«ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ ΑΛΑ ΓΑΛΛΙΚΑ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 12/6/2016)

lolo

Μάνα είναι μόνο μία!

του Στράτου Κερσανίδη

Η μητρική αγάπη, λένε, είναι η μοναδική ανιδιοτελής αγάπη. Συμβαίνει το ίδιο όμως και με την αγάπη του γιου προς τη μητέρα; Είναι το ίδιο ανιδιοτελής; Δεν μπορούμε να απαντήσουμε με ένα ναι ή ένα όχι αφού συχνά η εν λόγω αγάπη μπορεί να αγγίζει αρρωστημένα όρια.

Το χιούμορ είναι μεγάλη υπόθεση αφού χάρις σε αυτό μας δίδεται η δυνατότητα να διακωμωδήσουμε και άρα να αντιμετωπίσουμε τέτοιες αρρωστημένες καταστάσεις.

Η Ζουλί Ντελπί μετατρέπει το οιδιπόδειο σύμπλεγμα από ιατρικό όρο σε μια διασκεδαστική, τρυφερή κομεντί. Το «Οιδιπόδειο αλά γαλλικά» (Lolo) σηματοδοτεί τη επιστροφή της Ντελπί στη σκηνοθεσία μετά το «Δυο μέρες στη Νέα Υόρκη» (2012). Βέβαια κρατά για τον εαυτό της και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, εκείνον της Βιολέτ, μιας όμορφης γυναίκας από το Παρίσι η οποία κατά τη διάρκεια των διακοπών της γνωρίζει έναν γοητευτικό άνδρα, τον Ζαν Ρενέ. Οι δυο τους θα συναντηθούν ξανά στη γαλλική πρωτεύουσα και η μεταξύ τους έλξη θα προχωρήσει σε σχέση παρά τους αρχικούς φόβους της Βιολέτ, η οποία έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στους άνδρες. Και ενώ όλα φαίνεται πως πηγαίνουν καλά, εμφανίζεται ένας αναπάντεχος αντίπαλος ο οποίος επιβουλεύεται τη σχέση τους. Είναι ο 19χρονος Λολό, ο γιος της Βιολέτ, ο οποίος βλέπει στο πρόσωπο του Ζαν Ρενέ εκείνον που θα μοιραστεί την αγάπη της μητέρας του.

Ο Λολό δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του, κρύβει καλά τα αισθήματά του για τον εραστή της μητέρας του, δείχνει εγκάρδιος απέναντί του. Με διάφορους τρόπους υπονομεύει τη σχέση της μητέρας του κάνοντάς την να χάσει την εμπιστοσύνη της στο Ζαν Ρενέ. Ο τελευταίος επιμένει, προσπαθεί να την πείσει πως είναι αθώος αλλά στο τέλος χάνει την υπομονή του.

Καλοδουλεμένο σενάριο το οποίο βασίζεται σε έξυπνους και ευφάνταστους διαλόγους. Η Ντελπί σκηνοθετεί επιδέξια δίνοντας στους ηθοποιούς, και στην ίδια, τη δυνατότητα να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους. Οι ερμηνείες τους είναι απολαυστικές και υποστηρίζουν αυτό που η Ντελπί πετυχαίνει: δίνουν ολοκληρωμένους χαρακτήρες, δουλεμένους με λεπτομέρεια και φινέτσα.

Το γέλιο έρχεται αυθόρμητο, οι θετές διασκεδάζουν βλέποντας γνώριμες καταστάσεις και γνώριμους χαρακτήρες μέσα από το το χιουμοριστικό φακό. Αναδεικνύονται η ανιδιοτελής μητρική αγάπη, η υπολογιστική κι αρρωστημένη υιική αγάπη, η γυναικεία φιλία, οι ερωτικές σχέσεις σε κάποια μεγαλύτερη ηλικία. Κι όλα αυτά συνοδεύονται με τρυφερότητα και ρομαντισμό, με λεπτό χιούμορ και πολύ, μα πολύ, φινέτσα.

Η Ζουλί Ντελπί, που αυτήν είναι η 6η ταινία που σκηνοθετεί, ερωτώμενη για το πως προέκυψε η ιδέα για την ταινία αυτή, είπε: “Μια μέρα έκανα πλάκα με τον σεναριογράφο για τη σχέση που θα είχα σε δεκαπέντε χρόνια με τον τότε εξάχρονο γιο μου και «μικρό μου αυτοκράτορα». Διασκεδάσαμε με αυτό και με την ιδέα ενός παράξενου ζευγαριού – ένας απλός τύπος από την επαρχία και μια γυναίκα από τον χώρο της Παριζιάνικης μόδας- του οποίου η σχέση θα αναστατωνόταν από την παρουσία του γιου. Ήταν μια απλή πλοκή με αστείους χαρακτήρες, ευτράπελες καταστάσεις και διαλόγους”.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s