«Η ΑΠΟΙΚΙΑ»


(αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, 5/6/2016)

colonia

Μικροί και μεγάλοι δικτάτορες

Του Στράτου Κερσανίδη

Το 1961 ο γερμανός ιεροκήρυκας, Πολ Σάιφερ, ίδρυσε 350 χιλιόμετρα νότια του Σαντιάγο στη Χιλή την ‘Αποικία Αξιοπρέπεια’. Ένα πρότυπο γερμανικό χωριό το οποίο με τη βιτρίνα της φιλανθρωπικής οργάνωσης προς όφελος των αγροτών λειτούργησε επί της ουσίας ως φυλακή για τους πιστούς οπαδούς του Σάιφερ οι οποίοι ζούσαν εκεί κάτω από αυστηρούς κι απάνθρωπους κανόνες. Επί 40 χρόνια ελάχιστοι κατάφεραν να αποδράσουν ενώ η γερμανική πρεσβεία συνεργαζόταν με τον Σάιφερ.

Όταν το 1973 ο Αουγκούστο Πινοτσέτ ανέτρεψε τον πρόεδρο Σαλβαδόρ Αγιέντε, ο Σάιφερ συνεργάστηκε με το δικτατορικό καθεστώς της Χιλής και χρησιμοποιήθηκε ως τόπος βασανιστηρίων και εγκλεισμού των πολιτικών κρατουμένων. Παράλληλα ο Πολ Σάιφερ λειτουργούσε και ως μεσάζων έμπορος όπλων ανάμεσα στη Γερμανία και τη δικτατορική κυβέρνηση της Χιλής. Ο ρόλος της ‘Αποικίας’ αποκαλύφθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 αλλά μόνον το 1990, όταν ο Πινοτσέτ παραιτήθηκε, κινήθηκε δικαστική διαδικασία για τη δίωξη του σαδιστή ιεροκήρυκα. Διέφυγε στην Αργεντινή, συνελήφθη το 2004, δικάστηκε από τη χιλιανή δικαιοσύνη, καταδικάστηκε σε 33 χρόνια και πέθανε στη φυλακή το 2010.

Ο γερμανός σκηνοθέτης, Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ, στην ταινία του «Αποικία» (Colonia), αφηγείται μια ιστορία η οποία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.

Το 1973 και ενώ ο Πινοτσέτ καταλαμβάνει την εξουσία, ο νεαρός Ντάνιελ, υποστηρικτής του Αγιέντε, συλλαμβάνεται, μεταφέρεται σε μια υπόγεια βάση και βασανίζεται. Η κοπέλα του η Λένα, μπροστά στα μάτια της οποίας συνελήφθη, τον αναζητά. Η έρευνά της την οδηγεί στην ‘Αποικία Αξιοπρέπεια’, κι αποφασίζει να ενταχθεί στη σέχτα του ιεροκήρυκα Σάιφερ με σκοπό να βρει τον αγαπημένο της και να τον βοηθήσει να αποδράσει. Για να τα καταφέρουν οι δυο νέοι πρέπει να ξεπεράσουν πολλά εμπόδια αφού βρίσκονται μέσα σε ένα ιδιότυπο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ιστορία, πολιτική, κινηματογράφος. Ο Γκάλενμπεργκερ ερευνά τα ιστορικά δεδομένα, παίρνει σαφή θέση εναντίον της δικτατορίας του Πινοτσέτ, αποκαλύπτει το ρόλο της γερμανικής κυβέρνησης και δημιουργεί ένα συναρπαστικό θρίλερ που κόβει την ανάσα. Η ταινία ξεκινά ως καθαρό πολιτικό φιλμ αλλά σύντομα μετατρέπεται σε θρίλερ. Βέβαια η πολιτική διάσταση το ακολουθεί συνεχώς αλλά σαφώς αποδυναμωμένη αφού αυτό που κυριαρχεί είναι η ένταση και η αγωνία.

Ο σκηνοθέτης επιτυγχάνει έναν θαυμάσιο συνδυασμό πραγματικότητας και μυθοπλασίας, καταγγέλλοντας την πολιτική της χώρας του, της Γερμανίας και αποκαλύπτοντας το ρόλο που υποκρύπτεται πίσω από διάφορες θρησκευτικές σέχτες.

Μεστή σκηνοθεσία και ένα σενάριο προσεγμένο που αποφεύγει τις ακρότητες και τις υπερβολές. Χωρίς κατάχρηση του ρεαλισμού, ο οποίος κινείται σε ισορροπημένα επίπεδα, ο σκηνοθέτης κρατάει το θεατή χωρίς να τον τρομοκρατεί στις σκληρές σκηνές και το καθοδηγεί στους ρυθμούς της κλιμακούμενης έντασης η οποία εκπνέει κυριολεκτικά στα τελευταία δευτερόλεπτα.

Ο Ντάνιελ Μπρολ και η Έμα Γουότσον είναι απολύτως πειστικοί στους πρωταγωνιστικούς ρόλους αλλά θαυμάσια είναι και η ερμηνεία του Μίκαελ Νίκβιστ στο ρόλο του Σάιφερ.

Μια πολύ καλή ταινία η οποία έχει άποψη, δίνει πληροφορίες και ψυχαγωγεί.

strakersan@gmail.com

http://kersanidis.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s