ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΟΥΣ «ΣΥΝΟΜΩΤΕΣ»


ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3 Mirage 1

Η Κινηματογραφική Λέσχη των εργαζομένων της ΕΡΤ-3, στο κλείσιμο του επιτυχημένου αφιερώματός της Μεταμοντέρνος Αμερικανικός Τρόμος και ως φόρο τιμής στα 100 χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου Αμερικανού ηθοποιού Γκρέγκορι Πεκ, παρουσιάζει τη Δευτέρα 1 Αυγούστου στις 21:15 στο θερινό σινεμά ΑΠΟΛΛΩΝ (Σαρανταπόρου 4, κάθετη στη Βασιλέως Γεωργίου, τηλ. 2310828642) το βραβευμένο θρίλερ του Έντουαρντ Ντμίτρικ Οι συνομώτες (ΗΠΑ, 1965, ασπρόμαυρη, 108′). Παίζουν: Γκρέγκορι Πεκ, Ντάιαν Μπέικερ, Γουόλτερ Ματάου.

Η συνδιοργάνωση και καλλιτεχνική επιμέλεια γίνονται από το ΚΕΜΕΣ. Θα προλογίσει ο Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, του οποίου έντυπη ανάλυση θα διανεμηθεί στους θεατές, ενώ στο τέλος της προβολής θα ακολουθήσει μακρά συζήτηση με το κοινό.

Το προς συζήτηση θέμα στο λαϊκό πανεπιστήμιο για τον κινηματογράφο θα είναι: Η ανανέωση της αμερικάνικης ταινίας τρόμου: από την ψυχανάλυση στην πολιτική.Mirage 2Ένας μεσήλικας Νεοϋορκέζος συνειδητοποιεί ότι πάσχει από αμνησία όταν μια ανάμνηση δολοφονίας αμφισβητείται από τους γύρω του. Αποφασίζει να θυμηθεί αλλά μπλέκεται σε μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση.

Η ανάλυση που θα διανεμηθεί είναι η ακόλουθη:

«Μια από τις πιο μεγάλες αμερικανικές ταινίες του ’60 που αντανακλούν το φιλειρηνικό κλίμα που επικρατούσε πριν από το 1968 παρά το Βιετνάμ και τη δολοφονία του Κένεντι. Μου κάνει εντύπωση η μεταμοντέρνα άποψη του τρόμου που μεταφέρεται ως μια μετεξέλιξη της χιτσκοκικής Νύχτας αγωνίας του ’40 και πάλι με τον Γκρέγκορι Πεκ. Η εκπληκτική, ασπρόμαυρη φωτογραφία καθορίζει την υπόγεια διαδικασία του μη ομαλού.  Είναι τα πολύ μεγάλα ονόματα που κρατούν τη δύναμη του σεναρίου και του επιθετικού χαρακτήρα του στις καπιταλιστικές αποκλίσεις. Για πρώτη φορά – όσο θυμάμαι – καταγγέλλονται οι κατά κάποιο τρόπο Μ.Κ.Ο. της εποχής ως αναμεμειγμένες σε οικονομικές μπίζνες με υψηλό τον κίνδυνο για την υγεία των Αμερικανών. Όμως, αυτή η άκρως μεταμοντέρνα και διαχρονική ταινία, που είναι και σαφώς πολιτική, οφείλει αλλού το μαγνητισμό της απέναντι στο κοινό: Στα ακαθόριστα βήματα  στις σκάλες, στο  θάνατο το μεσημέρι, στη μοναξιά των εικόνων, στις επιθυμίες όπου καταβυθίζεται το μπλοκαρισμένο ένστικτο. Αμνησία, σκοτάδια, αγωνία για τον ξεχασμένο τόπο σε μια αναζήτηση του χαμένου εαυτού και της εξήγησης.

Οι συνωμότες καθορίζουν και τη δύναμη του λόγου. Ο Φαστ έγραψε το μυθιστόρημά του το 1952 επηρεασμένος από την ατομική απειλή, τον «ψυχρό» πόλεμο, τους Χίτσκοκ και Φριτς Λανγκ, από τις ψυχαναλυτικές θεωρίες αλλά ιδίως από το φόβο μιας απώλειας. Με την Κορέα να «καίει», η ταινία χρόνια μετά (με το Βιετνάμ επίκαιρο) φανερώνει την κρυμμένη αριστερή συνείδηση του πρώην ευρισκόμενου στη «μαύρη λίστα» Ντμίτρικ.»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s