Νικόλας Τριανταφυλλίδης, ούτε καν πενήντα


30fyllidis Nikolasτου  Κώστα Γ. Καρδερίνη

Λοιπόν, ήταν εκεί, τέλη 1979, αρχές 1980, δεν θυμάμαι και πολύ καλά, και φορούσα… κασκέτο και κάπνιζα… πίπα επειδή, και καλά, το έργο ήταν ακατάλληλο και έπρεπε να μεγαλοδείχνω αλλά στη «Ζίνα» δεν είχαν κανένα πρόβλημα, στο φουαγέ έβαλαν όλοι μαζί τα γέλια -φώναξαν μάλιστα και τον «προβολατζή» από το καμαράκι να διασκεδάσει κι αυτός- και με άφησαν μέσα χωρίς τα ενήλικα αξεσουάρ και, να πω την αλήθεια, βιώματα δεν είχα, ούτε καν τρίχες δεν είχα βγάλει, πέρα από μερικά σπασμένα βινύλια, δυο τρεις χυλόπιτες, πολλά hangovers και μια απροσδιόριστη λύπη, ήμουν δεν ήμουν 14 χρονών, αλλά, αυτά τα Kουρέλια [τραγουδάνε ακόμα] στο πανί ένοιωσα πως ήταν δικοί μου άνθρωποι, και, έκτοτε, τους ακολουθώ. Ήρθε μετά η Γλυκιά Συμμορία στα 1983, τέσσερα χρόνια δεν είναι τίποτα, μια πορδή όταν είσαι ενήλικας, μια κουτσουλιά στο χρόνο, αλλά είναι τα πάντα -και ακόμη πιο πολλά- όταν φτάνεις τα δεκαεπτά, και ήμουν στον εξώστη του Αθήναιον και είπα ότι θα γίνω σκηνοθέτης -και καλά να πάθω.

Και ήξερα ότι πέρα από τα αμπέχονα, τα ταγάρια, τις τσούλες του ΠΑΣΟΚ και τα τσαρούχια υπήρχε ένας μυστήριος τύπος εκεί έξω που μπορούσα να συνεννοηθώ πριν ακόμη καταλάβω τι στο διάβολο θα μου συμβεί και τι μου συμβαίνει. Και όταν πήγα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σαν ανταποκριτής του περιοδικού Ήχος πέρα από το να τα πίνω στο Berlin με τον Τρισμέγιστο Θόδωρα και τον μπάρμπα Γιάννη -τότε ήταν αλλιώς- ήθελα να γνωρίσω τον Νικολαΐδη.

Είδα την Πρωινή Περίπολο, μου κόπηκαν τα πόδια, και, με αφορμή μια συνέντευξη, μπήκα κι εγώ στο υπέροχο εκείνο σπίτι στο Κεφαλάρι, τον συνάντησα και περάσαμε μια ολόκληρη ζωή, μια μαύρη κωμωδία, ένα κωμικό δράμα, μια… ταινία, έστω και κομμένη στη μέση. Και συναρμολογημένη από την αρχή. Έχω ξαναπεί πως για μένα ο Νίκος ήταν ο πνευματικός μου πατέρας αλλά αμφιβάλλω αν με αποδεχόταν ποτέ ως γιο του. Την τελευταία φορά που μιλήσαμε είχε ήδη κλείσει τον διακόπτη αλλά εγώ, τι μαλάκας, δεν το κατάλαβα. «Θα τα πούμε σε μερικές μέρες» μου είπε. Και, πράγματι, τα είπαμε. Και τα λέμε. Αλλά όχι πια εδώ. Ευτυχώς και για τους δυο μας.

– N.T.

Λόγια του Νικόλα Τριανταφυλλίδη για τη γνωριμιά του με τον Νίκο Νικολαΐδη. Σήμερα, 5 χρόνια μετά, τα ανασύρω, ξαναθυμάμαι και ξαναδιαβάζω με άλλο μάτι. Τώρα που ο Νικόλας πετάει αλλού και συνομιλεί πάλι τετ-α-τετ με τον πνευματικό του πατέρα, τώρα βλέπω πόσα λίγα ήξερα γι’ αυτόν.

Τα σκυλιά γλύφουν την καρδιά

Τα σκυλιά γλύφουν την καρδιά

Το μυαλό γυρίζει πρόθυμα πίσω, εκεί που Τα σκυλιά γλύφουν την καρδιά μου [1993] με πρό-θυμα τον Παναγιώτη Singapore Sling Θανασούλη. Μά-θυμα και πά-θυμα. Εμφανής η σφραγίδα του θεού του, Νικολαΐδη, πασπαλισμένος με ολίγον πρωτόλειο Τζάρμους. Κι ακόμη πιο πίσω, τότε που μάθαινε τα κατατόπια τού Made in Greece κινηματογράφου [1987] εις το όνομα του πατρός Χάρρυ Κλυνν Τριανταφυλλίδη. Και συνεχίζει να κλωθογυρίζει και να ταξιδεύει [το μυαλό] και φτάνει μέχρι την ωριμότητα, στη θανατηφόρα δόση που λέγεται και δεν κρύβεται πια, όπως είναι και θα ‘πρεπε να είναι, Οι Αισθηματίες [2014]. Βρόμικος παθιασμένος λυρισμός και ασυμβίβαστος νικολαϊκός ρομαντισμός μέχρι κεραίας.

Οι αισθηματίες

Οι αισθηματίες

Κι όλα βουτηγμένα μέσα στις μουσικές του Blaine L [Ράδιο Μόσχα], όπως και Το Παλτό [1997], όπως και Τα Στέκια [2014-2015]… το Παλαιοβιβλιοπωλείο, οι Στοές, οι Λέσχες, τα Κλαρίνα, το Δισκάδικο, το Ρόδον, η Φωκίωνος Νέγρη, το Κονσομασιόν, οι Ντισκοτέκ, τα Γήπεδα. Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού που καταλήγουν στο μεγάλο του πάθος, τον Δικέφαλο του Βορρά, για τον οποίο σκηνοθετεί το κύκνειό του, 90 Χρόνια ΠΑΟΚ – Νοσταλγία για το Μέλλον [2016].stekiaΑλλά και μουσικές εικόνες μεγάλων ανδρών που τον στοίχειωσαν σαν ξόρκια μαγικά επειδή κι ο ίδιος δεν χωρούσε πουθενά [Τρύπες, Momus, Tuxedomoon, Screamin’ Jay Hawkins, Gallon Drunk στο Μαύρο Γάλα]. Εικόνες και μουσικές που τον έφεραν κεφαλή, οργανωτή και διοργανωτή στο Gagarin 205, συναυλιών, μετακλήσεων, εκδηλώσεων και Φεστιβάλ Καλτ Ελληνικού Κινηματογράφου.GR Cult CinemaΈζησε και έφυγε κι αυτός σκηνοθετώντας την κόλασή του, αφήνοντας το ελληνικό σινεμά γυμνό.

Δεν χωράς πουθενά, σκηνοθετημένο από τον Ν.Τ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s