Μετά πενήντα Έτη


(με αφορμή την ταινία «Οι Συνωμότες»)

ο καφές Τάκ-τακ(χτύπημα πόρτας)

-Ποιός είναι;

– Η κουμπάρα.

Τσίγκλιταν(ξεκλείδωμα πόρτας)

-Βρέ καλώς την κουμπάρα!

Μάτς-μούτς(φιλιά)

-Κάθησε στον καναπέ, να σου φτιάξω ένα καφέ,να σου πώ και το φλυτζάνι και ο πόνος σου θα γιάνει(1)

Σχόλιο του Γιάννη Κιριμλίδη

Μέγα του – όχι μόνο του δικού μου – εγκεφάλου το μυστήριο. Ερχόμενος να δώ τους Συνωμότες, πίστευα, πως ήταν ταινία, που δεν είχα ξαναδεί. Μεγάλη η έκπληξή μου, όταν η οθόνη πρόβαλε το πλάνο στο πάρκο του ερευνητικού κέντρου. Για τον πάσχοντα από διετή αμνησία πρωταγωνιστή, ήταν το πρώτο σπάραγμα μνήμης.Για μένα, μαζί με το πλάνο του τούνελ, ήσαν και παρέμεναν, για πενήντα χρόνια, τα μόνα σπαράγματα μνήμης της ταινίας. Το αστείο είναι, πως θα στοιχημάτιζα τα ρέστα μου, ότι τα πλάνα αυτά ανήκαν στη Νύχτα Αγωνίας. Πιθανόν, η συμμετοχή σε αμφότερες ενός αμνησιακού Γκρέγκορι Πεκ να ήταν το κουταλάκι, που ανέμειξε στη μνήμη μου τις δύο ταινίες σε μία.νύχτα αγωνίας 1Ποιά είναι όμως η αιτία, που, απ΄ όλη την ταινία, η μνήμη ενός έφηβου του 1965 και μεσάνυχτα έχοντος από  σύγχρονη τέχνη, αγκυρώθηκε στα δύο αυτά πλάνα; Οφείλεται, νομίζω, κατά κύριο λόγο, στην αυτόνομη εικαστική δύναμη που αυτά τα πλάνα περικλείουν. Στο πρώτο, η άχρονη εικόνα ένός έρημου πάρκου, μία έρημος από κυκλικά κουρεμένο γρασίδι, μερικά λυμφατικά φυτά, δύο μικροσκοπικές σαν μυρμήγκια – κατά τον ηγήτορα της ΜΚΟ – ανθρώπινες φιγούρες, η γκρίζα και μισοφωτισμένη  φωτογραφία απαποδίδουν, όσο τίποτε άλλο, μία παγωμένη  πρόγνωση για τη  μοίρα των «ανωνύμων» ανθρώπων.                   πάρκο

Στο δεύτερο πλάνο, είναι εύγλωττη η αναφορά στον Τρίτο Άνθρωπο του Κάρολ Ριντ, ταινία που είδα αρκετά χρόνια αργότερα. Η σκοτεινή διαδρομή στο τούνελ και ο εφιάλτης που καραδοκεί στο τέλος του. Να μπει κανείς ή να μη μπει; Να συμμετέχει ή να απέχει; Δύο απολύτως συγγενή και άκρως υποβλητικά πλάνα.ο τρίτος άνθρωπος Κλείνοντας, λίγα λόγια για τη sequense του «καφέ» στο διαμέρισμα-κρυψώνα της μοναχικής μικρούλας. Προφανώς και οφείλει να ελπίζει κανείς στις επερχόμενες γενιές, πως δεν θα είναι κουφές και τυφλές, αλλά αλληλέγγειες και πολιτικά ενήμερες και ενεργείς. Εντούτοις, η αφέλεια, όσο δικαιολογημένη και χαριτωμένη φαντάζει σε ένα πεντάχρονο παιδί, τόσο ασυγχώρητη και επικίνδυνη αποβαίνει για τους ενήλικες. Ασύγγνωστη πλάνη η διάσωση της ηθικής υπόστασης του ατόμου, που μπλέκεται στις μακιαβελικές επιδιώξεις και συμεριφορές της Εξουσίας. Η τελευταία θα τον μασήσει και, στο τέλος, θα τον φτύσει, μεταφορικά ή και κυριολεκτικά. Όσο για την κατά μόνας αντίσταση του Ρένου Αποστολίδη, που αναφέρει ο κος Γκακίδης στο σημείωμά του, είναι ελπιδοφόρα μεν ατελέσφορη δε μέχρι τώρα, εγχωρίως πάντα μιλώντας.

[1] Προ 50ετίας, παιχνίδι συναναστροφής κορασίδων προσχολικής ηλικίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s