσο για τη σκηνοθεσία, όσο και για το σενάριο και το μοντάζ της ταινίας αυτής.

Το πρώτο του έργο με την ιδιότητα του σκηνοθέτη ήταν μια συνεργασία με τον Νόελ Κάουαρντ για την ταινία Ναυάγιο στα νερά της Κρήτης (1942). Σημειώνεται πως τα επόμενα χρόνια συνέχισε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη με επιτυχία διάφορα από τα θεατρικά έργα του Κάουαρντ. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα Για μια χαρούμενη ζωή (1944), Το πονηρό πνεύμα (1945) και Σύντομη Συνάντηση (1945). Αυτά ακολούθησαν δύο διασκευές έργων του Καρόλου Ντίκενς: οι Μεγάλες Προσδοκίες (1946) και ο Όλιβερ Τουίστ (1948). Ακολούθησαν τα Πυρπολητές του ουρανού (1952), μια συνεργασία με το θεατρικό συγγραφέα Τέρενς Ράτιγκαν, και Η εκλογή του Χόμπσον (1954), βασισμένο σε θεατρικό του Χάρολντ Μπρίγκχαουζ. Για την τελευταία ταινία βραβεύτηκε με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Η ταινία Διακοπές στη Βενετία (1955), σηματοδότησε μια νέα κατεύθυνση για τον Λιν. Η ταινία ήταν πλέον έγχρωμη, με τα γυρίσματα να λαμβάνουν χώρα εξ ολοκλήρου σε πραγματικές τοποθεσίες στη Βενετία. Χρηματοδοτημένη από τις ΗΠΑ, στην ταινία πρωταγωνιστούσε η Κάθριν Χέπμπορν, στο ρόλο μιας Αμερικανίδας μέσης ηλικίας που ζει μια ρομαντική περιπέτεια ενώ βρισκόταν σε διακοπές στη Βενετία.

Τα επόμενα χρόνια, ο Λιν συνέχισε εργαζόμενος στα μεγαλεπήβολα έργα για τα οποία έμεινε γνωστός: αρχικά Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι (1957), για την οποία κέρδισε και Όσκαρ Σκηνοθεσίας, ακολουθούμενο από ένα δεύτερο για την ταινία Ο Λώρενς της Αραβίας (1962). Μεγάλη επιτυχία γνώρισε επίσης ο Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965). Επιπλέον, ο Λιν σκηνοθέτησε ορισμένες σκηνές της Ωραιότερης Ιστορίας του Κόσμου (1965), ενώ ο Τζορτζ Στίβενς εργαζόταν παράλληλα στη Νεβάδα. Οι περισσότερες από τις δικές του σκηνές περιελάμβαναν τον Κλοντ Ρέινς και τον Xoσέ Φερέρ (1965), οι οποίοι είχαν αμφότεροι συνεργαστεί με τον Λιν νωρίτερα στο Λώρενς της Αραβίας. Μετά τη μέτριας επιτυχίας ταινία Η Κόρη του Ράιαν το 1970, ο Λιν δε σκηνοθέτησε πια παρά μόνο το έργο Το Πέρασμα στην Ινδία (1984), το οποίο ήταν και το τελευταίο του. Ο Λιν χρίσθηκε ιππότης το 1984.

Σχεδίαζε μια επική παραγωγή του έργου του Τζόζεφ Κόνραντ με τίτλο Nostromo, όταν απεβίωσε από καρκίνο, σε ηλικία 84 ετών. Οι ηθοποιοί Μάρλον Μπράντο, Πολ Σκόφιλντ, Άντονι Κουίν, Κριστόφ Λαμπέρ, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, και Ντένις Κουέιντ είχαν επιλεχθεί σαν μέλη του καστ της ταινίας. Τελικά το Nostromo έγινε μίνι σειρά του BBC. Ανάμεσα σε άλλα έργα που επιχείρησε να γυρίσει ο Λιν και τελικά εγκατέλειψε ή παρέδωσε σε άλλους ήταν τα Αν μιλούσε ο άνεμος (The Wind Cannot Read, 1958), Η ανταρσία του Μπάουντι (The Bounty, 1984), Πέρα απ’την Αφρική (Out Of Africa, 1985), και Η αυτοκρατορία του ήλιου (Empire of the Sun, 1987).

Ο Λιν συχνά ανέφερε πως ο Τζον Φορντ ήταν ένας από τους αγαπημένους του σκηνοθέτες, με σημείο αναφοράς την ταινία του τελευταίου Η αιχμάλωτη της ερήμου (The Searchers, 1956). Μια άλλη σημαντική επιρροή για τον Λιν ήταν το έργο του Κινγκ Βίντορ Η μεγάλη παρέλαση (The Big Parade, 1926), το οποίο και ανέφερε απευθείας στην ταινία Δόκτωρ Ζιβάγκο. Ήταν επίσης θαυμαστής σκηνοθετών του βωβού κινηματογράφου, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν και ο Μπάστερ Κίτον.

 

Πηγή: Βικιπαιδεία.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s