“ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΑΠΟ ΚΟΚΚΑΛΟ”


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 24/7/2016)

Tomahawk

Η ύβρις, η εκδίκηση κι ο τρόμος

Του Στράτου Κερσανίδη

Για την τήρηση των νόμων του κράτους υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν οριστεί να τους προστατεύουν. Υπάρχουν όμως και οι άγραφοι νόμοι, οι ηθικοί κανόνες οι οποίοι αποτελούν το συνεκτικό ιστό ανάμεσα στους ανθρώπους. Για τη διαφύλαξη αυτών των νόμων δεν υπάρχουν φύλακες ορισμένοι από την Πολιτεία αλλά είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι οι οποίοι αναλαμβάνουν την τήρησή τους αλλά και την τιμωρία όσων τους παραβιάζουν. Είναι εκείνη η διαφοροποίηση ανάμεσα στο νόμιμο και το ηθικό, δυο έννοιες που δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζονται. Η παραβίαση αυτών των ηθικών άγραφων νόμων αποτελεί ύβρη η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην εκδίκηση. Και όλο αυτό δημιουργεί ένα κλίμα τρόμου το οποίο στρέφεται κατά δικαίων και αδίκων.

Δυο άνδρες έχουν κλέψει και σκοτώσει κάποιον σε ένα ινδιάνικο νεκροταφείο. Καθώς φεύγουν δέχονται επίθεση και ο ένας σκοτώνεται. Έχει συντελεστεί η “ύβρις”.

Η επόμενη σεκάνς μεταφέρει τους θεατές σε ένα μπαρ στη μικρή πόλη Μπράιτ Χόουπ. Εκεί έχει καταφύγει ο επιζήσας ο οποίος συλλαμβάνεται από το σερίφη Φράνκλιν Χαντ ως ύποπτος. Κατά τη σύλληψή του τραυματίζεται και μια γυναίκα-γιατρός, η Σαμάνθα, πηγαίνει στη φυλακή για να βγάλει τη σφαίρα από το πόδι του. Όμως τη νύχτα ο κρατούμενος και η Σαμάνθα εξαφανίζονται. Έχουν απαχθεί από μια μυστηριώδη φυλή άγριων ανθρωποφάγων Ινδιάνων που ζουν ως τρωγλοδύτες. Είναι η “εκδίκηση” και ο συνακόλουθός της “τρόμος”. Ο σερίφης Χαντ, μαζί με το βοηθό του Τσίκορι, τον άνδρα της Σαμάνθας Άρθουρ και έναν ακόμη άνδρα, τον Μπρούντερ, ξεκινούν να σώσουν την άτυχη γυναίκα. Πρώτα όμως πρέπει να ανακαλύψουν το κρησφύγετο των ανθρωποφάγων Ινδιάνων.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Σ. Κρεγκ Ζάχλερ σκηνοθετεί το “Τσεκούρι από κόκκαλο” (Bone tomahawk) ένα γουέστερν τρόμου που προσωπικά με καθήλωσε. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί μια λελογισμένη χρήση σκηνών τρόμου και αιματοβαμμένης βίας. Και όσες φορές το επιχειρεί, ιδίως προς το τέλος, το κάνει με μαεστρία. Εν προκειμένω, το γουέστερν εμπλουτίζεται με στοιχεία θρίλερ και τρόμου. Αυτό σημαίνει πως η αγωνία για την εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη ένταση εξαιτίας του θριλερίστικου σασπένς και της σπλατερίστικης βίας. Ο σκηνοθέτης κρατάει σφιχτά τα γκέμια της ταινίας, κρατά το ρυθμό της, δεν υπερβάλλει και δείχνει πως κατέχει πολύ καλά αυτό που κάνει. Γουέστερν, θρίλερ, τρόμος, τρία σε ένα, σε μια ταινία αποθέωση της σινεφιλίας, αφού συνενώνει τα είδη και τα αναδεικνύει ξεχωριστά το καθένα, χωρίς όμως να τα διαχωρίζει.

Η σκηνοθεσία του Ζάχλερ πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα από το γουέστερν. Με την αντισυμβατική σκηνοθεσία του, φλερτάρει με την ειρωνεία του Ταραντίνο, αγγίζει τον τρομακτικό κόσμο του Ρομέρο, βαδίζει προς το στοχασμό του Λεόνε αλλά δεν ταυτίζεται με κανέναν από τους τρεις.

Οι ήρωές του είναι σκληροί, αινιγματικοί, με σκοτεινό παρελθόν, οι οποίοι κινούνται με βάση τους άγραφους ηθικούς κανόνες της Άγριας Δύσης. Είναι οι “καλοί” σε αντιπαράθεση με τους άλλους, τους άγριους που είναι οι “κακοί”. Το μανιχαϊστικό αυτό σχήμα είναι μεν εμφανές αλλά υπάρχει κάτι που το υπονομεύει και αφήνει μια χαραμάδα ώστε να ρίξουμε μια ματιά προς τη μεριά των “κακών”. Και γι’ αυτό θα πρέπει να τεθεί το ερώτημα: Γιατί οι τρωγλοδύτες πήγαν στο Μπράιτ Χόουπ και απήγαγαν τον φυλακισμένο και την άτυχη Σαμάνθα που βρισκόταν μαζί του; Μήπως επειδή ο τραυματίας με το νεκρό σύντροφό του “βεβήλωσαν το νεκροταφείο τους;”, όπως λέει ο Ινδιάνος που δίνει πληροφορίες στο σερίφη;

Το σημείο αυτό ίσως και να αποτελεί ένα βαθύτερο προβληματισμό του σκηνοθέτη. Είναι οι έννοιες της παραβίασης, της εισβολής, της βεβήλωσης οι οποίες αποτελούν τη “δράση”. Και είναι αυτή η οποία με τη σειρά της δημιουργεί την “αντίδραση”, η οποία εκφράζεται με άγριο και τυφλό τρόπο εναντίον του εχθρού. Και ο εχθρός δεν προσωποποιείται ούτε κατηγοριοποιείται, αλλά αποτελεί ένα αδιαίρετο σύνολο. Συλλογική ευθύνη, τυφλή βία, τρομοκρατία. Είναι η απάντηση-αντίδραση των ανθρωποφάγων Ινδιάνων στην προσβολή-δράση των πολιτισμένων (;) λευκών.

Όμως εκτός από τις βαθύτερες και ίσως αυθαίρετες καμιά φορά επιχειρούμενες εμβαθύνσεις δεν πρέπει να ξεχνάμε και το πρωτογενές υλικό της ταινίας. Αυτό το οποίο στοχεύει στην ψυχαγωγία του θεατή και είναι το κυριότερο. Το “Τσεκούρι από κόκκαλο” είναι μια ταινία απόλυτα ψυχαγωγική, βασισμένη σε ένα πολύ καλό σενάριο και στηριγμένη σε πολύ καλές ερμηνείες. Ο γεννημένος το 1973 Σ. Κρεγκ Ζάχλερ, μουσικός και σεναριογράφος, με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο κέρδισε βραβείο Σκηνοθεσίας και Κριτικής στο Φεστιβάλ του Σίτγκες και το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ Τζεράρντμερ. Δυο από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ στον κόσμο για ταινίες θρίλερ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s