ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ


Στο «Τρούμαν» Κεσκ Γκέι

foto-ricardo-darin-y-javier-camara-en-trumanαπό τον Γιάννη Ν. Γκακίδη

Σε κανέναν τελικά δε βολεύει ο θάνατος, πριν του ίδιου του Χάρου. Ωστόσο δε βρέθηκε ακόμη κάτι καλύτερο. Ας πούμε η αθανασία για παράδειγμα. Αλλά και τούτο πως θα είναι; Δεν ακούγεται άσχημη και η ιδέα της μεταφοράς του νοητικού και συναισθηματικού φορτίο μας σε ένα καινούργιο και σφριγηλό σώμα, όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο φίλος μου ο Ανέστης. Αλλά και τούτο είναι μελλοντική μουσική και για την ώρα ας διαχειριστούμε τα εγνωσμένα. Ήτοι τον αναπόφευκτο δικό μας θάνατο, αλλά κυρίως των άλλων των αγαπημένων μας. Βέβαια και εδώ υπάρχουν διαβαθμίσεις, με την απώλεια του παιδιού να είναι η επονείδιστη εμπειρία. Είναι η κόντρα σε ότι αποκαλούμε φυσιολογική εξέλιξη και πορεία.

Ο Χούλιαν λοιπόν, ευρισκόμενος στη ώριμη και δημιουργική φάση της μεσηλικίας, πάσχει από καρκίνο. Μετά τις χημειοθεραπείες η κατάσταση φαίνεται μη αναστρέψιμη. Αποφασίζει να αντιμετωπίσει το τέλος μόνος, χωρίς την ιατρική συνδρομή. Μάλιστα αρχικά αρνείται και τη φιλική στήριξη. Αρχίζει λοιπόν με τη διευθέτηση των κληρονομικών και κυρίως έχει έγνοια για τον Τρούμαν, τον σκύλο του. Εντωμεταξύ έρχεται στην Μαδρίτη ένας φίλος του, ο Τόμας που ζει χρόνια στον Καναδά, μετά από παραίνεση της ξαδέλφης του Πάολα. Λόγια λίγα, σχεδόν σκόρπια, θραυσμαστικά, σιωπές, βλέμματα φορτισμένα από υπονοούμενα συναισθήματα, αφόρητη μελαγχολία, απεγνωσμένη προσπάθεια περήφανης διαχείρισης του επιμύθιου μιας ζωής. Ο Χούλιαν είναι ηθοποιός και καλείται να υποδυθεί τον ρόλο του γενναίου στην τελευταία φάση της ζωής του, στην πορεία προς τον θάνατο. Ο Χάρος από πάνω τον περιμένει με αδημονία, να τελειώσει τις τελευταίες  του υποχρεώσεις. Με δεδομένο το φλερτ του θανάτου για κάποιον με βρίσκεται στην μεσηλικία, -μιλώ για τον θάνατο των άλλων-,η αντιμετώπιση του δικού του τέλους μοιάζει με ομοιοπαθητική. Η ταινία του Κεσκ Γκέι μοιάζει με ομοιοπαθητική θεραπεία. Όμως υπάρχει θεραπεία στον θάνατο; Νομίζω ούτε ακόμη και για του θρησκευόμενους, πεπεισμένους για τη διασφάλιση παραδείσου.  Και όσο κι αν βιώνεται δύσκολα ο θάνατος των αγαπημένων προσώπων, πως είναι άραγε να σε κοιτά ο Χάρος από τον καθρέπτη! Δύσκολο θέμα, επώδυνο που δε φαίνεται να ξορκίζεται με την μυθοπλασία της λογοτεχνίας και του σινεμά. Το ανεπαίσθητο χιούμορ δεν αρκεί, αλλά μου άρεσαν οι θλιμμένες σιωπές του.  Με πέντε βραβεία Γκόγια.

 

«ΤΡΟΥΜΑΝ» του Κεσκ Γκέι. Δραμεντί. Υποδύονται οι: Ρικάρντο Νταρίν, Χαβιέ Καμάρα, Ντολόρες Φόντζι

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s