ΕΤΣΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ «ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»


« Όταν σκιαγραφώ κλέφτες αλόγων ,

δεν με ενδιαφέρει η ηθική τους

αλλά το ήθος τους» (Τσέχωφ)

michael-cimino1του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου

dermetzo@otenet.gr

Ο θάνατος στα 77 του χρόνια προχθές του κορυφαίου παρία Αμερικανού σκηνοθέτη Μάικλ Τσίμινο  δίνει και ένα μέτρο  του πώς συμπεριφέρεται το Χόλλυγουντ όταν συμμορφώνεσαι με τους κανόνες του παιγνιδιού  και πως σε τιμωρεί όταν  «ξεφεύγεις»και γυρίζεις κάτι το αιρετικό. ΄Ετσι λοιπόν καταστράφηκε το  κορυφαίο ταλέντο της δεκαετίας του ΄70.Στα 1978 εκτινάσσεται στα ύψη όταν η αμφιλεγόμενη ταινία του για το Βιετνάμ  «Ο ελαφοκυνηγός»κερδίζει πέντε ΄Οσκαρ ,μεταξύ των οποίων  καλύτερης σκηνοθεσίας για τον Τσίμινο  και ταινίας. Δύο όμως χρόνια αργότερα έρχεται η καταστροφή και η αποβολή από τον παράδεισο. Με προϋπολογισμό 7,5 εκατομμύρια  δολάρια ο Τσίμονο αρχίζει  τα γυρίσματα της πιο μαρξιστικής  αμερικανικής ταινία όλων των εποχών, της «Πύλης της Δύσης».Αρχίζουν καθυστερήσεις, η ταινία διαρκεί περίπου 5 ώρες ,κοστίζει τελικά 44 εκατομμύρια δολάρια. Οι παραγωγοί την πετσοκόβουν σε κόπια 2 ½ περίπου ωρών, οι κριτικοί «τσακίζουν» το φίλμ, οι εισπράξεις είναι μόνο 4 εκατομμύρια δολάρια. Στην Ευρώπη επειδή η γραφή του είναι τύπου Μπερτολούτσι και το φίλμ  αριστούργημα, εισπράττει διθυραμβικές κριτικές και προβάλλεται  ως τις 5 το πρωί τιμητικά στο φεστιβάλ της Βενετίας η πλήρης κόπια αυτού του σπάνιου πολιτικής  και αισθητικής αριστουργήματος. Το θέμα του φίλμ είναι η τρομερή σφαγή των μεταναστών στις ΗΠΑ από τους ντόπιους κτηματίες.

Πύλη της δύσης

Πύλη της Δύσης

ΤΟΝ ΕΣΒΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ

Από τότε ο Τσίμινο ποτέ δεν συνήλθε από το χτύπημα .Γύρισε λίγες ταινίες αλλά ποτέ δεν ήρθε η επιτυχία. Σημειώνω  την «Χρονιά του δράκου» (1985) με τον Μίκυ Ρούρκ .Στον «Σικελό» (1987)δίνει την δική του εκδοχή για τον Ιταλό αρχιληστή Σαλβατόρε Τζουλιάνο.Στα 1990 θα υπογράψει το  σχετικό ενδιαφέρον ρημέηκ της ταινίας του Γουίλιαμ Γουάιλερ  «Ωρες αγωνίας».Πρίν από 20 χρόνια γυρίζει την τελευταία του ταινία «Ο κυνηγός του ήλιου».Ξεκίνησε στα 1974 με κορυφαίες ελπίδες υπογράφοντας ένα επίσης σπάνιο έμμεσα πολιτικό αριστούργημα, το οδοιπορικό νεονουάρ «Η μεγάλη ληστεία της Μοντάνα».Υπήρξε και καλός σεναριογράφος  αλλά σ΄ εκείνο που ξεχώριζε ήταν το αφηγηματικό του στυλ. Πλάνα σεκάνς ,αργή ράθυμη αφήγηση, ευρωπαϊκή ματιά  και αισθητική. Βλέμμα οξύ, διεισδυτική με ιδιαίτερη  άποψη. Ο Τσίμινο περιέβαλε την προσωπική του ζωή με τρομερό μυστήριο ενώ συγκαταλέγεται στους μεγάλους «καταραμένους» του Χόλλυγουντ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s