ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ


Κριτική του Αλέξη Ν. Δερμεντζόγλου για την ταινία «ΠΑΛΙΟΖΩΗ,ΠΑΛΙΟΚΟΣΜΕ»

vita_difficile_alberto_sordi_dino_risi_004_jpg_tcjmΆλλη μια υποδειγματική ιταλική σάτιρα, με δραματουργικό πυρήνα, που ουσιαστικά κάνει αναδρομή στα 15 χρόνια της ιταλικής ιστορίας από το τέλος του πολέμου ως τα χρόνια της ανάπτυξης.

Βασικός σηματοδότης ο Σίλβιο (Αλμπέρτο Σόρντι), που για να μη συνεργαστεί με τους φασίστες, περνάει στην αντίσταση. Σε ένα σπίτι και σε μια αποθήκη θα παρασυρθεί από τον παθιασμένο έρωτά του με την Έλενα (Λέα Μασάρι), και θα περάσει υπέροχα. Κάποτε φεύγει, ο πόλεμος τελειώνει, η επιθυμία για την Έλενα είναι μεγάλη, και στο πανεπιστήμιο άτεγκτοι καθηγητές του κόβουν τη δυνατότητα να γίνει αρχιτέκτονας. Πιάνει δουλειά σε εφημερίδα και τα βιτριολικά του άρθρα τον στέλνουν στη φυλακή. Παράλληλα, παρατηρούμε διάφορες ιστορικές στιγμές της μεταπολεμικής Ιταλίας. Η σχέση του με την Έλενα έχει σκαμπανεβάσματα, αποκτούν παιδί, αποφασίζει να συμβιβαστεί, αλλά μέσα του σιγοκαίει η φλόγα του αντικομφορμιστή.

Ακόμα κι αν διαφωνήσει κανείς με το ανεκδοτολογικά ελλειπτικό τέλος της ταινίας, θα πρέπει να μείνει στα ρωμαλέα αυτόνομα κεφάλαια και όχι στις σεκάνς της ταινίας. Η ζωή στην αντίσταση, η ζωή στο σεξ, η ζωή στην απόδραση από το όνειρο, η ζωή στην ουτοπία, στη συντριβή, στην ενσωμάτωση. Όλη λοιπόν η ιστορία της Ιταλίας μέσα από το σώμα του Σίλβιο που έχει ως μαξιλάρι το κορμί της ωραίας Έλενα. Και ξαφνικά προς το τέλος ξεπροβάλλει ο Αντονιόνι και η Νύχτα. Η Ιταλία των τζουτζέδων, των λακέδων, των si, signiore. Και όμως η ηρωική μνήμη πάντα θα υπάρχει ως ένα άλμα στο κενό. Μεγάλα πλάνα, αυτόνομες σεκάνς (σεκάνς-μπλοκ), ελεύθερο μοντάζ, χαλαρή τοιχογραφική αφήγηση, το κορμί του παλιάτσου Σόρντι και το όμορφο, θεσπέσιο σώμα της Μασάρι.

Λοιπόν: ο Ρίζι γελάει πικρά με αυτή την ιλαροτραγωδία, δακρύζει από την παραμόρφωση της πατρίδας του και με μια καταπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Λεονίντα Μπαρμπόνι, μας επιτρέπει να κολυμπήσουμε στα καθαρά νερά της ταινίας, που κρύβουν όμως ένα βόθρο. Δεν είναι δύσκολη η ζωή (Una vita difficile), είναι γελοία. Δεν είμαστε ήρωες, είμαστε κλόουν. Όμορφα παιδιά, η περιπέτεια της Ιστορίας τελείωσε, έφτασε η ώρα της υποταγής. Κάτω τα κεφάλια, λοιπόν (Giu la testa), ή μήπως ανάμεσα στα δόντια σιγοκαίει ένα μασούρι δυναμίτη;»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s