“ΠΟΥ ΠΑΩ ΘΕΕ ΜΟΥ;”


quo(αναδημοσίσευση από την ΕΠΟΧΗ, 31/7/2016)

Για μια μόνιμη θέση στο δημόσιο

Του Στράτου Κερσανίδη

Θα μπορούσε αφορά την Ελλάδα αλλά η ταινία αναφέρεται στην Ιταλία. Όπου μια θέση στο δημόσιο, η οποία κερδήθηκε με βουλευτική παρέμβαση -μέσο το λέμε- αποτελεί κάτι σαν φετίχ!

Ο Τσέκο Ζαλόνε, λοιπόν, από μικρό παιδί μεγάλωσε γαλουχημένος με στόχο να μπει σε μια μόνιμη θέση στο δημόσιο. Η οικογένειά του φρόντισε γι’ αυτό και με την απαραίτητη βουλευτική βοήθεια, ο Τσέκο έγινε δημόσιος υπάλληλος. Να όμως που τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η ώρα για έναν εξορθολογισμό του δημόσιου τομέα. Η θέση του κινδυνεύει και μια ανώτερη υπάλληλος προσπαθεί να το πείσει να παραιτηθεί λαμβάνοντας την αντίστοιχη αποζημίωση. Όμως ο Τσέκο θεωρεί πως η θέση του είναι ιερή κι έτσι προτιμά να μετατίθεται στα πιο απομακρυσμένα μέρη της χώρας παρά να παραιτηθεί εκουσίως. Δεν υποκύπτει ούτε κι όταν τον στέλνουν σε μια ιταλική ερευνητική αποστολή στο Βόρειο Πόλο! Κι όχι μόνον αυτό αλλά εκεί θα βρει και το άλλο του μισό, μια όμορφη συμπατριώτισσά του, η οποία έχει τρία παιδιά από προηγούμενες σχέσεις. Παντρεύονται, ζουν σε μια πόλη στα βόρεια της Νορβηγίας και εκεί ο Ιταλός ανακαλύπτει πως πρέπει να εκπολιτιστεί, να γίνει Βορειοευρωπαίος! Και ενώ αρχίζει να προσαρμόζεται, νοσταλγεί την πατρίδα του και επιστρέφει. Η νέα του θέση είναι σε μια υπηρεσία στην Καλαβρία. Σύντομα όμως η γυναίκα του θα αγανακτήσει με την εμμονή του για το δημόσιο.

Ο τίτλος της ταινίας του Τζέναρο Νουνζιάντε είναι “Που πάω; (Quo vado) προφανώς αναφέρεται στο διαρκές ερώτημα που βασανίζει τον ήρωά μας με τις συνεχείς μεταθέσεις. Τελικά όμως το ερώτημα μπορεί να αναφέρεται και στο που πάει με την ίδια του τη ζωή, την οποία έχει αλυσοδέσει με την εμμονή του για τη θέση στο δημόσιο.

Μια πολύ ευχάριστη και διασκεδαστική κωμωδία με την οποία καυτηριάζεται μια ολόκληρη νοοτροπία βολέματος, ρουσφετιού και συναλλαγής. Κάτι διόλου άγνωστο στα καθ’ ημάς, σε τέτοιο σημείο που αναρωτιέσαι γιατί στην ταινία δεν μιλούν ελληνικά! Όσο για την ιταλίδα μητέρα, είναι τάλε κουάλε με τη γνωστή σε όλους -τους άνδρες κυρίως- ελληνίδα μάνα!

Ο σκηνοθέτης δίνει κάποιες σουρεαλιστικές πινελιές, κάποιες φορές δίνει καρτουνίστικη συμπεριφορά στους ήρωές του, μπορεί κάποτε να χρησιμοποιεί την υπερβολή για να βγάλει γέλιο αλλά τα πάντα είναι απολύτως αληθινά! Οι χαρακτήρες, οι νοοτροπίες, οι συνήθειες, τα στερεότυπα έρχονται μέσα από την πραγματικότητα. Είναι αυτό που λέμε, πως “γελάμε με τα χάλια μας”!

Χωρίς να προκαλεί ασυγκράτητο γέλιο, η ταινία είναι αρκούντως διασκεδαστική. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσετε καλά, να μην χαλαρώσετε. Κι αν σε κάποια σημεία ο σκηνοθετικός ρυθμός φαίνεται να χωλαίνει, ξεπερνιούνται από τον πρωταγωνιστή Τσέκο Ζαλόνε -που κρατάει το πραγματικό του όνομα και στην ταινία- ο οποίος τα καλύπτει με την πληθωρική παρουσία του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s