ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΤΗΣ “ΓΥΝΑΙΚΑΣ-ΑΡΑΧΝΗΣ” ΕΚΤΟΡ ΜΠΑΜΠΕΝΚΟ


20out2015---o-cineasta-hector-babenco-que-apos-oito-anos-lanca-seu-novo-filme-meu-ΜπαμπένκοΣυνεχίζοντας το θλιβερό σερί του 2016, ένας ακόμα σπουδαίος κινηματογραφιστής έχασε τη ζωή του: Ο Αργεντινο-Βραζιλιάνος σκηνοθέτης Εκτορ Μπαμπένκο πέθανε την Τετάρτη 13/7 στο Σάο Πάολο, από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 70 ετών.

Δεκαετίες προτού σκηνοθέτες όπως ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου, ο Αλφόνσο Κουαρόν και ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο αλώσουν το Χόλιγουντ και κατακτήσουν τις καρδιές των μελών της Ακαδημίας, ο Εκτορ Μπαμπένκο υπήρξε ο πρώτος -και πρωτοπόρος- λατινοαμερικάνος δημιουργός που κατέκτησε μια υποψηφιότητα για Οσκαρ και μάλιστα με μια αρκετά τολμηρή για την εποχή της ταινία όσον αφορά την απεικόνιση της σεξουαλικότητας των χαρακτήρων της.

Το φιλί της γυναίκας-αράχνης

Το φιλί της γυναίκας-αράχνης

Το «Φιλί της Γυναίκας Αράχνης» (1985) υπήρξε η θριαμβευτική εισβολή του Μπαμπένκο στο Χόλιγουντ, κατακτώντας τέσσερις υποψηφιότητες για Οσκαρ (μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας για τον Μπαμπένκο και σεναρίου), χαρίζοντας τελικά το χρυσό αγαλματίδιο Α’ Ανδρικού Ρόλου στον Ουίλιαμ Χαρτ για τη συγκινητική ερμηνεία του στο ρόλο ενός φυλακισμένου ομοφυλόφιλου που αρχίζει να αναπτύσσει αισθήματα για τον σκληροτράχηλο συγκρατούμενό του (Ραούλ Τζούλια), ο οποίος έχει συλληφθεί και υφίσταται βασανισμούς για τις αριστερές πεποιθήσεις του και την αντικαθεστωτική του δράση.

Την ίδια στιγμή ένα συναρπαστικό θρίλερ κι ένα ολότελα αντισυμβατικό ρομαντικό δράμα, το «Φιλί της Γυναίκας Αράχνης» αποτελεί συνάμα ένα βαθιά πολιτικό φιλμ σκιαγραφώντας με τα πιο μελανά χρώματα τις απάνθρωπες πρακτικές των απολυταρχικών καθεστώτων της Λατινικής Αμερικής, αλλά και ξεδιπλώνοντας με απόλυτο σεβασμό τη σεξουαλικότητα του χαρακτήρα του Χαρτ. Μετέωρο ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και τους φανταστικούς κόσμους στους οποίους δραπετεύει ο ήρωάς του, το φιλμ επιφυλάσσει δύο εξαιρετικές ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές του και ένα σπαρακτικό φινάλε που δικαίως συνάντησαν τεράστια απήχηση.

Γεννημένος το 1946 στο Μπουένος Αϊρες, ο Μπαμπένκο είχε ωστόσο ήδη δοκιμαστεί σε εξαιρετικά τολμηρά και ριψοκίνδυνα θέματα πολύ πριν από τη μετανάστευσή του στο Χόλιγουντ, επιδεικνύοντας μια βαθιά και συχνά παρεξηγήσιμη κατανόηση για τους χαρακτήρες του περιθωρίου.

Με τη δεύτερη μόλις ταινία του, «Lucio Flavio» (1977), την εμπρηστική βιογραφία ενός διάσημου Βραζιλιάνου παρανόμου των ’70s, δέχτηκε απειλές εναντίον της ζωής του, ενώ το διαβόητο, επηρεασμένο από τον ιταλικό νεορεαλισμό «Πισότε, Το Χαμίνι του Σάο Πάολο» (1981) αποκάλυψε με σοκαριστικό τρόπο τον αμείλικτο κόσμο της ανήλικης εγκληματικότητας στις μεγαλουπόλεις της Βραζιλίας και συνέβαλε στη αναγνώριση ενός καυτού κοινωνικού προβλήματος και στη λήψη μέτρων από την κυβέρνηση της χώρας για την προστασία των χιλιάδων παιδιών που ζουν στους δρόμους.

Η ταινία άνοιξε τις πόρτες του Χόλιγουντ για τον Μπαμπένκο, έστω κι αν κατά τραγική ειρωνεία ο συγκλονιστικός ανήλικος πρωταγωνιστής της, Φερνάντο Ράμος ντα Σίλβα, συνάντησε λίγο πολύ τη μοίρα του χαρακτήρα του, καθώς σκοτώθηκε από αστυνομικούς λίγα χρόνια αργότερα, πριν καλά-καλά κλείσει τα 20.

Μετά την επιτυχία που συνάντησε το «Φιλί της Γυναίκας Αράχνης», ο Μπαμπένκο θα το ακολουθούσε με άλλο ένα φιλόδοξο δράμα. Τοποθετημένο στην εποχή του Μεγάλου Κραχ, το «Ξένοι στην Ιδια Πόλη» («Ironweed», 1987) φιλοξενούσε υπέροχες ερμηνείες από τους Τζακ Νίκολσον, Μέριλ Στριπ και Τομ Γουέιτς, κέρδισε τους κριτικούς, αλλά απέτυχε παταγωδώς να γοητεύσει το κοινό.

Ακόμη χειρότερη, αν και μάλλον αναμενόμενη, μοίρα περίμενε το τρίωρο φιλοσοφικό έπος του, «Ελεύθερος στα Λιβάδια του Θεού» (1991), γύρω από τις διαπολιτισμικές συγκρούσεις μιας ιεραποστολής στον Αμαζόνιο, βάζοντας οριστικά ταφόπλακα στη καριέρα του σκηνοθέτη στο Χόλιγουντ.

Ο Μπαμπένκο θα επέστρεφε λίγο αργότερα στη γενέτειρά του, Αργεντινή, αλλά θα χρειαζόταν να περάσουν αρκετά ακόμα χρόνια για να πραγματοποιήσει το φεστιβαλικό comeback του με το «Carandiru» του 2003, ένα δριμύ κατηγορώ για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων στη μεγαλύτερη φυλακή της Βραζιλίας, στο Σάο Πάολο, εμπνευσμένο από τα αληθινά γεγονότα μιας εξέγερσης που έληξε με τη δολοφονία πάνω από εκατό φυλακισμένων από την αστυνομία.

Η τελευταία και σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφική ταινία του Εκτορ Μπαμπένκο, «My Hindu Friend», με πρωταγωνιστή τον Γουίλεμ Νταφό στο ρόλο ενός ετοιμοθάνατου σκηνοθέτη, κυκλοφόρησε φέτος στις αίθουσες της Βραζιλίας.

Θανάσης Πατσαβός

(Flix.gr)

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s