ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ-3


«ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ» του Ντίνο Ρίζιimages (1)από τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Η αλήθεια είναι πως, οι νεότεροι γνωρίσαμε το «Άρωμα Γυναίκας» με το ριμέικ του Μάρτιν Μπρεστ και τον Αλ Πατσίνο στον ρόλο του τυφλού λοχαγού ο οποίος, ειρήστω εν παρόδω με αυτόν τον ρόλο έχει κερδίσει και το μοναδικό του όσκαρ. Ωστόσο ο Ντίνο Ρίζι 18 χρόνια πριν, εν έτη 1974 είχε γυρίσει το «Άρωμα Γυναίκας» βασισμένο στη νουβέλα του Τζιοβάνι Αρπίνο,  «Το σκοτάδι κα το μέλι». Βέβαια για τα ατίθασα νιάτα του σήμερα, αμφότερες οι ταινίες είναι ιστορία. Για όλους ωστόσο, ανεξάρτητα ηλικίας, έχουμε να κάνουμε με χαρισματικές ερμηνείες τόσο από τον Βιττόριο Γκάσμαν, όσο κι από τον Αλ Πατσίνο.

Ο λοχαγός Φάουστο Κονσόλο, αγκαζάρει ένα νεαρό στρατιώτη, καθότι τυφλός, για να τον συνοδέψει σ’  ένα ταξίδι από το Τορίνο μέχρι τη Νάπολι. Στη διαδρομή αυτού του road movie θα συμβούν πολλά που, απορρέουν από τον ιδιότυπο χαρακτήρα του λοχαγού, την αναπηρία του, τη σχέση του με το ωραίο φύλο, την ανδρική φιλία, αλλά και για τον έρωτα που έχει τη δύναμη να παρακάμπτει οτιδήποτε βρεθεί στο διάβα του ως πιθανό εμπόδιο. Ο Φάουστο παρά την εκκεντρικότητά του, είναι γοητευτικός, παρά την επιφανειακή σκληρότητά του, είναι τρυφερός, παρά την φαινομενικά στάση του ως μάτσο, λατρεύει τη γυναίκα. Η ταινία αυτή καθαυτή και παρά την επιφανειακή φαλλοκρατική κριτική της,  είναι  στον πυρήνα της ένας ύμνος στη γυναίκα, στην ομορφιά και στο άρωμα ζωής που αποπνέει, αναπόδραστα ως θηλυκή παρουσία. Η αφηγηματική διαδρομή του Ρίζι, δε θα μπορούσε να μην διακρίνεται από χιούμορ. Λόγος πηγαίος, επιτηδευμένα άγαρμπος, καυστικός, υπονοούμενος. Η αίσθηση της αφής εργαλείο ζωής, όχι μόνο για τους τυφλούς, αλλά για τον καθένα. Χωρίς την επαφή, το touch, όλα, οι άλλες αισθήσεις αδυνατίζουν, τα συναισθήματα χάνουν το αλάτι της γεύσης. Ο Φάουστο είναι ένα πρότυπο ανθρώπου, έμπλεου ζωής και παρά την όποια υπερβολή υπερηφάνειας, στην ουσία πασχίζει και για την τελευταία ικμάδα ζωής που, κακά τα ψέματα, αφορμάται και εδράζεται στον έρωτα.images (2)Από την άλλη η νεαρά Σάρα, επιμένει σε έναν έρωτα ελαφρώς παράταιρο ηλικιακά, αλλά η γοητεία του Φάουστο πάνω της, από παιδούλα ακόμη, είναι καταλυτική. Ο Φάουστο εντούτοις επιλέγει τον δρόμο της περήφανης αυτοχειρίας και παρά την εικόνα ενός ιδιαίτερα ζωντανού ανθρώπου. Στην αμοιβαία αυτοχειρία με τον φίλο και ομοιοπαθή του Τενέντε τα πράγματα θα πάνε «στραβά», αλλάζοντας επιτακτικά το νόημα του ταξιδιού στη Νάπολι. Στην παλάντζα και με τη συνδρομή της συγκυρίας, τα πράγματα γέρνουν στην επιθυμία για ζωή. Ο Φάουστο διεκδικεί   τελικά το αδύνατο, με τον δικό του περήφανο, εγωκεντρικό τρόπο, αλλά απαιτώντας ισότητα, ακόμη κι εκεί που, όλα φαίνονται παράταιρα και άνισα. Ωστόσο, όχι άδικα και σε μια ζωή, εκ προοιμίου ευρισκόμενη σε ράγες ματαιότητας.

Για τη σπουδαία ερμηνεία του Βιττόριο Γκάσμαν, βραβευμένη στις Κάννες, ήδη το ανέφερα. Η ταινία ζει από την ερμηνεία του. Καλοί και η Αγκοστίνα Μπέλι, με τον νεαρό και πολλά υποσχόμενο τότε Αλεσσάντρο Μόμο, ο οποίος έχασε τη ζωή του λίγο μετά τα γυρίσματα της ταινίας σε ατύχημα με μοτοσικλέτα, μόλις στα 17.  Αξιομνημόνευτη η φωτογραφία του Κλαούντιο Τσιρίλο  και η όμορφή μουσική του Αλεσάντρο Τροβαϊόλι.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s