“Η ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ”


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 10/7/2016)

belle

Φυλακισμένες στα στεγανά

Το φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1970 διεκδίκησε το αυτονόητο. Μαζί όμως με το αυτονόητο υπήρχε και ένα μέρος του που διεκδικούσε κάτι περισσότερο, κάτι πιο δύσκολο το οποίο ακόμη και στις μέρες μας αντιμετωπίζεται, με καχυποψία αν όχι, με κρυφά γελάκια και χυδαία αστεία. Ήταν ο αγώνας για τη σεξουαλική απελευθέρωση η οποία περιελάμβανε και την ελεύθερη επιλογή συντρόφου ανεξαρτήτως φύλου.

Η Κατρίν Κορσινί στην ταινία της “Η ομορφότερη εποχή” (La belle saison) τολμά να μιλήσει για τον έρωτα ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Η Ντελφίν, η οποία δουλεύει με τους γονείς της στο οικογενειακό τους αγρόκτημα, αποφασίζει να μετακομίσει στο Παρίσι για να ζήσει ανεξάρτητη και να απεξαρτηθεί από την οικογένειά της. Αρχές της δεκαετίας του 1971 θα γνωριστεί με την Καρόλ, η οποία ανήκει σε μια ομάδα μαχητικών φεμινιστριών. Η γνωριμία τους σύντομα θα εξελιχθεί σε δυνατό έρωτα, που θα οδηγήσεις την Καρόλ στο χωρισμό από το φίλο της. Όμως η ξαφνική αρρώστια του πατέρα της, θα αναγκάσει την Ντελφίν να επιστρέψει στο σπίτι της και να αναλάβει μαζί με τη μητέρα της τη φροντίδα του αγροκτήματος. Η Καρόλ θα την ακολουθήσει αλλά σύντομα οι δυο κοπέλες θα βρεθούν εγκλωβισμένες μέσα στα στεγανά της επαρχίας. Όταν ο έρωτάς τους θα αποκαλυφθεί η συντηρητική κοινωνία της εποχής θα τις αναγκάσει να πάρουν μια μεγάλη απόφαση. Κάτι που μόνον εύκολο δεν είναι.

Η Κορσινί, αφηγείται και σκηνοθετεί μια ταινία που κατ’ αρχάς θα μπορούσε να θεωρηθεί ως τολμηρή. Τόσο για το θέμα της όσο και για τις σκηνές της. Βέβαια θα εθεωρείτο λιγότερο τολμηρή, εάν το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της ταινίας ήταν αμφιφυλόφιλο. Και σε αυτό το σημείο βρίσκεται η ουσία της ταινίας, ο στόχος της. Ο οποίος είναι η ανάδειξη ενός κοινωνικού ζητούμενου το οποίο εξακολουθεί να υφίσταται. Γιατί όσα βήματα κι αν έχουν γίνει -που έχουν γίνει- από τη δεκαετία του 1970 ως σήμερα, η κοινωνία παραμένει βαθιά συντηρητική, ακόμη και στους κύκλους των ανθρώπων οι οποίοι θεωρούν πως έχουν ξεπεράσει τα ταμπού.

Η ταινία είναι ένα αισθηματικό δράμα, το οποίο ακολουθεί πιστά τους κώδικες του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους. Εάν θελήσουμε να αντικαταστήσουμε το ερωτευμένο ζευγάρι με ένα ζευγάρι “κανονικό” (σε πολλά-πολλά εισαγωγικά η λέξη), θεωρώ πως η ταινία θα έχανε ένα μεγάλο μέρος της δύναμής της. Αλλά αυτό ακριβώς είναι και το δυνατό της σημείο. Δηλαδή η επιθυμία της σκηνοθέτιδας, όχι να προκαλέσει, αλλά να μιλήσει ανοιχτά σκηνοθετώντας μια ταινία – μανιφέστο για το δικαίωμα στην επιλογή ερωτικού συντρόφου ή συντρόφισσας.

Η ίδια η Κατρίν Κορσινί, σε συνέντευξή της, απαντώντας σε ερώτηση για το αν είναι σήμερα επίκαιρο το Κίνημα γι την Απελευθέρωση των Γυναικών, απαντά: “Είναι περισσότερο από ποτέ, αν αναλογιστεί κανείς τη μοίρα των γυναικών παγκοσμίως. Εξακολουθούν να είναι καταπιεσμένες. Το δικαίωμα της έκτρωσης τέθηκε ύπο αμφισβήτηση στην Ισπανία μόλις πέρυσι. Την εποχή που είναι τοποθετημένη η ταινία, οι γυναίκες διεκδικούσαν ισότητα, ίσες αμοιβές και πάλευαν ενάντια στη σεξουαλική αντικειμενοποίηση. Σήμερα, η κατάσταση παραμένει ίδια με λίγα πλεονεκτήματα- η νοοτροπία δεν έχει άλλαξει ιδιαίτερα και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Όσο για την ομοφυλοφιλία αναρωτιέμαι επίσης αν υπάρχει θετική εξέλιξη. Σίγουρα κρύβονται λιγότερο αλλά εξακολουθεί να είναι επώδυνη διαδικασία η αποκάλυψη και η αποδοχή”.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s